Romans & histoires I Remember The Days

"Bakit parang kilala ko siya dati pa? Tumagos 'yung salita niya dito sa puso ko. Parang ang tagal ko na siyang kilala, Zaylee. Nagkaroon ako ng amnesia at feeling ko isa siya sa malaking parte ng past ko." ---- "Sumama ka na. Sabado naman bukas. Walang pasok. Sumama ka palagi kay Keifer at magpanggap ka nalang na pinsan niya katulad nung first encounter niyo sa isa't isa. Basta 'wag na 'wag mong sasabihin sa iba na isa kang Jordin at lalong-lalo na, 'wag mong sabihing kapatid mo ako at isa akong Jordin. Maliwanag?"

malambing kong saad sa anak ko. "But, mommy. Have you forgotten? Today is Sunday, and you said that Sunday is non-working day except for you who is working on TV." Muntik ko nang matampal ang noo ko dahil sa taglay na katalinuhan nitong anak ko. I nearly forgot how smart he is. I only said that only once to him and I already forgot that day, yet he still remembers it! "Baby, your daddy and I are just the same." I almost stutter.

Ngunit gaya ng inaasahan, mas lalo lamang lumakas ang mga ito. Ang mukha ng babaeng matagal na niyang pilit kinakalimutan ay muling sumagi sa kanyang alaala—ang ngiti, ang boses, at ang mga sandaling hindi sana nangyari. Mariin niyang kinuyom ang kanyang kamao at napabuntong-hininga. “Ang tanga mo, Robbie…” bulong niya sa sarili.

Tatlong araw. Tatlong araw na akong hindi makatulog nang maayos. Tatlong araw na paulit-ulit kong binabalik sa isip ko ang gabing iyon at ang lamig ng kadena, ang init ng kanyang katawan, ang bigat ng kanyang titig. At ang mga salitang iyon na hindi ko maalis sa aking isipan. You just don't remember yet.

hehehehe "To be honest, every day with you is already a memorable one. I know, I said this many damn times but since my parents died. And you came into my life I promised to myself that I'll enjoy my every day, every night and treasure our memories together. Are you serious?! Love, you don't have to ask me that. It's always a YES!!!" sabi ko sakaniya. Walang mas memorable pa saakin kundi yung araw-araw ko siyang nakakasama.

Tumingin sa akin na para bang may ilalantad na matagal nang tinatago. “Do you remember the day I fell down the stairs?” tanong niya, bahagyang pabulong. Napakunot ang noo ko. “Of course. Akala ko—akala ko mamatay ka na noon.” He nodded slowly. “That fall… brought everything back. Every memory. Every truth. I remembered everything that night.” Nanlaki ang mata ko. “What…?” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin.

Kung kinamumuhian na ba niya ako. Kasi no matter how many times I told myself na dapat ko na siyang kalimutan ay bumabalik pa rin sa akin ang lahat. Hindi ko kayang... mawala siya ng gano'n lang. My heart still aches whenever I remember what happened that day. Huminga ako ng malalim, ramdam ko ang konting panginginig ng dibdib ko, saka tiningnan ang baso kong wala na palang laman.

nakangiti kong sambit. Ikinabit ko ang sun keychain sa phone ko. "I want to remember this day so I bought this. Ayokong makalimutan ang first date natin." Hindi ko maiwasang kiligin. Tama, this is our first date, and I don't want to forget inch of anything that happened today kahit na kasama sa alaala ang balitang mawawalay siya sa akin.

“I wonder what that tastes like.” “Pure pain, if you’ll ask me.” “Gladly, no one is asking you.” “Right words, sister.” I don’t know how I remembered that conversation. Basta naalala ko lang. I also remembered our house burning and I can't do anything about it because I can't move. I’m so weak. But also, deep down, I know and I hope it's my end. “Wakey-wakey, sleepyhead.”

"Pupuntahan ko po si Sin, Mom." "Kung aawayin mo lang si Sin, hija dahil medyo late na niyang inihatid ang mga bata, please lang ipagpaliban mo muna iyan, huwag ngayong araw--" "Dad, I already remembered everything. My memory has returned. I remembered everything from my past." Natigilan sila ni Mom.