I Remember The Days Novels & Stories

Pero paano ko sisimulan? “Do you still remember what I told you that day when you were at the house?” Tanong niya na ipinagtaka ko. Wala akong ibang naalala kundi ‘yong nag-usap kaming dalawa tungkol sa hindi ko pagtuloy sa date naming dalawa. Dahil sa dami nang nangyari noong mga nakaraang araw, nakakalimutan ko na ‘yong ibang nangyayari sa buhay ko.

"I think we're meant to each other." Lumakas lalo ang tawa ni Jade. "Sinabi ko na rin 'yon?" "May amnesia ka ba talaga? Why do you still remember those lines?" "Mahalaga siguro sa akin ang taong sinabihan ko niyon." Biglang natahimik si Jade. "I just wished that the rain won't wash away those memories I have spent with you."

Gusto ko kasing maging independent at palibhasa binibigay naman ni Daddy noon lahat ng gusto namin ng kakambal kong si Elijah ang financial na aspeto noong nabubuhay pa ito. Sa isipin kong iyun, hindi ko mapigilan ang mariing maipikit ang aking mga mata. Shit..bakit naalala ko na ang lahat ng ito? Supposed to be hindi dahi may amnesia ako pero bakit ko naaalala ang college days ko?

As if he vanished completely from my world—leaving only traces of memory that refused to be erased. Pero kahit ilang linggo na ang lumipas, may mga gabi pa rin na nagigising akong hinihingal. Hindi ko alam kung panaginip ba iyon o alaala lang ng lahat ng sakit at init na iniwan niya. That morning felt like any other day.

Pakiramdam ko ay sobrang pagod na pagod ako 8ngayon lalo na sa nalaman ko. Alam ko sa sarili kong darating ang pagkakataon na magkikita ‘kaming’ muli, ngunit hindi ko inaasahan na ‘malapit’ na ang pagkakataon na iyon. Bumalik sa ala-ala ko ang mga pangit na pangyayaring namagitan sa ‘amin’ na pilit kong iwinawaksi sa aking isipan. “F*CK!” Matigas na mura ko at pilit na ipinipikit ang aking mga mata para iwaksi ang hindi magandang memorya na aking naiisip.

wika ko sa kaniya. Buong gabi kong iniisip kung nakilala ko na ba dati si sir Conor. Parang pamilyar talaga siya sa akin. Hindi ko alam kung saan ko siya nakita o nakasama. Pero yung nakasama ko siya kahapon dama ko naman ang kagaanan ng loob ko sa mga oras na iyon. They said, nagkaroon daw ako ng amnesia. Meron akong bagay na hindi matandaan, isang bagay ba iyon? Kilala ko ba talaga siya dati, pero… hindi ko lang siya matandaan?

Natatawa naman ako habang binabaybay ang hallway dahil sa anino ng kung sinong naaaninag ko mula sa living room. Malamang si Mj yun. Walang ibang adik ng 1D dito sa bahay kundi siya lang. 🎼 You know, I know, you know I’ll remember you And I know, you know, I know you’ll remember me And you know, I know, you know I’ll remember you And I know, you know, I hope you’ll remember How we danced, how we danced ….. 🎼

Cayden's POV I look out the window aimlessly. I am bothered this past few days. I don't know if they are real or not. But every night, I woke up having dreams of August. My jaw clenched. If my hunch is correct, they are my missing memory. Yeah, I know I lost part of my memory. I accidentally heard it from my mother and I forgot one specific person. Hindi ko alam dati kung sino ang nakalimutan ko, but now somehow I am convince na si August yun.

Palabas na ako ng HQ nang marinig ko siyang mahinang bumulong. "You were forgetting me while I'm trying to remember you."

nakita ko ang sakit na dumaan sa mga mata niya pero hindi ko ito pinansin. " I'm not blaming anyone, but right now, I'm in my most vulnerable state. I don't remember anything. I don't even remember my name. I don't remember where I've been and what I am in the past and that includes you. I don't remember you or anything about you." diretso kong sabi sa kanya. Hindi ko na rin inalintana ang mga tingin at bulung-bulungan ng mga kaibigan niya.