Romans & histoires I Remember The Days

" masungit kong sabi pero ngumiti lang siya sakin infairness gwapo hihi "Time won't fly, it's like I'm paralyzed by it I'd like to be my old self again But I'm still trying to find it After plaid shirt days and nights when you made me your own Now you mail back my things and I walk home alone But you keep my old scarf from that very first week 'Cause it reminds you of innocence And it smells like me You can't get rid of it 'Cause you remember it all too well, yeah." pagkakanta ko

I was silently gazing out the window, reminiscing about the moments in the past that we spent between me and Logan. I glanced up at the gray skies, the clouds heavy with the promise of rain. The memories flooded in like a tide I couldn't stop. How his presence could light up even in my darkest days, it all felt so vivid as if it had just happened yesterday. Yet, those memories, no matter how beautiful, were now nothing more than fragments of a time I could never return to.

At sa loob ng ilang minuto, I forgot about the boring days, the quiet nights, and missing pieces. Dito lang ako… masaya. Kasama sila.

Memories fades in time and as days goes by, everything becomes clear to me. Haaaay! Huminga ako ng malalim. Nasa hagdan pa rin siya at hinihintay ako. Makatingin wagas. >______

Mukhang nagulat pa siya sa naging reaksyon ko at nagtangkang pahiran ang mga luha ko pero inunahan ko na siya. "Wala. Ang daya mo lang kasi." Ang daya mo kasi ang galing-galing mo talaga sa mga ganito. "Then why did you cry? May masakit ba? Should we head to the hospital instead?" Umiling lang ako sa kaniya. "No need. Okay lang ako. I just can't believe that you remembered the date." Then I smiled weakly "Bakit ko naman makakalimutan ang araw na 'to? This day is special. Special to sa atin ang araw na 'to. That's why I can't forget."

Para na siyang malalagutan ng hininga. "Uhm..." Simula nito na animo'y pilit na bumabiyahe sa memory lane nito. Napakamot pa ito sa makapal nitong kilay. At para bang nabingi si Reverie nang tuluyan na itong magsalita. "I think I don't remember her at all." ©MaribelleVerzosa

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

Nakakamiss talaga ang maging bata, tipong walang inaalala. Day passed like a blur, I don't even remember what happened yesterday. I am missing Trevor from time to time. Bakit naman kasi kailangan pa niyang umalis. Napasimangot na lang ako sa tuwing iniisip ko ang distansiya naming dalawa.

I really hate recounting every memory I made with him. Siguro nga, sinadya ko talagang kalimutan. Nakatulong lang ang pagdaan ng panahon sa pagkalimot ko rito. Pakiramdam ko kasi ay manunumbalik lang ang lahat ng emosyon kung pilit ko pang aalalahanin. But I still remember that everything started that day. The noise from the football field, where I currently am, got drowned out as I tried to finish what I'm doing.

Nagkatinginan sila ni Janice, nandoon pa din ang tingin niyang nagtatanong. "Classmate mo n'ong elementary, nakalimutan mo na ba? Si Ian, Ian; galisin." Tumawa pa ito. "Baka nakalimutan ka na ng kaibigan ko. Sorry ha. May pagkakalimutin kasi 'to eh," sabat ni Janice. Tama nga si Janice, hindi ganoon ka-klaro ang memories nito sa isip niya kung tunay ngang magkakilala sila. Atsaka elementary days pa iyon, ilang dekada na ang lumipas, aniya pa.