I Decided To Live As Me Mga Nobela at Kwento

I'm fine. I stayed inside my penthouse for one week without talking to anyone. Ngayon ko naranasan na masarap rin pala sa pakiramdam na tahimik lang. I was exposed to public because of my last name. Now, I am considering to live a simple life. Away from spotlight. Away from luxury. Away from being a socialite. After isolating myself I finally decided to go out because I am craving for some Italian foods. And I accidentally met John in the restaurant.

Walang labis, sobra sobra pa nga e. But I can't live a life na para akong asong sumusunod lamang sa kagustuhan ng mga magulang ko. I am also a human being and I have the right to be free and have my freedom and peace. Ano nalang ang mangyayari sa akin kung habangbuhay akong ganito. I thought that when I turn 18 magbabago na ang lahat. Na magiging malaya na ako.

“I just want you to think. Not out of fear. Not out of panic. Just… really think about what you want. And know that I’ll be here if you decide to keep it.” Napatingin ako sa kanya, and I saw the man who once made me forget myself. The same man who now stood between me and the decision that kept me up every night. Hindi ko alam kung anong mas mahirap: ang harapin ang buhay na mag-isa, o ang harapin ito kasama siya. But maybe I didn’t have to decide today. Maybe… today, I could just breathe. “Give me time,” I said finally. Damian nodded. “I can do that.”

Pagpapalakas ng loob sa akin ni tita na sobra din naman talagang nakatulong. Kaya kalauna'y pumili na lamang ako ng isang simple lang na masusuot bilang replika sa tunay kong pagkatao. Tita Gorya was right. Dapat akong magpakatotoo sa aking sarili dahil ako lang din naman ang mahihirapan kung ipipilit ko na makisabay sa estado ng mga taong may kaya sa buhay dahil hindi naman ako nabibilang sa antas nila. All I need is to be me, to be the real me dahil ganitong ganito ang pagkakakilala sa akin ni Natalie na maaaring nagustuhan niya rin na katangian ko.

And besides, everyone will call me pathetic if I'll dress up with my empty and growling stomach. Di kailangang pasosyal kung gutom naman ako. I need to live. I need to survive. I need to succeed. I need to show them how capable I am. I want to prove them wrong. All of them. Mabilis kong kinuha ang bag ko at ID bago lumabas ng apartment para pumasok. Inaantok pa ako pero salamat sa malamig na tubig, medyo nagising gising na ako kahit papaano.

"Masyadong maraming nangyari sa buhay ko pagkalipat natin dito sa Cebu, bebs. Pero kung tatanungin ako kung may babaguhin man ako sa mga nangyari ay wala, wala akong gustong baguhin. Dahil ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko ay nang pinili kong mamuhay sa isang simpleng apartment. Magtrabaho sa isang coffee shop. Makakilala ng mga bagong tao. Magkaroon ng ibang kaibigan. At higit sa lahat, ang mapalapit sa taong gusto ko." "Ito na lang ang nakikita kong paraan para mapatunayan ko kay Lolo na hindi ako magiging sunod-sunuran sa gusto niya. I have my own life, Jam. At hindi siya ang magdidikta sa kung anong dapat na mangyari sa buhay ko."

I want to thank God for giving me another life that he almost took, but luckily I'm still alive. I hope everything will be okay, I hope that my life won't be a mess anymore. This month was so stressful for me. Ack, I need to take a rest na err. I wouldn't blame anyone, because this is my choice, I won’t regret it. -The Other Day-

turo nito sa sarili sa basag na tinig. “Iyong dignidad ko. Kasi ito na lang ang maipagmamalaki ko na ako ay isang malinis at mabuting tao. Wala silang pakialam sa nararamdaman ko. Sila ang nagdedesisyon para sa buhay ko. Para akong puppet na dapat sunod-sunuran dahil kung hindi ay gagawin nilang impy*rno ang buhay ko.”

"Oh boy. This life is the only life I wanted to live. So whatever the hell I'm doing, I'm proud of it." Tinukon ko na ang mga siko ko sa lamesa at pinatong ang mukha ko sa mga palad ko, nakangisi ng nakakaloko sa kanya. "How 'bout you? Have you been living a boring life, then? Interesado ka na sa naging buhay ko. Inggit ka?"

“Bago ka mangialam ng buhay ng iba, ayusin mo muna ang sarili mo.” Namula sa galit si Aurora. “Hindi pareho ang live-in at pagbebenta ng sarili!” sigaw niya. “Kahit anong sabihin mo, hindi mo mababago ang katotohanang ibinenta mo ang sarili mo!”