How To Be A Mafia Boss 소설 & 이야기

"It's up to you, dear. Pero kung ako sa 'yo, sa kanya mo 'yan mismo ibigay para direct hired ka at hindi ka mamomroblema kung paano ka makakalapit sa kanya. Remember, you should spy him para matunton mo kung sino ang Mafia." I sighed again. "Kailan ko ito sisimulan?" "As soon as possible, dear." "Should I need to go to the big boss office?" "No need. Pinapaabot niya na gawin mo ng maayos ang trabaho mo. Of course, he was expecting you to succeed in this job." "I will," tugon ko ngunit kahit sa sarili ko ay hindi ko alam kung magtatagumpay ba talaga ako sa aking trabaho.

Ngumunguya ako habang nakatingin sa kaniya at naghihintay sa sasabihin niya. "Fine. Fine! Yes, I am a m-mafia boss. Actually, I just inherited it from my father. Since then, our family belongs to underground society," explain ni Sir Harris tila nahihirapan pa itong sabihin sa akin habang ang tatay niya naman ay natutuwang pinapanood kaming dalawa.

She is different! He must sure to keep his professionalism between Sabrina, he must not do what he messed before. It is enough. He must moved forward with his new identity now, as a CEO, not a mafia boss. He dialed Sylvie, his con-girlfriend. But the truth, Sylvie is just his paid-girlfriend for hire. Nothing elses. They had an agreement that they will be in a relationship, even Sylvie didn't know his real identity. "Hello?" it was Sylvie's voice. Seems she woke up due to the urgent call.

Pero si Jojo, sabi niya ang boss niya ay under ng isang mafia boss na nasa Italy. “Kayo na ba ni Jojo?” tanong ni Poyong at masamang tingin ang iginanti ko nang lingunin ko siya. “Gusto mo bang tulungan kita o hindi?” asar kong tanong. Bakla si Jojo na kaibigan ko at kadalasan ay nalalapitan ko sa mga ilang raket. Bakla pero madiskarte kaya nga may boss na nakadikit sa isang mafia boss. Madali lang naman kasi mga pinapagawa niya. Sa hirap ng buhay sa Pilipinas ay kapit-patalim talaga ako para mabuhay. Kahit magtrabaho bilang dispatcher sa mga malls ay hahanapan pa ng diploma. Nakakaasar. Kaya mabuti pa rumaket na lang at mabilisan pa ang kita. Kapag natapos ang trabaho ay bigay agad ang baya

“His Mother is a Salvador and his father is the eldest son of Don Leon, a Pendilton. His an only child. His mother died in giving birth. Lumaki siya sa Espanya sa pangangalaga ng kaniyang Lola—ang unang asawa ni Don Leon. Walong taon pa lamang si Boss ng mapatay ang Donya ng mga hindi kilalang tao—nasaksihan 'yon ng kaniyang mga mata. Magmula no'n, naging palaboy-laboy si Boss upang makatakas sa kamatayan ngunit hindi siya nakatakas sa magulong systema ng Espanya. Natutunan ang lumaban upang may makain, ang maging halang ang kaluluwa upang mabuhay at matustusan ang sarili na mapa-aral.” “Sa edad na sampu, napatumba ni Boss ang isang Mafia Boss. Gamit ang kaniyang lakas, isip at estratehiya n

Hindi ko alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibig ko. "Why do you want to know?" Mahinang sabi niya, sapat lang iyon para marinig ko. "Para hindi ako nagugulat." Mahina siyang natawa. "Gusto mo ba talaga malaman?" "Oo." Hamon ko, nakataas pa ang isang kilay. "I'm a Mafia."

Tinignan ako ng masama ni Ash, and I raise my two hands. "You're playing with fire, Eclipse. What if he doesn't really like you?" Napaisip ako bigla sa sinabi ni Ash, but I have to risk it all. "Hindi natin malalaman kung hindi ko susubukan," I casually said, as if I have a experience at manipulating people. He looks terrified at nag-aalala at the same time, I know he doesn't want this idea, Ash is the next mafia boss, two months from now.

"Hihingi ka pala ng pabor sa tono mong iyan? Daig mo pa ang isang mafia boss kung makapagsalita eh." Ano'ng mafia boss ang sinasabi nito. Inirapan ko muna siya bago ako nagpatuloy. "Kahit nandito ako sa lugar mo, hayaan mo akong gumawa ng mga gamot o ano mang gawain ng isang albularya."

(Zachariel’s POV) Ang gabi ang tanging panahon na kaya kong takasan ang bigat ng responsibilidad. Mula sa papel ng pagiging CEO hanggang sa mas madilim kong mundo bilang pinuno ng mafia, wala akong ibang hangad kundi kahit saglit na kalayaan. Kaya naman, matapos ang nakakapagod na araw sa opisina, dumiretso ako sa paborito kong bar.

wika ko, lumapit naman ito sakin kung kaya't itinuro ko sa kaniya ang tanging sakop lamang ng kaniyang katanungan. Minsan ay napapangiti ako dahil sa dami ng kanyang mga tanong, ngunit sa totoo lang, tuwang-tuwa ako na siya’y interesado na. Isang araw, dinala ko siya sa aking lola na dating mekaniko rin, at nakita ko kung paano siya tuwang-tuwa habang ikinuwento ng matanda ang mga kuwento tungkol sa mga karera noong unang panahon. Itinuro ko sa kanya kung paano basahin ang mga gauge ng sasakyan—paano basahin ang temperatura ng tubig, ang presyon ng langis, at ang bilis ng pag-ikot ng makina. Sinabi ko rin sa kanya na hindi lang basta bilis ang kailangan sa karera; mahalaga ang tamang timing