I Remember The Days Novels & Stories

Nababaliw nanaman ako. While doing it, I remember about the old days. Yung mga araw na kakaibang-kakaiba talaga ang itsura ko sa kung anong itsura meron ako ngayon. Natatawa talaga ako sa itsura ko dati. Minsan napapamura pa ako na parang isang teenager kapag naaalala ko ang lahat nang yun. Mukha kasi akong manang mag-ayos noon. Daig ko pa nga ang suman sa itsura ko noon na mukhang ibinalot na ang katawan tulad ng sa kakanin.

nakasimangot na sinabi ni Felicidad. "Imposible kitang malimot, Felicidad. Hindi ko maaaring malimutan ang gabing iyon. Nang gabing iyon nang ako'y iyong lapitan samantalang iniiyakan ko ang bangkay ng aking ina. Natatandaan mo ba, nang hawak ko ang iyong kamay? Hinawakan ko rin ang kamay ng aking ina. Sumumpa na ikaw ay aking mamahalin. Paliligayahin kita kahit na paanong paraan at ngayon ay inuulit ko ang sumpang iyon." "Ang alaala mo ay hindi napawalay sa akin kahit sandali, kasama ko iyan sa lahat ng aking mga paglakad, Felicidad."

I hopelessly confessed, “ang naaalala ko lang ay ‘yong papunta tayo sa dati naming compound tapos tumigil tayo sa gilid ng kalsada para mag-usap… tapos… malabo na ang mga sumunod na nangyari sa isipan ko.” I saw how his lips trembled when he tried to say something. He took a deep breath to recollect himself. “So… you can’t remember the conversation we had earlier?” I blinked several times and held my hand together above my stomach. “Well… I remember you pleading or asking something, but I can’t totally remember the exact words you said.” Marcus nodded several times as he listened to me explain. “Hindi mo rin ba maalala ang mga sinabi mo sa akin?”

Titig na punong-puno rin ng kamanyakan. “I’m glad that you can still remember me, Diane.”

Pero hindi ko akalaing, babalik ako sa Alta Vieza nang hindi pa rin buo. Ipinikit ko ang aking mga mata. Sa sobrang dami nang nangyari sa akin dito sa Maynila, hindi ko alam kung gugustuhin ko pang bumalik dito. Pinapangako ko na sa pag-alis kong ito, ay tuluyan ko na ring kakalimutan si Dayne. Naiwan ang aking tingin sa lugar na nadaanan namin ni Dad. "Dad, huminto muna tayo rito."

sigaw ko. And there it was again. The pain. Iyong sakit na naramdaman ko the day na halos itapon nila ako na parang basura. Noong araw na walang naniniwala sa akin. Yung araw na walang may gustong kumampi sa akin. Heto na naman ang sakit. Sobrang sakit. Bumabalik na naman ang memorya ko ng araw na yun. Ng mga panahong iyon. And it was killing me again. "Because you have everything while I am nothing next to you!"

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

Kailangan ko ng sagot. Saglit siyang natahimik. Then lumapit siya. Dahan-dahan. Hindi pilit. Hindi agresibo. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya. “I don’t remember everything.” Diretso. Masakit. Pero hindi ako nagulat. Alam ko na ‘yon. Narinig ko na ‘yon. Paulit-ulit. “Tama ka, hindi pa kita maalala”

Another day without your smile 🎵 Another day just passes by And now I know How much it means For you to stay right here with me He may be cold. Ruthless. Feared by many. But behind those walls... He was a man capable of loving deeply. A husband. A father. My home. Little by little, my memories are coming back. But even if they never return completely... I know one thing. I want to create new memories with him. Again. And again. For the rest of my life.

Tita Lily please. “Its my pleasure to accept your request my dear niece.” A round of applause please for my beloved aunt Lily.....nagsipalakpakan ang mga manunuod. “Bring me back!” I've always been afraid My best years have passed They say the good old days Well, they never last. I've been running into you in my head In-between, what could've been, yeah-yeah-yeah Everybody seems to leave bittersweet memories Time does seem to fly Then it's hard to find, yeah