I Lived My Life 소설 & 이야기

"Oh boy. This life is the only life I wanted to live. So whatever the hell I'm doing, I'm proud of it." Tinukon ko na ang mga siko ko sa lamesa at pinatong ang mukha ko sa mga palad ko, nakangisi ng nakakaloko sa kanya. "How 'bout you? Have you been living a boring life, then? Interesado ka na sa naging buhay ko. Inggit ka?"

Marcus said back. “Cadne, I never considered my life as living because all I did was to fucking exist for others. Ngayon ko na lang naramdamang buhay ako, na may sarili akong desisyon, kaya gusto ko ng kumawala sa kanila. Just… help me out with this one.”

Napangiti ako sa sinabi niya. “I thought that part of my life was gone forever, that I’d have to live like this without ever running or moving freely again.” dagdag pa niya. “But now, with you here, I feel like maybe… just maybe, there’s a chance for me to have that life back.”

Uto-uto lang, as usual. "Para namang naghahabol ako sa inyo eh kayo nga 'tong gigil na gigil na nagsusumiksik sa buhay ko. MAgsama na lang kasi kayo ng tuluyang, kayo ang lumayo sa akin, puwede ba? I'm living my life," sagot ko sa kanila. Inayos ko ang aking postura kahit na deep in side eh kinakabahan talaga ako. It's my time para maging malakas ngunit mukhang hindi pa ako gano'n ka handa na lumaban.

Siya rin ang buhay ko. Tulad ng inaasahan ko ay unti-unting dumami ang mga nanunuod at nagsha-share ng live ko. Nagsimula na ring magkomento ang iba ngunit hindi ko 'to pinagkaabalahang tingnan o basahin. Huminga ako nang malalim at inalis ang namumuong kaba sa dibdib ko.

Ngunit, humihinga pa rin ang mga kalaban. Nahuli ko ang pagngisi sa akin ni Livea. Kahit nangangatog ang aking mga tuhod dahil sa sobrang pagod, nanatili akong nakatayo habang matapang na nakaharap sa kaniya. Maaaring kawangis niya ang aking Ina, ngunit hindi ako naaapektuhan. Hindi ko naman kasi nakasama ang tunay kong Ina nang matagal. Sanggol pa lamang ako nang namatay siya.

Siguro dahil sa masyadong kong pag t-trabaho ito, for the past month that I started to live on my own again ay kung ano anong trabaho na ang pinasukan ko wanting to get my own money. And through out the month aaminin kong hindi ko maiwasang hindi mag alala para sa sarili kong Ina, her being left at that house hold I know what it feels like to live in hell at gusto ko syang alisin sa impyernong tinakasan ko. And in order to do that I must have a better life. Kaya heto ako ngayon, over time kung over time, trabaho kung trabaho. Everything just to have a stable life.

Mahirap ka na nga, mas lalo ka pang pinahirapan dahil sa mga pinagdaanan mo sa buhay. Hindi ako maganda. Mahirap ako. Walang nakakapansin sa akin. Alikabok ako sa earth kaya automatic daw na wala akong karapatan sa lahat ng bagay. Pero no’ng makilala ko siya, no’ng aksidente akong nakapasok sa buhay niya, sa unang pagkakataon sa buhay ko… pinangarap ko na sana naging ka-level ko na lang sila, mas mapapadali siguro ang buhay at mas lalong hindi ko sisisihin ang sarili ko sa nangyayari ngayon sa leche kong buhay.

PROLOGUE: Life is unfair yan na lang ang nasabi ko sa sarili ko sa mga panahong ginagawang playground ng tadhana ang buhay ko. I grew up as a poor kid. Malas sa lahat ng bagay, magulang, basta lahat na. At nakasanayan ko na yun sa araw araw na ginawa ng diyos. Isa lang ang naging swerte ako, ang binuhay ako para danasin ang lahat ng plot twist sa mundo. Funny right?

"Can't I change and learn? Hindi habang buhay may gagawa ng mga bagay para sa akin, Emir." He looked at me, amused. "But as long as I'm here hindi mo kailangan na gawin yun. I can always hire someone to—" "Hindi habang buhay nasa tabi kita. Hindi ba doon ka naman magaling? Mang-iwan." Nagsalubong ang kilay niya at agad na nag-igting ang panga. "What do you mean?" Imbis na magpaapekto ay nagkibit-balikat ako at taas noong bumaling sa nagtatayugang building di kalayuan.