Novel & Cerita Ice Age Diego

Pinapaypay ko ang mukha ko gamit ang aking kamay dahil parang wala akong nalalanghap na hangin. Ganto pala ang malasing. Ang last na inom ko nung college pa ako pero mga light drinks lng at sobrang bibihira. Nang mapansin ni Diego na halos hindi ko na mamanage. "Teka lang ha, bibili lang ako ng tubig" sabi niya at naglakad patungo sa malapit na convenience store. Nang hindi pa siya nakakabalik, nagtanggal na ako ng damit dahil di ko na kaya ang init para akong nasusuffocate. Nakacamisole naman ako ng itim. Kita nga lang ang cleevage at puson.

Kalokohan talaga! Bumalik ako rito, dahil ang huling balita ko kay Diego ay bumalik na ang pesti rito sa Italya. Iniiwasan niya ako. Sinasadya niyang hindi mag-krus ang landas namin. Dahil kung magkakataon ay tiyak hindi lang itlog niya ang mababasag kung 'di pati ang mukha niya. I still remember what he did that night. It was like it happened last night...

paliwanag niya kay Glo habang nakaharap sa salamin. "Sabagay," tipid na wika ni Glo. Lumapit ito kay Venus, tinapik ang balikat nito sabay sabing "ang akin lang naman, dahan-dahan ka sa mga binibitawan mong salita. Alam mo naman na patay na patay sa'yo 'yung tao na 'yon. Baka magpakamatay 'yun, sige, kunsensya mo rin." Isa si Diego sa napakaraming lalaking nahuhumaling kay Venus. Si Diego ay kasing edad lamang ni Venus at nakikitira lamang sa kan'yang tiyahin dito sa Bulacan.

Lahat ng kulay ay naubos sa mukha ni Diego, dahil alam niyang nabuklod na ang kanyang kapalaran. "Sion, sinungaling ka!" Nagpakawala si Diego ng isang huling ungol, at pagkatapos ay nagbuga siya ng dugo bago siya nahulog sa lupa na may isang tunog. Namatay siya na nakabukas ang kanyang mga mata; Malinaw na namatay siya sa isang hindi mapayapang kamatayan.

Marahas siyang bumagsak sa lupa matapos lumipad ng dose-dosenang metro. Malubhang nasugatan si Diego nang makipaglaban siya kay Ambrose sa kanyang palad. Hindi na niya maipagtanggol ang kanyang sarili laban sa labis na paghampas sa martilyo ng Ambrose. Pagkatapos ng lahat, siya ay anak ni Darryl, ang pinuno ng Elysium Gate. "Nag-isip ka ba ng iyong mga huling salita? Gaano ka katapang gumawa ng anumang kasamaan kapag ikaw ay mahina?" Napaso si Ambrose, nakapikit ang kanyang mga mata kay Diego.

Kanina pa kasi ito palinga linga sa paligid. Hindi siya nakatiis nang muling makita na dumapo ang kamay ng lalaki sa puwet ng babaeng iyon. "Hey," tawag pansin niya sa medyo nakakalbo nang lalaki. May kasama itong mga alalay pero wala siyang pake. "At sino ka?" Matapang na tanong ng isa sa mga tauhan nito. "Diego," aniya sabay ngisi at lingon sa kanina pa iritadong babae na hinihipuan ng kanilang boss.

bigla ay singit niya. “What?” “I mean, sino bang tao ang hindi marunong ngumiti? Siyempre marunong siya,” maagap niyang paliwanag. Muntik pa niyang ibisto ang sarili na kilala niya ang uncle nito. “Wala akong maalala na nakita ko siyang ngumiti,” saad ni Diego at pumasok na sa malaking gate. “H-Heritage Ville!!” ang kanyang bulalas nang basa ang nakasulat sa arko.

Tahimik siyang tinitigan ni Diego gamit ang malamig at malalim nitong mga mata. Natauhan si Aerial. Lumapit siya at malamig na sinabi, "President Natividad, may tao na po rito." Kinuha ni Diego ang kanyang cellphone at mayabang na nagtanong, "Ano ang phone number mo?" Nanlaki ang mga mata ni Aerial. Malamig ang boses ng lalaki nang sabihin nito, "Huwag kang magkamali ng iniisip. Hindi ako interesado sa'yo. Ang anak ko ang gustong..."

DIEGO ISANG malakas na buntong hininga ang kumawala sa bibig niya habang nakatayo sila ni Kiko sa isang food stall malapit sa town plaza. "Grabe, Diego, pati paghinga mo tunog at amoy mayaman na," pagbibiro ni Kiko habang kumakain ng fishballs. Napatawa siya. "Mouth wash 'yan! Mag toothbrush ka kasi!"