I Remember The Days Novels & Stories

nakangiti kong sambit. Ikinabit ko ang sun keychain sa phone ko. "I want to remember this day so I bought this. Ayokong makalimutan ang first date natin." Hindi ko maiwasang kiligin. Tama, this is our first date, and I don't want to forget inch of anything that happened today kahit na kasama sa alaala ang balitang mawawalay siya sa akin.

"Pupuntahan ko po si Sin, Mom." "Kung aawayin mo lang si Sin, hija dahil medyo late na niyang inihatid ang mga bata, please lang ipagpaliban mo muna iyan, huwag ngayong araw--" "Dad, I already remembered everything. My memory has returned. I remembered everything from my past." Natigilan sila ni Mom.

Bye. That night, I already knew that there was something wrong. Obviously, nakalimutan niya na anniversary namin na nakapagtataka lang dahil for 10 years simula ng naging magboyfriend kami ay siya pa ang laging nauunang bumati sa akin at laging nag-iinitiate na magcelebrate kami. So how come na parang bigla niyang nakalimutan ang mahalagang araw na ito? And that woman, from then on hindi na maalis sa isip ko ang pagdududa.

"Asawa ko..." Isang haplos sa likod ang tugon sa akin ni Taki. Pumikit ako nang mariin. I'm sorry, Jarvis. I'm really sorry... I remember those memories... I remember everything about you and every moment with you. Lahat ng masayang pinagsamahan natin sa Isla Emperor. Ikaw at ako. Tayong dalawa. Bf... Freak...

Kahit mahirap at kahit masaktan ako It was terrifying to know even if I knew only pieces of my life. Imagining how my life was before is terrifying and complicated. Nakakatakot bumalik sa mundong minsan na akong tinapon at minsan ko na ding sinukuan. Now that my lost memories are invading me again, ayaw ko nang tumakbo pabalik. I will face it without hesitation. "Athena, I want to see Simon now. I want to see him." I emotionally begged. "Hindi ko alam ang sasabihin ko pero maybe seeing him will help me to remember everything."

Nagtangis ang kanyang mga bagang. Para siyang sinaksak ng isang matalas na punyal sa sinabi ng dating kasintahan. Nanunuya ang mga mata nito nang tingnan siya, “Ewan ko nga ba kung anong nakain ko nuon at nagustuhan kita. Pero ngayong natauhan na ko, gusto kong masuka.” Tila diring-diring sabi nito sa kanya, tiningan pa siya mula ulo hanggang paa, “ Gusto kong masuka sa tuwing maalala iyong lahat ng mga memories natin. Yuck. Every time I think of the days and nights I spent with you, I puke.”

I even asked him about the lost memory of mine kay Hermina. Inamin naman niya na he did it. Ayaw niya raw na mag self pity ako at mas lalong mabaliw na nga kaiisip tungkol doon. Kaya naman pala hindi na talaga sumagi sa isipan ko nag tungkol sa insidente na 'yon. All I just remembered is about Tenement Uno's mystery at ang mga kakaibang tenants.

sabi niya na ikinangiti ko naman. "Goodn---" Hindi ko na natapos nang mawala na ang linya. Hindi niya man lang ako hinintay mag-goodnight. Nakaramdam pa rin ako ng lamig mula sakanya. Bumalik nalang ako sa paghiga na medyo mabigat ang pakiramdam. Hmm... But at least... she remembered me. A smile was formed on my lips before I closed my eyes.

Pinilit ko ang utak kong alalahanin kung sino siya. Hanggang sa kusa na lang bumukas ang bibig ko. "Ev," bigkas ko sa pangalan niya. Kaagad na ngumiti sa 'kin si Ev. "I'm glad you can now remember me." Gumalaw ako para umupo sa kama. Kaagad na bumigat ang pakiramdam ko dahil sa sinabi niya. "It happened again?!" mahinang sabi ko. Tumango ng isang beses si Ev. "Ilang araw na?"

"As I said, pag-iisipan ko. Since I think there is no reason for me to be afraid to go back there, I should come back." "Okay, I'll prepare your room. Just update me if you're already at the airport." "Sure, thank you Lester." It's been years and still I can remember everything that happened to my so clearly. All of the bad memories that I want to forget, it just doesn't fade.