I Decided To Live As Me Novels & Stories

Pagpapalakas ng loob sa akin ni tita na sobra din naman talagang nakatulong. Kaya kalauna'y pumili na lamang ako ng isang simple lang na masusuot bilang replika sa tunay kong pagkatao. Tita Gorya was right. Dapat akong magpakatotoo sa aking sarili dahil ako lang din naman ang mahihirapan kung ipipilit ko na makisabay sa estado ng mga taong may kaya sa buhay dahil hindi naman ako nabibilang sa antas nila. All I need is to be me, to be the real me dahil ganitong ganito ang pagkakakilala sa akin ni Natalie na maaaring nagustuhan niya rin na katangian ko.

And besides, everyone will call me pathetic if I'll dress up with my empty and growling stomach. Di kailangang pasosyal kung gutom naman ako. I need to live. I need to survive. I need to succeed. I need to show them how capable I am. I want to prove them wrong. All of them. Mabilis kong kinuha ang bag ko at ID bago lumabas ng apartment para pumasok. Inaantok pa ako pero salamat sa malamig na tubig, medyo nagising gising na ako kahit papaano.

"Masyadong maraming nangyari sa buhay ko pagkalipat natin dito sa Cebu, bebs. Pero kung tatanungin ako kung may babaguhin man ako sa mga nangyari ay wala, wala akong gustong baguhin. Dahil ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko ay nang pinili kong mamuhay sa isang simpleng apartment. Magtrabaho sa isang coffee shop. Makakilala ng mga bagong tao. Magkaroon ng ibang kaibigan. At higit sa lahat, ang mapalapit sa taong gusto ko." "Ito na lang ang nakikita kong paraan para mapatunayan ko kay Lolo na hindi ako magiging sunod-sunuran sa gusto niya. I have my own life, Jam. At hindi siya ang magdidikta sa kung anong dapat na mangyari sa buhay ko."

I want to thank God for giving me another life that he almost took, but luckily I'm still alive. I hope everything will be okay, I hope that my life won't be a mess anymore. This month was so stressful for me. Ack, I need to take a rest na err. I wouldn't blame anyone, because this is my choice, I won’t regret it. -The Other Day-

turo nito sa sarili sa basag na tinig. “Iyong dignidad ko. Kasi ito na lang ang maipagmamalaki ko na ako ay isang malinis at mabuting tao. Wala silang pakialam sa nararamdaman ko. Sila ang nagdedesisyon para sa buhay ko. Para akong puppet na dapat sunod-sunuran dahil kung hindi ay gagawin nilang impy*rno ang buhay ko.”

"Oh boy. This life is the only life I wanted to live. So whatever the hell I'm doing, I'm proud of it." Tinukon ko na ang mga siko ko sa lamesa at pinatong ang mukha ko sa mga palad ko, nakangisi ng nakakaloko sa kanya. "How 'bout you? Have you been living a boring life, then? Interesado ka na sa naging buhay ko. Inggit ka?"

“Bago ka mangialam ng buhay ng iba, ayusin mo muna ang sarili mo.” Namula sa galit si Aurora. “Hindi pareho ang live-in at pagbebenta ng sarili!” sigaw niya. “Kahit anong sabihin mo, hindi mo mababago ang katotohanang ibinenta mo ang sarili mo!”

Hindi para tumakas. Kundi para pumili. Pumili kung sino ang magiging ako pagkatapos ng lahat ng ‘to. At kung may isang bagay akong sigurado— Hindi na ako babalik sa pagiging babae na tahimik na lang. Kung babalik man ako sa mundo— Hindi bilang nasagip. Kundi bilang babaeng nagdesisyong mabuhay sa sariling paraan.

Mas madali nga namang malaman ang basura kapag umaalingasaw na ang masangsang na amoy diba? Sometimes, in life, you have to be broken in order to be whole again. And instead of staying broken and hurt, you should rise up and be the better version of your self. And that's what I did. I fixed myself, pick up the broken pieces and choose to live the life I wanted to live it. I may be broken, but I'm not defeated. What happened in my life, years back, I took it as a lesson. A kind of life lesson that was given to me in a hard way.

Hindi ko alam kung dahil ba sa init ng lungsod o sa bilis ng kabog ng dibdib ko, pero pakiramdam ko ay parang nagmamartsa ang mga kaba sa loob ng dibdib ko. Hawak-hawak ko ang maliit kong maleta, habang may backpack akong kasing bigat ng mga desisyon ko sa buhay. “Okay, Roffana Clinthon Villamonte,” mahinang bulong ko sa sarili, “panibagong simula ‘to. Kaya mo ‘to. Hindi dahil sa kanya—kundi para sa sarili mo.” Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, alam kong kasinungalingan ‘yon.