Novel & Cerita I Lived My Life

Ang buhay sa palasyo , hindi madali para sa akin.I was constantly bombarded with activities.If i have known to be a part of it in this lifetime i still don't know how much of it should be allowed to see every single day.The whole world seems to get bigger every passing day and it seems like i am not really doing anything for me to call this one a living ,it is a broken dream formed with a lot of responsibilities.

Ang batang iyon ang dahilan kung bakit ako tumakbo palayo, kahit nanginginig ang tuhod ko, kahit punong-puno ako ng takot, kahit iniwan ko ang lahat ng alam kong mundo. Kaya nang pumasok ako sa La Esperanza limang taon na ang nakalipas, buntis, pagod, at halos sumuko, ang una kong ibinulong sa sarili ko ay... “Dito. Dito ko sisimulan ulit ang buhay namin.” At nagawa ko nga.

Maybe that way maramdaman ko na buhay pa ako. When she died she also took my life with her. Monotonous na nga ata ang buhay ko sa loob ng apat na taon. Penthouse office lang ang route ko everyday. Ni hindi na nga ako lumalabas kasama ng mga kaibigan ko dahil wala na akong gana. Minsan sila ang pumupunta sa penthouse pero madalas tinutulugan ko lang sila. That is how boring my life is.

Wala silang ibang ginawa kundi ang mainggit sa buhay na mayroon ako. And yes, I feel shitty whenever I do this. But what's the sense of feeling shitty? I like how they recognize me. Isang live ko lang ay talagang nag-aabang na ang mga tagasubaybay ko. They want me all over their spaces. They want me because I have a life that they didn't have.

Ipinagpatuloy ko na lang ang pagkain ko pagkatapos ay lumabas na ako since wala naman yatang may gustong kumausap sa akin, eh. Nag-iisa lang ang tema ko sa buhay. Sa bandang huli ay isang outcast pa rin talaga ako sa kampong ito. Buhay is life. Ang hirap maging masaya. Pagkarating ko sa kwarto ay agad na natulog na ako. Itinulog ko na lang ang lahat ng sama ng loob ko sa mundo.

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

Nagkausap kami ng masinsinan tungkol sa mga nangyari, at alam ko na, sa kabila ng lahat, mahalaga pa rin na magsimula akong magsabi ng totoo. Kahit ang sabi ko ay sa bahay na ako magkukuwento, hindi ko napigilan ang sarili ko. Sinabi ko na sa kanila ang tungkol kay Czedric, kung anong buhay ang mayroon doon, kung paano ako naka-survice ng ilang araw gamit lang ang mga makikitang pagkain o gamit doon.

And I need to admit that I had an unforgettable journey. Isang karanasan na sinubukan ako sa maraming beses at paraan. Kahit ang buhay ko ay nalagay sa alanganin. Sabihin ng swerte lang na hanggang ngayon buhay pa rin ako. Hindi maipagkakaila na challenging din ang mga experience ko. This journey gave me so many lessons in life, turned me into someone that I didn't think of becoming before.

I should have ended this when I had the chance. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa kusina, just like what I did when I was young—kaya isinumpa ako ng mga magulang ko. I opened the lid of the LPG tank. Being born in this life was never my dream. It is not my fantasy. I don't want to live just to experience being hurt multiple times. This life shouldn't have started in the first place. Kung nakaligtas ako sa pagsabog kanina sa casino, not this time...

I want to thank God for giving me another life that he almost took, but luckily I'm still alive. I hope everything will be okay, I hope that my life won't be a mess anymore. This month was so stressful for me. Ack, I need to take a rest na err. I wouldn't blame anyone, because this is my choice, I won’t regret it. -The Other Day-