Novelas y relatos de How'd You Know In Tagalog

pagaalang sabi, at tanung ni mark kay mae "Hindi ko alam ,kung nasaan ako, hindi ko alam kung saan ako pupunta mark, basta ang alam ko lang, kailangan ko ang mommy ko, kailangan ko syang makita"umiiyak na sabi ni mae kay mark

Bakit anong good news ba? "Bakit ano bang meron?." Tanong ko sa mga ito. Nakangiting nakatingin sa akin si Rigor. "Kung ganoon hindi mo pa sinasabi pare?." Saad ni Jumel. Napakamot naman sa ulo si Rigor dahil sa kumpare nito.

Masasayang lang ang pagod niya. "How's your sleep?" Tinawagan siya ni Kaden at matapos ang limang attempt ay saka lang niya ito sinagot. "I want to go home," 'yon ang isinagot niya. Silence. How do you say goodbye to the person you love? Ipinikit niya nang mariin ang mga mata niya. "What are you saying?" Tanong ni Kaden "You're home." "No... Bahay nyo 'to. This is not my home."

nakangising anito. "Bakit ka naglayas?" tanong ko habang nakatingin dito, saglit itong napatitig sa akin bago ngumisi. "Why would I tell you? Es para que yo sepa, y para que te pierdas (It's for me to know, and for you to get lost.)" W-What? I can't understand. Tss

(how are you) "Okay, okay we'll be there by tomorrow. Nani ka kangaete imasu ka?" (do you have any idea) "Okay, arigato!" (thanks) Lumapit na samin si dad at medyo hindi maipaliwanag ang mukha. "What?" my mom asked. "There is someone who wants to meet us and I don't have any idea of who they are. We need to go back to Japan para mavisit din natin si otosan." (father)

“Wait—did I just…? Did I just speak Spanish?” Natawa ako, lasing na tawa, pero may halong kaba. “Mama! Did you hear that? I don’t even… I don’t even speak Spanish! Pero bakit parang ang dali-dali sakin?” Wala pa ring sagot si Mama. Tahimik lang siya, pero yung mata niya para bang may tinatago. “Mama…” tawag ko ulit, this time mas mahina. “Do you know something? Do you… know something about me?”

"Ows? Asan na siya?" "Bumalik daw sa Manila, may gagawin daw siya." "Bakit mo alam? Nagpaalam sa'yo?" she teased. "Hindi nga siya nagpaalam, sinabi lang ni Papa sa akin kanina." Sabi ko. "Oh, bakit parang galit?" natatawa niyang wika sa akin. Umiling lang ako, kahit hindi niya ako nakikita. Kahit kailan kasi talaga eh.

Private property ito at parang hacienda kung tutuosin "You're a filipina right?" liningon ko si Iya na nagsasalin ng juice sa aking baso Nanlaki ang mata niya at mukhang nagulat sa aking sinabi, tumango siya at nagsalita "T-that's right ma'an, h-how did you know?" Ngumiti ako dahil hindi na ako mahihirapang mag english english para kausapin siya "Hiraya, filipino word yun diba?" tanong ko at nahihiya siyang tumango

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.