How To Gain Self Respect And Confidence 소설 & 이야기

Pero kahit ganon, may kakaibang kilig sa tono niya—parang nakatagong pag-amin na hindi niya alam kung paano sabihin. “Yes, sir. I’ll do my best.” He studied me for a moment. “Do you always apologize for everything?” “Po?” “You’ve said sorry five times since you entered the room.” Napakamot ako ng ulo. “Habit na po siguro. Hirap na mawala.” “Well,” he said, leaning back on his chair, “try replacing it with confidence.” Napatingin ako sa kanya. “Confidence?” “Yes. People who are truly good at what they do don’t need to apologize for existing.”

My self is slightly light right now and I know I can manage to walk and comfort my self. I informed Belle where I'll go. I even see in her eyes she's hesitating but it's my life and choices. Alangan namang pagbawalan niya ako. When I arrived at the cafe, umorder ako ng isang slice ng cake at isang juice. Meron pa ngang mga staffs na nagpapapicture sa akin. Their approaches then made me think my own worth. I am known for the best cakes in the country, maraming humahanga sa akin kaya dapat may respeto rin ako sa sarili ko. I shouldn't let my past ruin me again.

To defend myself kapag alam kong minamaliit na ako. Hindi ako bastos. Hindi ako palasagot. Pero marunong akong magsalita kapag kailangan. Hindi porke magulang ko sila ay pwede na nila akong pagsalitaan ng ganoon. Respeto ang itinuro nila sa akin. Respeto sa kapwa. Respeto sa sarili. Pero bakit parang bawal iyon kapag ako na ang humihingi?

“I’ll be very happy kapag tinanggap mo ang offer ni Mama Jessa, Jols. Mag-artista ka na rin. Hindi lahat nabibigyan ng ganyang pagkakataon.” Tahimik lang siyang nakinig habang nagsasalita ito. “Isipin mo na lang... sisikat ka, magkakaroon ka ng sariling pangalan, at baka mas tumaas pa ang confidence mo. Napapansin ko kasi, napakahiyain mo at palagi mong minamaliit ang sarili mo. Wala bang nagsasabi sa’yo na maganda ka at wala kang dahilan para ma-insecure?”

Ang bawat tanong ay pagkakataon para patunayan sa sarili at sa mundo na hindi ako basta asawa lang ng CEO; ako ay lider, strategist, at babaeng may pananagutan sa mas malaking bagay kaysa sa sarili. “Stefanie,” tawag ng PR manager, may halong excitement at respeto sa tono, “ready na po kayo para sa recording?” Tumayo ako, iniayos ang blazer at buhok ko, at habang naglalakad sa hallway, ramdam ko ang titig ng bawat mata sa likod ko. Parang bawat hakbang ko ay sinusukat kung sapat na ba ang confidence ko. Hindi ko na kailangan ng papuri o validation mula sa kanila. Ang validation ko ngayon ay internal. Ang bawat salita at bawat galaw ko ay nagmumula sa loob...sa matibay kong paniniwala sa sari

His perfect smile is really intimidating. Umirap ako rito. But deep inside of me. Totoong nakaramdam ako ng munting kirot. Ilang beses ko na bang naramdaman na tila mas nakikinig ang ilang mga negosyante kay Orson kay sa ilang suhestiyon ko everytime na may conference meeting kaming ginaganap? Totoong nawawala ang aking self-confidence. But, with God's help. Alam kong makakaya ko ang lahat. Kahit pa nga sabihing, mahina ako sa ganitong larangan. Pero pinipilit ko ang sariling matuto.

“You’re still here.” And somehow, that made me smile. --- Late Morning Naglatag ako ng clean page sa desk. Binuksan ang laptop. Pero hindi agad nag-check ng email. Instead, I opened my notes app and typed: --- “What I Deserve:” * Peace * To be chosen * Love na hindi ko kailangang ikompromiso ang sarili ko * Work that makes me proud * Boundaries * Respect, regardless of job title * A love that shows up. Loudly. Publicly.

Kung ano lang yung nakikita at naririnig nila pinapaniwalaan nila agad. I'm so tired defending myself. Pagod na akong isiksik ang sarili ko sa mga taong ayaw sa akin. Ngayon, kung sino lang yun nandyan yun na lang ang pinapahalagahan ko. Whoeve wants to stay, stay. If ayaw naman, edi wag nang mamilit. Choose people who choose you. Self worth now is the new self respect. Kung ayaw nila sa akin edi bye! Tapos.

Lumapit pa siya nang lumapit habang dahan-dahan niyang sinasabi 'yon at saka binulong niya sa aki ang huli niyang saad. Malakas ko siyang sinampal at natawa lang siya dahil sa ginawa ko sa kanya. Walanghiya at baliw na talaga 'tong babaeng ito, talagang lahat ay kaya niyang gawin para lang sa lalaking 'yon. Magkaroon naman siya ng self-respect sa sarili niya. Pinunasan ko muna ang luha ko para malinaw ko siyang makita. Kailangan niyang magising sa katotohanan, masyado na siyang nagpapantasya rito. Hindi sapat ang isang malakas na sampal ko sa kanya, para na siyang m*matay kapag wala ang lalaking 'yon sa tabi niya. Kailangan niya nang magising at makita kung ano ba ang tunay na yaman.

"Kailangan mong sanayin ang sarili mo, Naomi. You need to change yourself, your image. Kasama ito sa laban mo, naiintindihan mo ba iyon?" Napasinghap siya at laylay ang balikat na ngumuso. "I-I can't." "Sige, papayag ka na lang na palagi kang talunan kay Ivy? Kailangan mong maging palaban sa lahat ng bagay para hindi nila isiping madali ka nilang masisindak." Hinawakan siya nito sa balikat. "Kaya mo iyan. Patunayan mong may ibubuga ka, may ganda ka at confidence na pwede mong ilaban sa kanila. Naiintindihan mo ba ako?" giit nito. "Napapanood mo ba 'yong mga movie at teleserye, 'yong mga scene sa pool or dagat, ganoon dapat ang maging entrance mo." Inayos nito ang buhok niya. "Smile. Huwag ka