Ng Ngumiti Ang Langit Novels & Stories

Bagay na hindi ko ininda, hanggang sa isang kung anong sa hangin ang napansin kong gumagalaw. Papalibot kami sa kontinente nang mapasingkit ang mata ko sa tila isang dambuhalang nilalang na lumalangoy sa kalangitan ang mababangga namin. Halos hindi ko na maaninag ang bagay na ito na tila imahinasyon ko lang. Ngunit nang umungol ito ng napakalakas ay agad kong hinawakan ng mahigpit ang buhok ng Longma sa batok nito!

Marahil nakatulog na ito. Nang tignan niya ang langit, may makislap na bagay ang tila gumuhit doon. It was a shooting star. He closed his eyes and silently wished for the heaven in his arms to never ever fade.

"Lagi kaming nagsisindi ng ganito kapag nandidito kami ng mommy ko." Parang nadadala na rin siya sa excitement ni Luke. Sumama siya ritong maghanap ng spot kung saan pwedeng paliparin ang mga yon. Isa-isa nilang sinindihan at binitiwan sa ere. Ilang saglit pa ay sumahimpapawid ang mga yon. Lumikha iyon ng magandang tanawin sa kalangitan. "Now, there are your stars. Hindi ko kayang lumikha ng buwan pero kaya kong pakinangin ang langit para sayo."

ika naman ni Jam. "Siyempre hanapin na natin ang ating mga kasama ah. Alangan naman na pupunta ako ng langit agad," masungit kong pahayag dito. "Sungti talaga...para ka ng naglilihi girl as in," bulong nito para walang makarinig. "Hmmpppp," ani ko dito.

Tumingin ka lang sa langit Baka sakaling may masumpungan Di kaya ako'y tawagin Malalaman mong kahit kailan Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay Di kita bibitawan sa paglalakbay Sa mundo ng kawalan Minsan madarama mo Ang mundo'y gumuho sa ilalim ng iyong mga paa At ang agos ng problema'y tinatangay Tumingin ka lang sa langit Baka sakaling may masumpungan Di kaya ako'y tawagin Malalaman mong kahit kailan Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay

I ended the call immediately before she could even utter shits again. Isang matamis na ngiti agad ang sumilay sa aking labi nang tumingala ako at mapagmasdan ang bituin sa langit. Sobrang liwanag ng kalangitan na tila ba nagsasaya ang mga bituin, ngunit bakit ganito ang nararamdaman ko? Sobrang bigat. Sobrang dilim. Noon, kumakalma ako sa tuwing nakatingin ako sa langit dahil sa tuwing pinapanood ko ito lagi siyang nasa tabi ko at hawak-hawak ang kamay ko, ngunit ngayon... hindi ko maiwasang makaramdam ng kirot sa aking dibdib at hindi ko na rin maikalma ang sarili ko. Everything feels so dark to me.

Tiningnan ko ang madilim na kalangitan. It seems like the sky won't be in my side right now, huh? At hindi nga ako nagkamali dahil hindi pa man nagtagal ay bumuhos na ang malakas na ulan. Buti na lamang at medyo malaki ang waiting shed rito kaya naman hindi ako nababasa.

Kung pwede ko lang sana ihinto ang oras gagawin ko, gusto ko pa siyang makasama nang matagal. Himala Kasalanan bang Humingi ako sa langit ng Isang himala? "B-Bakit hindi ka nag-wish sa falling star kanina?" Nginitian ko na lamang siya at saglit na dinikit ko ang labi ko sa labi niya. Masuyo siyang ngumiti bago ibinalik ang tingin sa kalangitan.

tumatawa niyang sabi. Tumayo ako at naglakad papunta sa taas ng slide. Umupo ako ron bago ako bahagyang tumingala sa langit. Sa sobrang ganda ng mga bituin sa langit, parang ayoko ng alisin ang tingin ko sa kanila. Naramdaman ko ang pagtabi sa akin ni Lucas at napatingin na rin sa langit. “Lucas,” sambit ko habang nakatingin pa rin sa mga bituin sa langit.

Habang tinitingnan ko ang bawat detalye ng kaniyang ginawa ay maya-maya’y nakita ko siyang lumapit sa akin. “Sa iyo na iyan,” aniya. “Ha? Bakit?” “Basta.” “Eh?” “Tanggapin mo na,” sabi pa niya bago tumingala sa langit. “Mukhang uulan.” “Um?” Agad din akong tumingin sa taas at nakita kong wala ngang mga bituin sa langit. “Paano ba iyan, kailangan ko na ring umuwi. Baka kasi mabasa ako kung aabutin ako ng ulan sa daan.”