I Remember The Days Novels & Stories

Tita Lily please. “Its my pleasure to accept your request my dear niece.” A round of applause please for my beloved aunt Lily.....nagsipalakpakan ang mga manunuod. “Bring me back!” I've always been afraid My best years have passed They say the good old days Well, they never last. I've been running into you in my head In-between, what could've been, yeah-yeah-yeah Everybody seems to leave bittersweet memories Time does seem to fly Then it's hard to find, yeah

" masungit kong sabi pero ngumiti lang siya sakin infairness gwapo hihi "Time won't fly, it's like I'm paralyzed by it I'd like to be my old self again But I'm still trying to find it After plaid shirt days and nights when you made me your own Now you mail back my things and I walk home alone But you keep my old scarf from that very first week 'Cause it reminds you of innocence And it smells like me You can't get rid of it 'Cause you remember it all too well, yeah." pagkakanta ko

At sa loob ng ilang minuto, I forgot about the boring days, the quiet nights, and missing pieces. Dito lang ako… masaya. Kasama sila.

Memories fades in time and as days goes by, everything becomes clear to me. Haaaay! Huminga ako ng malalim. Nasa hagdan pa rin siya at hinihintay ako. Makatingin wagas. >______

Mukhang nagulat pa siya sa naging reaksyon ko at nagtangkang pahiran ang mga luha ko pero inunahan ko na siya. "Wala. Ang daya mo lang kasi." Ang daya mo kasi ang galing-galing mo talaga sa mga ganito. "Then why did you cry? May masakit ba? Should we head to the hospital instead?" Umiling lang ako sa kaniya. "No need. Okay lang ako. I just can't believe that you remembered the date." Then I smiled weakly "Bakit ko naman makakalimutan ang araw na 'to? This day is special. Special to sa atin ang araw na 'to. That's why I can't forget."

Para na siyang malalagutan ng hininga. "Uhm..." Simula nito na animo'y pilit na bumabiyahe sa memory lane nito. Napakamot pa ito sa makapal nitong kilay. At para bang nabingi si Reverie nang tuluyan na itong magsalita. "I think I don't remember her at all." ©MaribelleVerzosa

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

Nakakamiss talaga ang maging bata, tipong walang inaalala. Day passed like a blur, I don't even remember what happened yesterday. I am missing Trevor from time to time. Bakit naman kasi kailangan pa niyang umalis. Napasimangot na lang ako sa tuwing iniisip ko ang distansiya naming dalawa.

Nagkatinginan sila ni Janice, nandoon pa din ang tingin niyang nagtatanong. "Classmate mo n'ong elementary, nakalimutan mo na ba? Si Ian, Ian; galisin." Tumawa pa ito. "Baka nakalimutan ka na ng kaibigan ko. Sorry ha. May pagkakalimutin kasi 'to eh," sabat ni Janice. Tama nga si Janice, hindi ganoon ka-klaro ang memories nito sa isip niya kung tunay ngang magkakilala sila. Atsaka elementary days pa iyon, ilang dekada na ang lumipas, aniya pa.

"Bakit parang kilala ko siya dati pa? Tumagos 'yung salita niya dito sa puso ko. Parang ang tagal ko na siyang kilala, Zaylee. Nagkaroon ako ng amnesia at feeling ko isa siya sa malaking parte ng past ko." ---- "Sumama ka na. Sabado naman bukas. Walang pasok. Sumama ka palagi kay Keifer at magpanggap ka nalang na pinsan niya katulad nung first encounter niyo sa isa't isa. Basta 'wag na 'wag mong sasabihin sa iba na isa kang Jordin at lalong-lalo na, 'wag mong sabihing kapatid mo ako at isa akong Jordin. Maliwanag?"