I Can't In Tagalog の小説・ストーリー

Bagama't naka-coat sila, madali niyang nakikita ang makapal nilang kalamnan sa dibdib. “Hello. Please pwede ba akong magpa-picture kasama ka?" sabi ng isa sa mga lalaki sa kanya sa Espanyol. "Tiyak," sagot niya, sa Espanyol din. Napagtanto niya na ang kanilang diyalekto ay medyo naiiba sa kanyang natutunan. Nahulaan niya na sila ay mula sa Espanya, habang ang kanyang pagsasanay sa wika ay batay sa diyalektong sinasalita sa Mexico. Gayunpaman, maaari pa rin silang makipag-usap nang malinaw.

Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na akong napahagulgol. “Anong… anong pinasok ko?” mahina kong bulong sa dilim, halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. “Bakit dito pa… sa lalaking ‘yon? Sa taong walang puso… sa halimaw…”

Literal na tagos ang patunay ng aking pagsuko at kahinaan. The indifference I was trying so hard to project wavered. My breath hitched, a small sound in the quiet room. "Good idea," pilit kong sabi, biglang naging paos ang boses ko. Tumayo ako kahit na nanghihina pa ang mga binte ko at pinwersa ang sarili kong umiwas ng tingin sa kaniya. "I'm going to take a nap. I'm tired."

"Bakit? Kasi ginagawa mo 'to sa isang lalaki?" "No. It would be because I'm not the one who's driving. Ayoko na ipinagda-drive ako ng kung sino. Kahit si Papa, hindi ako ipinagmamaneho." "Then… bakit hinayaan mo akong ipag-drive ka?"

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

sagot niyang nakatitig sa manggang hawak. "Halata naman sa'yo na walang kwentang tao ang iniiyakan mo, eh," medyo mayabang pa rin ang dating ni Rain pero in fairness kaunti lang. "May kahalong pagdadabog 'yang pag-iyak mo."

“Good morning!” Kumunot ang noo niya. Parang hindi naintindihan ang sinabi ko. Kuu! Kay aga-aga, problemado kaagad. “Ano ang iyong sinabi?” “Ang sabi ko good morning.” “Sabihin mo nga iyan sa wikang Tagalog. Hindi kita maintindihan.”

malakas na d***g niya, mukhang nagulat sa ginawa ko. "Ayan! Nagtatagalog ka naman pala kapag nasasaktan!" "That's the only Tagalog word that I can say without stuttering!" he defended. Isang beses ko pa siyang hinampas bago ako lumayo sa kaniya at nagpatuloy na sa pag-iimpake. Hinayaan ko nalang siyang magreklamo nang magreklamo hanggang sa tumahimik na lang din siya dahil hindi ko pinapansin.

Sabi nito na ikinatawa ko. Ba't di ko nga pala na pansin yun? Kami bagay? Seryoso? Tyaka kaya pala di man lang ako nakakaramdam ng pagka bagot whenever I'm with him kasi sanay na akong di mag salita. "Ano ba yang pinagsasabi mo. Kami bagay? Can't imagin sis. Tignan mo nga manang at mala adonis look? Bagay ba yun?" Sagot ko sa kanya na iknakunot nang noo nito.

Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Tss. Bakit naman hindi ako marunong magsalita ng tagalog? Eh, nakakaintindi nga ako hindi ba? so, it means I can understand and speak too, I can do both. Tss." Sabi ng pabidang lalaki. O____O