I Lived My Life นิยาย & เรื่องราว

Fortunately, fortunately… The kid kicked me from inside. Para bang pinipigilan niya akong gawin ang plano ko. Parang galit siya. He kicked me multiple times that I dropped the medicines in my hands. Naisip ko sa sandaling iyon, ‘yong bata gustong mabuhay. Ang lakas pa ng sipa niya. Ako na ina niya, ang hina-hina, ayaw nang mabuhay. I cried, how can I be so selfish? There’s a life inside me that wants to live, a life that I created as a person with nothing at all.

"Ganito na lang pala, tatawagan ko ang uncle Bert mo para ma chec ka. Tumango- tang ako sa huling sinabi nya. Mas maganda nga iyon kaysa sa mga suhestiyon niya kanina. Nag-agahan mun kami bago niya ako tuluyang ihiniga sa kama at saka tinawag si uncle Bert. Nakatunganga lang ako sa kisameng gawa sa nipa at iniisip kung paano ako makakapag-simulang mamumuhay mag-isa. Wala ang mga taong nakasanayan kong kasama. Marami ang nawala sa akin, mula pisikal hanggang emosyonal. Gayunpaman ay napakasakit isiping mga kadugo ko mismo ang gumawa nito sa akin. Kadugo ko mismo ang nag-tulak sa akin pa-impyerno.

pagkanta ko habang lumuluha at nakahawak sa tiyan ko. "My baby, please don't live like me" I whispered. **********************

Alam kong mahal niya ako at mahihintay niya ako. Life has thought me many lessons in life. Hindi man ako Kagaya ng Shonee dati pero marami na akong naiintindihan sa buhay. Kagaya ngayon, namumuhay ako ng mag-isa. Walang yaya, walang priveledge, at walang choice kung hindi ang mamuhay sa araw-araw habang mas kinikilala ko pa ang sarili ko.

Wala na siguro akong mahihiling pa, a luxurious, independent life. Nagagawa ko na ang lahat ng gustong gawin, walang pumipigil at walang nagbabawal. Paminsan-minsan ay may naririnig pa rin akong balita tungkol sa kinamumuhiang ama pero nagsawalang-kibo na lamang ako. May kanya-kanya na kaming buhay at para sa akin ay hindi ko naman siya kailangan.

"Ilang beses na hindi pinakinggan ng mga kumuha sa akin ang pagmamakaawa ko. Ilang beses na walang nagawa ang mga salita ko." "Kaya naman mas pinili ko nalang na maging bulag at binge sa mga mali at masasamang bagay na nakikita at ginagawa ko." "In those years, I lived a hellish life. Hell became my home and devil's became my comforter..." She sighed, "And the worst things was, killing became my life. Death of other's means I'll be alive."

Walang puwedeng sumira sa buhay ko! "Mananatiling normal ang buhay ko," bulong ko pa ng ako ay tumungo. "Masaya na ako sa kung anong buhay mayroon ako kaya mabubuhay ako kahit walang kaibigan o manliligaw."

Ani ko at nauna ng naglakad papaalis kaya sumunod na lamang ito. At hindi ko na rin tiningnan muli ang dalawang mapangutyang nurse na iyon. As long as they're sorry then palalampasin ko na. Sana lang talaga huwag ng maulit iyon sa ibang tao pa man. Sa mga taong walang alam sa pagkakakilanlan ko ay talagang maiisip na isang ordinaryong mamamayan lang ako dahil na rin iyon na ang buhay na pinili ko magmula ng lumisan ako sa puder ni papa. I left all the luxurious life and chose to live simply and peacefully.

Humina ang kanyang boses. Tipid itong ngumiti sa kanya. “Potomu chto moya zhizn' - bardak, i ya ne khochu vtyagivat' tebya v eto. YA ne khochu, chtoby ty zhil s oruzhiyem pod krovat'yu.” [translation: Because my life is a mess and I don't want to drag you into it. I don't want you to live a life with guns underneath your pillow.] Parang may kung anong kumurot sa kanyang dibdib at nanatili siyang nakatitig dito at nakikinig sa kung ano man ang sasabihin nito.

Pero kahit anong gawin ko hindi ko kayang kalimutan. I live my life alone. Without anyone that I can cry on. Without someone comforting me. No thing at all. Just living with my own sadness. (TO BE CONTINUED...)