I Lived My Life 소설 & 이야기

“Malas ka sa buhay ni Luca." Ilang beses ko mang piliting itanggi iyon, hindi ko maalis sa isip ko ang mga salitang iyon. Baka tama siya. Baka nga malas talaga ako sa buhay ni Luca. Simula nang bumalik ako sa buhay niya, sunod-sunod na lang ang nangyayaring masama. At ngayon, buhay niya mismo ang nakataya.

Naririnig ko ang mga halakhak nila. Ilang beses kong sinubukanag kitilin ang buhay ko pero hindi ako nagtatagumpay. I don't want to live this miserable life anymore. I hate that I was born. I hated myself, I hated my body, I hated my face. I hate everything about me. I want to end this fucking life.

dagdag ni Denver nang sumulyap ako sa kaniya. “Thank you for your concern...” I bit my lips when an idea popped up in my head. I am not sure if it's appropriate to ask this. But I am really eager to ask. “How about my usual life?” “What about it?” Zaine asked. “Well, you know me... I am a party-goer, I always want to party. I can't just be here. I still want to live my life just like before, but still with limitations.” I said.

Nakangiting sabi ko. I never lived poorly. Pinanganak at lumaki ako sa karangyaan, ngunit ngayong wala na si Dad, wala na rin ang lahat ng aming yaman pero ngayon... I'll have my baby soon, hindi kami p'wedeng maging mahirap... kaya sa tulong ng kaniyang ama, we could still live with lavish life. Napapitlig ako nang biglaang bumukas ang pintuan. Gosh, hindi ba siya marunong kumatok?!

Sarap mo din bigyan ng parusa. Pero alam kong pagod ka nang harapin ang mga nangyayari sa buhay mo. Oras na para magpahinga tungkol sa mga bagay na yan Monina. Wag na wag ka gagaya sa akin na halos sampung taon ko ibinasura ang buhay ko sa wala namang katuturang bagay. Nasayang yung panahon ko. Somehow, I feel pathetic. Sh*t.

Mapait akong napangiti. Hindi pa rin pala lahat kaya kong gawin kahit nakalayo na ako sa sarili kong pamilya. Siguro, pinanganak talaga ako para makulong habang buhay... At habang mas maaga pa, tanggapin ko na iyon para hindi na ako umasa at masaktan pa. Pinganak ako sa mundong 'to para kontrolin ng iba at pakinabangan. I want to live my life the way I want to live it. But damn... Mukhang ayaw talaga ng Tadhana.

"Sige na miss,mag enjoy ka muna dahil sa isang araw break na kayo niyan" Tumalikod na ako at pumunta sa meat section. Boring talaga ang buhay ko.Lahat na lang nakilala kong mga lalaki ,inaasar ko. This is life,enjoy hangga't nabubuhay. Napangisi na lang ako.

From the gold-medalist to someone who picks balls in the golfing area now. My life really change 360. I used to be living in luxury and have a lot of friends however things are just really like that. Ganiyan talaga ang buhay. Who would have thought someone arrogant like me can’t even afford buying toys for her son now? And I needed to bring him to my work because I don’t have anyone with me. Funny how life really works.

Sinalinan ko lang ang baso ko at ininom iyon. This is the life I want. Free from the toxic word and poisonous Bellevera. Getting the life I want was never been this hard. Hindi katulad noong kami-kami lang nila mom and dad. I never think of hardship. Yes, life was hard than I imagine. Pero at least hindi naman narumihan ang pagkatao ko unlike ngayon na parang napakarumi ko na. Na kahit anong pagligo ay hindi kayang alisin.

Sa bigat na dinadala nila sa buhay. I felt like I was seeing the reality—feeling it. Iyon talaga ang naramdaman ko. And that I was becoming aware that life is really hard for some people. I don't usually see this kind of life every day. I grew up in a different environment, in a rich family so I rarely experience things like this. I was surrounded by comfort and privilege, with everything I needed at my fingertips.