I Lived My Life の小説・ストーリー

Napailing na lang ako. My life just became a cliché W*****d story. And I’m pretty sure the ending is going to be a disaster.

Marcus said back. “Cadne, I never considered my life as living because all I did was to fucking exist for others. Ngayon ko na lang naramdamang buhay ako, na may sarili akong desisyon, kaya gusto ko ng kumawala sa kanila. Just… help me out with this one.”

Napangiti ako sa sinabi niya. “I thought that part of my life was gone forever, that I’d have to live like this without ever running or moving freely again.” dagdag pa niya. “But now, with you here, I feel like maybe… just maybe, there’s a chance for me to have that life back.”

Uto-uto lang, as usual. "Para namang naghahabol ako sa inyo eh kayo nga 'tong gigil na gigil na nagsusumiksik sa buhay ko. MAgsama na lang kasi kayo ng tuluyang, kayo ang lumayo sa akin, puwede ba? I'm living my life," sagot ko sa kanila. Inayos ko ang aking postura kahit na deep in side eh kinakabahan talaga ako. It's my time para maging malakas ngunit mukhang hindi pa ako gano'n ka handa na lumaban.

Start a new life, with my man and my kids. END.

Siya rin ang buhay ko. Tulad ng inaasahan ko ay unti-unting dumami ang mga nanunuod at nagsha-share ng live ko. Nagsimula na ring magkomento ang iba ngunit hindi ko 'to pinagkaabalahang tingnan o basahin. Huminga ako nang malalim at inalis ang namumuong kaba sa dibdib ko.

puno ng pag-aalalang sabi ni Dad. “Dad, I don’t need someone in my life except you and Cianna, okay? Masaya na ako sa buhay ko Dad. I’m living the best life than before! Masaya ako sa kung anong mayroon ako at hindi ko kailangan ng someone sa buhay ko. Isa pa, Cianna is my life kaya okay na okay ako Dad at kasama kita kaya mas lalo akong masaya,” pagsisimula ko.

Ngunit, humihinga pa rin ang mga kalaban. Nahuli ko ang pagngisi sa akin ni Livea. Kahit nangangatog ang aking mga tuhod dahil sa sobrang pagod, nanatili akong nakatayo habang matapang na nakaharap sa kaniya. Maaaring kawangis niya ang aking Ina, ngunit hindi ako naaapektuhan. Hindi ko naman kasi nakasama ang tunay kong Ina nang matagal. Sanggol pa lamang ako nang namatay siya.

"Can't I change and learn? Hindi habang buhay may gagawa ng mga bagay para sa akin, Emir." He looked at me, amused. "But as long as I'm here hindi mo kailangan na gawin yun. I can always hire someone to—" "Hindi habang buhay nasa tabi kita. Hindi ba doon ka naman magaling? Mang-iwan." Nagsalubong ang kilay niya at agad na nag-igting ang panga. "What do you mean?" Imbis na magpaapekto ay nagkibit-balikat ako at taas noong bumaling sa nagtatayugang building di kalayuan.

At ang tanging isinukli ko lang sa kanya ay ang pagsira ko ng buhay niya. ~SpadeLucker