Novel & Cerita I Wouldn't In Tagalog

Natahimik si Vina sa kabilang linya. "A-ano bang nangyari d'yan? Hindi mo pa siya nakakausap, noh?" may himig na lungkot sa boses nito. "H-Hindi na kailangan. Mukhang masaya naman na siya. Sana 'wag niyong sabihing umuwi ako ng Pilipinas. Ayokong malaman din niya na buntis ako... "

Malakas na buntong hininga ang pinakawalan ni Miguel at napahawak sa batok, saka tumango tango. "Kung ganoon lang din naman ang gusto mong mangyari, iintayin ko na lang na ikaw na mismo ang magsabi. Iintayin ko na lang paghanda ka na." sa bawat salitang binibigkas nito ay andun ang diin at pagpipigil.

Hindi ko itinuloy ang sasabihin ko saka ko mabilis na tinakpan ang labi ko. Trap! Buti na lang smart kid ako. "Why aren't you saying his name?" "Ano ako uto-uto? At saka p'wede ba, magtagalog ka naman. Nasa Pilipinas tayo uy." Dinudugo ang utak ko sa mga english niya eh. Muli itong tumawa kaya naman muli rin akong napairap. --- DAMON

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

sigaw nito. Napahinto siya at malungkot na nilingon ito. "Do it. The hell I care. All my life, Mom, sinunod ko lahat nang gusto ninyo. I didn't ask anything from you. Hindi ako naging maluho kahit alam kong kaya niyong ibigay ang lahat sa 'kin. I didn't pursue my dreams to become a chef because you said so... I did what you wanted. I've become what you wanted me to be. Isa lang naman ang hiniling ko. Hayaan niyo kong mahalin ang taong mahal ko and that's Angela. I love her and she's the only one I need. Hindi ko kailangan ng mana o nang kahit ano. Si Angela lang, Mom... bakit ayaw mo pang ibigay sa 'kin 'yon?" puno nang hinanakit na tanong niya sa ina, pero hindi ito nakapagsalita.

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

Nagkatitigan silang lahat. “Away lang ’to. Huwag mo kaming ma-English-English dahil nasa Pilipinas tayo,” saad nito na ikinatawa ko. Pero may punto naman siya—dapat Tagalog dahil nasa Pilipinas kuno kami. Sorry naman sa kanya kung gumagamit ako ng salitang hindi naman sa ’tin. “Ay sorry, manang ah. Hindi ko rin naman alam na hindi kayo nakakaintindi ng simpleng Tagalog lang,” mayabang kong saad.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

“Good morning!” Kumunot ang noo niya. Parang hindi naintindihan ang sinabi ko. Kuu! Kay aga-aga, problemado kaagad. “Ano ang iyong sinabi?” “Ang sabi ko good morning.” “Sabihin mo nga iyan sa wikang Tagalog. Hindi kita maintindihan.”

Wish "Kuya safe ba 'toh?" maluha-luha kong tanong. Wala akong nagawa nung nahila ako ni Evan papunta dito sa may Zipline, hanggang ngayon ay nangangatog pa rin ako sa sobrang kaba habang si Evan ay natutuwa sa reaksyon ko. Matalim ang tingin ang ginawad ko sakanya ngunit hinayaan niya lang ako.