Do You Remember Mga Nobela at Kwento

But our lips remained connected, never minding the cold that the rain had poured on us. But… I will remember it all. Even this cold. I will remember it.

“Maybe we’re friends before. Who knows?” Mariin niyang kinagat ang ibabang labi. Ramdam niya ang pagpapaligoy-ligoy nito na para bang hindi ito interesadong sagutin ang kanyang mga katanungan. Mas lalo tuloy siyang naguguluhan. “I see,” she replied and sighed. “If you are though, I’m so sorry if I can’t remember you. I am suffering from amnesia and I couldn’t recall anyone from my past. If you are one of them, please let me know.”

Kusang bumukas ang screen. At sa gitna nito ay ang simbolo ng basag na bilog. Walang nagsalita. Unti-unting lumitaw ang isang linya. YOU'RE GETTING CLOSER. Tahimik. Isa pa. MEMORY IS A KIND PRISON. At pagkatapos ay isa pa. DO YOU REALLY WANT TO REMEMBER? Nakatitig lamang si Yuhei sa screen. Hindi niya alam kung bakit.

Buti na lang at pinatawad nila ako kaya hindi naapektuhan ang pag-aaral ko. "Do you remember now?" natatawang tanong ni Axel. "Sorry po," nakayuko kong sagot. "Don't worry about it. That was a long time ago. I just wanted to remind you so you'd remember me," natatawa pa rin niyang sabi.

Hindi pa naman sobrang lapit ni Joaquin sa kaniya, pero pakiramdam niya, bibigay na ang mga tuhod niya. “Do you want me to do something for you to remember it, Noah?”

Magsasalita na sana ako nang maunahan niya 'ko. "You already had the memory of your family somehow. Even Tobi. Sabi mo kanina naalala mo na din siya dati pero hindi mo lang agad natandaan. But... how about me?? Okay lang sana eh. Pero sa lahat ng sinabi mong naalala mo, bakit masyado ka atang masaya nang banggitin mo ang babaeng 'yon? Ganun mo ba talaga 'ko gustong kalimutan since that day??" inis niyang tanong pero mas nangingibabaw ang lungkot sa boses niya.

“Bakit ka tumatawa diyan?!” “Hindi ba sabi mo kanina hindi ka makakalimutin?! Sabi mo napakatalas ng memorya mo?!” “Hindi ko naman nakalimutan nang tuluyan!” “Edi ano 'tong ginawa natin?! Tumatakas tayo?!” “Hindi ko lang naasikaso agad dahil sa kausap kita!” “Same thing! Makakalimutin ka pa rin!”

Nakakaubos! “Pero hindi mo ba itatanong kung bakit ako nagtampo sa ‘yo?” bigla niyang tanong. “B-Bakit?” “See? You don’t even remember.” Pahiya ako dun ah? “Remember what Jen said?” “O-Oo.”

I'd rather find the truth using my own ways than to ask him personally. "You didn't remember the place? 'Diba dinadala ka niya doon dati?" she asked. Muntikan ko pa matapakan ang preno. Gosh, unwanted memories. Gusto ko masuka, lalo na tuwing naaalala ko kung gaano ko siya kagusto noong highschool pa lang ako.

pang ilang tanong na ng doctor sa akin. Inis akong tumingin sa mga tao sa loob ng kwarto. “Yeah. I remember them. They're my parents,” sagot ko. “I also remember my friend.” “You may be experiencing temporary amnesia. There’s a chance some memories haven’t come back yet,” pag-explain niya sa akin. Iritado akong tumingin sa parents ko. Fucking temporary amnesia. Why didn't it erase my memory of my parents? Matutuwa pa ako.