I Remember The Days Novels & Stories

Hindi ko na alam kung dapat pa ba akong matakot sa nangyayari ngayon, o magpakalunod nalang sa tuwa? I can never forget how insane this day was... ***

And even if I have to die a thousand or even a million times just to save all of them I will, without a second thought. Narinig ko ang pagbukas at sara ng pinto. Wala na siya sa loob ng guest room pero ako ay nananatiling nakatitig pa rin sa sarili kong ekspresyon. Kinurap-kurap ko ang mata ko at malakas na napabuntong-hininga. Walang buhay na napangiti ako sa sarili ko, “It’s another day again, Karmine. It’s time for you to forget the stupid things you’ve done last night and move on. It’s another day for you to pretend that everything is alright and under your control.”

Natahimik ito. "I really hope that your memory will come back soon. I want you to remember everything. Maraming nangyari sa mga buwan na iyan na wala kang maalala at isa na doon ay ang dahilan kung bakit ako umalis ng hotel!" --ALEX--

David’s P.O.V. I closed my eyes as my heart leaped for a second, after remembering some of those moments that we shared together at the said famous bridge. Those happy memories that she just ruined effortlessly. Those fucking initials—DC and AC. Those remarkable moments that I had already forgotten. Oh, well! Who am I fooling with in the last sentence? I gently massaged my forehead. The memories were like ghosts that seemed to be haunting me every night! Hindi ako kailanman nakalimot. But how I wished I did, para hindi sana ako nagkakaganito!

Pero paano ko sisimulan? “Do you still remember what I told you that day when you were at the house?” Tanong niya na ipinagtaka ko. Wala akong ibang naalala kundi ‘yong nag-usap kaming dalawa tungkol sa hindi ko pagtuloy sa date naming dalawa. Dahil sa dami nang nangyari noong mga nakaraang araw, nakakalimutan ko na ‘yong ibang nangyayari sa buhay ko.

His voice laced with sadness and bitterness. “Since the day I left, Dan. Inaamin ko na sobrang na-miss ko kayo. Namimiss ko ang dating tayo. Gabi-gabi akong umiiyak, araw-araw laging lutang. Walang minutong lumilipas na hindi ko pinagsisisihan ang sarili ko,” I paused as I reminiscing the past.

"I think we're meant to each other." Lumakas lalo ang tawa ni Jade. "Sinabi ko na rin 'yon?" "May amnesia ka ba talaga? Why do you still remember those lines?" "Mahalaga siguro sa akin ang taong sinabihan ko niyon." Biglang natahimik si Jade. "I just wished that the rain won't wash away those memories I have spent with you."

Gusto ko kasing maging independent at palibhasa binibigay naman ni Daddy noon lahat ng gusto namin ng kakambal kong si Elijah ang financial na aspeto noong nabubuhay pa ito. Sa isipin kong iyun, hindi ko mapigilan ang mariing maipikit ang aking mga mata. Shit..bakit naalala ko na ang lahat ng ito? Supposed to be hindi dahi may amnesia ako pero bakit ko naaalala ang college days ko?

As if he vanished completely from my world—leaving only traces of memory that refused to be erased. Pero kahit ilang linggo na ang lumipas, may mga gabi pa rin na nagigising akong hinihingal. Hindi ko alam kung panaginip ba iyon o alaala lang ng lahat ng sakit at init na iniwan niya. That morning felt like any other day.

Pakiramdam ko ay sobrang pagod na pagod ako 8ngayon lalo na sa nalaman ko. Alam ko sa sarili kong darating ang pagkakataon na magkikita ‘kaming’ muli, ngunit hindi ko inaasahan na ‘malapit’ na ang pagkakataon na iyon. Bumalik sa ala-ala ko ang mga pangit na pangyayaring namagitan sa ‘amin’ na pilit kong iwinawaksi sa aking isipan. “F*CK!” Matigas na mura ko at pilit na ipinipikit ang aking mga mata para iwaksi ang hindi magandang memorya na aking naiisip.