I Remember The Days Novels & Stories

Akira's POV. Nakikisabay yata ang tugtog sa pagiging emosyonal ko ngayon. I can't help but remember Thunder while I was listening to this song. 🎶I can't remember when you weren't there When I didn't care for anyone but you I swear we've been through everything there is Can't imagine anything we've missed Can't imagine anything the two of us can't do

Ngumiti siya sa akin habang kumakanta ako, yung iba pumalakpak habang yung iba nagulat na first time nila marinig akong kumanta. “Be my Green Tea in the morning B e my, my sugar honey You're just so great I wonder girl I wonder why you love me It's so lovely, can't complain One day I'll give you my name If you're down If you're down” Pagkanta namin ng sabay habang nakatingin sa isa't isa. One day I'll give you my name.

But I guess, it's always the same thing that repeatedly happened to me. I close my eyes and wish that I should never close it again. Because as if memories have a heart that beats only at night, I was having the same heartbeat whenever I remembered all the crazy things we did. When we are still together... And nothing matters. //Flashbacks// I was having a bad day while waiting for the elevator to open. Hindi ko gustong pumupunta dito sa kumpanya ng mga Devine because I'm getting too much attention and I don't like it. Hindi naman kasi nag be-benifits sa akin ang atensiyon na nakukuha ko sa kompaniyang pag aari ng pamilya namin.

Nababaliw nanaman ako. While doing it, I remember about the old days. Yung mga araw na kakaibang-kakaiba talaga ang itsura ko sa kung anong itsura meron ako ngayon. Natatawa talaga ako sa itsura ko dati. Minsan napapamura pa ako na parang isang teenager kapag naaalala ko ang lahat nang yun. Mukha kasi akong manang mag-ayos noon. Daig ko pa nga ang suman sa itsura ko noon na mukhang ibinalot na ang katawan tulad ng sa kakanin.

nakasimangot na sinabi ni Felicidad. "Imposible kitang malimot, Felicidad. Hindi ko maaaring malimutan ang gabing iyon. Nang gabing iyon nang ako'y iyong lapitan samantalang iniiyakan ko ang bangkay ng aking ina. Natatandaan mo ba, nang hawak ko ang iyong kamay? Hinawakan ko rin ang kamay ng aking ina. Sumumpa na ikaw ay aking mamahalin. Paliligayahin kita kahit na paanong paraan at ngayon ay inuulit ko ang sumpang iyon." "Ang alaala mo ay hindi napawalay sa akin kahit sandali, kasama ko iyan sa lahat ng aking mga paglakad, Felicidad."

I hopelessly confessed, “ang naaalala ko lang ay ‘yong papunta tayo sa dati naming compound tapos tumigil tayo sa gilid ng kalsada para mag-usap… tapos… malabo na ang mga sumunod na nangyari sa isipan ko.” I saw how his lips trembled when he tried to say something. He took a deep breath to recollect himself. “So… you can’t remember the conversation we had earlier?” I blinked several times and held my hand together above my stomach. “Well… I remember you pleading or asking something, but I can’t totally remember the exact words you said.” Marcus nodded several times as he listened to me explain. “Hindi mo rin ba maalala ang mga sinabi mo sa akin?”

Pero hindi ko akalaing, babalik ako sa Alta Vieza nang hindi pa rin buo. Ipinikit ko ang aking mga mata. Sa sobrang dami nang nangyari sa akin dito sa Maynila, hindi ko alam kung gugustuhin ko pang bumalik dito. Pinapangako ko na sa pag-alis kong ito, ay tuluyan ko na ring kakalimutan si Dayne. Naiwan ang aking tingin sa lugar na nadaanan namin ni Dad. "Dad, huminto muna tayo rito."

sigaw ko. And there it was again. The pain. Iyong sakit na naramdaman ko the day na halos itapon nila ako na parang basura. Noong araw na walang naniniwala sa akin. Yung araw na walang may gustong kumampi sa akin. Heto na naman ang sakit. Sobrang sakit. Bumabalik na naman ang memorya ko ng araw na yun. Ng mga panahong iyon. And it was killing me again. "Because you have everything while I am nothing next to you!"

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

Feeling gold ako nung mga panahong yun ano. Slowly I am accepting that it's not that easy to gain back my memory like what I wanted it to be. I still have my low moments, minsan umiiyak pa rin ako. May mga panahong natutulala na lang ako bigla at minsan nagigising ako sa umaga na mabigat ang pakiramdam pero nilalabanan ko. I still have my breakdown but Knoxx is always there for me. Hindi ko nga alam kung nagtatrabaho pa ba ito dahil halos lahat ng araw ay nasa tabi ko ito.