As Far As I Can Remember Novels & Stories

Now that I think about it. I fell from the stairecase, losing my memories when I was ten years old? Hindi sana ako maniniwala kung may naaalala sana ako sa mga panahong bago ako tumunton ng edad na sampu but realizing it now, wala talaga akong matandaan. If its real, then I really did had an amnesia. It was an obvious remark lalo na kapag ganito ang sitwasyon ko ngayon. It's totally blank.

Sa tuwing pilit kong tinatandaan, umaatake ang sakit ng ulo ko. Ang sabi kasi nila sa akin nang dahil raw sa tinamo kong head and brain injury that is why it was so difficult for me to recall my past memories, past informations and events in my life. Kapag tinatanong ko naman sila, hindi nila ako sinasagot. Parang may tinatago. Hindi ako talaga mapakali. I would do anything to remember, some people would do anything to forget. How ironic.

Hinanap ko muna ang remote no’n at nang makita iyon sa ibabaw ng maliit ng cabinet sa tabi ng kama ko ay agad ko iyong kinuha para malaman kung anong petsa at oras na ba ngayon. I successfully got the remote. Nagpapasalamat pa nga ako dahil nakasaksak iyon dahil kung hindi ay kailangan ko pang tumayo. I couldn’t move my legs, but I ignored it as the television was turned on already. I was preoccupied. Ang nasa isip ko lang ay gusto kong malaman ang petsa at araw ngayon. I can’t remember something. Hindi ko alam kung bakit ako nandito ngayon sa ospital na ‘to. The last thing I remembered is the photoshoot for Rene Cosmetics.

aniya na tila walang naintindihan sa mga bagay na sinabi ko. Mariin kong kinuyom ang aking kamay, saka tumayo nang maayos. "Yes, Sir. I do remember you. Hindi ko makakalimutan ang pinakanakakadiring pangyayari sa buhay ko," mariin kong tugon sabay mabilis na pinunasan ang aking luha.

Baka po kasi hinahanap na nila ako. "Ngunit hindi ka pa magaling, anak, at ang iyong bayan ay malayo. Mahihirapan kang makarating doon bago maghatinggabi." "Ingkong hindi po bale. Taun-taon po'y magkapiling kami kung ganitong Pasko. Noong isang taon ay isang isda ang pinagsaluhan naming mag-iina. Marahil po ay tumatangis ang aking sa paghahanap sa akin."

Sinara niya ang pintuan ng dahan dahan ng tumango ako bilang pagsang ayon. Kumunot ang noo ko. Pilit inaalala ang nangyari kagabi. I was drinking alone as I remember. I invited no one nor talked to someone. My memory from last night was a blur. I am trying to catch each detail from last night's event but nothing is clear which is leaving me really confused.

"I mean kase I have a problem remembering things from what happen to me before. I guess, it traumatized me a lot that's why I don't know maybe my mind forgot it already." "It's okay Vee, I understand. At least nasabi ko na sayo ang totoo."

“Maybe we’re friends before. Who knows?” Mariin niyang kinagat ang ibabang labi. Ramdam niya ang pagpapaligoy-ligoy nito na para bang hindi ito interesadong sagutin ang kanyang mga katanungan. Mas lalo tuloy siyang naguguluhan. “I see,” she replied and sighed. “If you are though, I’m so sorry if I can’t remember you. I am suffering from amnesia and I couldn’t recall anyone from my past. If you are one of them, please let me know.”

"Ang alin ba yon? Mukhang nakalimutan ko na nga agad eh.." biro ko sa kaniya. "Talaga ba? Nakalimutan mo na?" parang bata niyang tanong. "Yeah.." sagot ko naman. Kahit naman anong gawin niya, Damn! Hindi ko na makakalimutan ang bagay na yon! Nang muling mag flashed back sa aking isipan ang nangyari kanina ay mabilis kong inisang lagok ang laman ng canned beer.

Moments from the past flashes back. Those moments were my happy memories before. Pero ngayon ay naging parte na 'yon ng mga masasakit na alaala. When I try to recall those memories, I will only remember him. Napalunok ako at sinubukang pirmihin ang sarili. Naiilang at maliit na ngiti ang iginawad ko bago tumango. "Abegail," I said. "It's... nice to see you, again."