I Lived My Life นิยาย & เรื่องราว

Pero sa nakikita niya kay Jasmin, hindi niya nakikita ang mga katangian na iyon. Kumamot siya sa batok. "Sigurado na ho? Pero kung may dadating pa pong iba, eh di why not." "Ikaw talagang bata ka, umayos-ayos kana sa buhay. Thirty-six kana, hindi ka na bumabata apo. Bago man lang sana ako mawala sa mundong ito, ay gusto kong masilayan ang magiging apo ko sa tuhod sa'yo. Aba naman, nag-iisa kitang apo, kaya ikaw lang ang inaasahan ko."

dagdag ni Denver nang sumulyap ako sa kaniya. “Thank you for your concern...” I bit my lips when an idea popped up in my head. I am not sure if it's appropriate to ask this. But I am really eager to ask. “How about my usual life?” “What about it?” Zaine asked. “Well, you know me... I am a party-goer, I always want to party. I can't just be here. I still want to live my life just like before, but still with limitations.” I said.

Sarap mo din bigyan ng parusa. Pero alam kong pagod ka nang harapin ang mga nangyayari sa buhay mo. Oras na para magpahinga tungkol sa mga bagay na yan Monina. Wag na wag ka gagaya sa akin na halos sampung taon ko ibinasura ang buhay ko sa wala namang katuturang bagay. Nasayang yung panahon ko. Somehow, I feel pathetic. Sh*t.

Mapait akong napangiti. Hindi pa rin pala lahat kaya kong gawin kahit nakalayo na ako sa sarili kong pamilya. Siguro, pinanganak talaga ako para makulong habang buhay... At habang mas maaga pa, tanggapin ko na iyon para hindi na ako umasa at masaktan pa. Pinganak ako sa mundong 'to para kontrolin ng iba at pakinabangan. I want to live my life the way I want to live it. But damn... Mukhang ayaw talaga ng Tadhana.

Siguro dahil sa masyadong kong pag t-trabaho ito, for the past month that I started to live on my own again ay kung ano anong trabaho na ang pinasukan ko wanting to get my own money. And through out the month aaminin kong hindi ko maiwasang hindi mag alala para sa sarili kong Ina, her being left at that house hold I know what it feels like to live in hell at gusto ko syang alisin sa impyernong tinakasan ko. And in order to do that I must have a better life. Kaya heto ako ngayon, over time kung over time, trabaho kung trabaho. Everything just to have a stable life.

"Sige na miss,mag enjoy ka muna dahil sa isang araw break na kayo niyan" Tumalikod na ako at pumunta sa meat section. Boring talaga ang buhay ko.Lahat na lang nakilala kong mga lalaki ,inaasar ko. This is life,enjoy hangga't nabubuhay. Napangisi na lang ako.

From the gold-medalist to someone who picks balls in the golfing area now. My life really change 360. I used to be living in luxury and have a lot of friends however things are just really like that. Ganiyan talaga ang buhay. Who would have thought someone arrogant like me can’t even afford buying toys for her son now? And I needed to bring him to my work because I don’t have anyone with me. Funny how life really works.

Sinalinan ko lang ang baso ko at ininom iyon. This is the life I want. Free from the toxic word and poisonous Bellevera. Getting the life I want was never been this hard. Hindi katulad noong kami-kami lang nila mom and dad. I never think of hardship. Yes, life was hard than I imagine. Pero at least hindi naman narumihan ang pagkatao ko unlike ngayon na parang napakarumi ko na. Na kahit anong pagligo ay hindi kayang alisin.

Sa bigat na dinadala nila sa buhay. I felt like I was seeing the reality—feeling it. Iyon talaga ang naramdaman ko. And that I was becoming aware that life is really hard for some people. I don't usually see this kind of life every day. I grew up in a different environment, in a rich family so I rarely experience things like this. I was surrounded by comfort and privilege, with everything I needed at my fingertips.

"Oh boy. This life is the only life I wanted to live. So whatever the hell I'm doing, I'm proud of it." Tinukon ko na ang mga siko ko sa lamesa at pinatong ang mukha ko sa mga palad ko, nakangisi ng nakakaloko sa kanya. "How 'bout you? Have you been living a boring life, then? Interesado ka na sa naging buhay ko. Inggit ka?"