Idle In Tagalog Novels & Stories

aniya subalit hindi ko nagawang i-rehistro sa sistema ko ang mga sinabi niya bagkus, mas ibinaling ko ang atensyon sa itinawag niya sa akin. Rosas.. isang tao lamang ang tumatawag sa akin nang pangalang iyon. It's been a year na rin mula nang marinig ko iyon. But then again, part na lang siya ng memory para sa akin kaya siguro, dapat na akong masanay kapag naririnig ko ang salitang 'yon. Besides, that's just a Tagalog translation for rose. "'Wag mo nang alalahanin pa 'yon. Masyado ka nang nasaktan sa kaniya. Don't worry. Ngayon, hindi mo na ulit mararamdaman na hindi ka mahalaga."

Kinaumagahan Bigla na lang nagising si Ella at saka sya marahang tumayo para mag lakad ngunit napansin nyang tila wala na ang sasakyan nila kayat dali dali syang lumapit doon kahit nahihirapan na syang mag lakad

Young Kai furrowed his brow at the girl's question. "Huh?" "Sabi ko, “Bakit ka umiiyak?” bingi ka ba? (I said, 'Why are you crying?' Are you deaf?)" the girl asked. "Sorry but I can’t understand you," he replied, still confused by what the girl meant to say. "Patay! Alien! (Shoot! Alien!)" the girl exclaimed, slapping her forehead. "What?" young Kai asked, confused. " Paano ba ‘to? Hmm… Ah! Why you cry? Teka tama ba? Basta ‘yon na ‘yon! (How do I do this? Hmm... Ah! Why you cry? Is that right? Well, close enough!)"

End of Flashback “Salamat” “Para saan?” Naatatwa nitong wika. “Para sa matiyagang pagtitiis at paghihintay sa akin” Simply kong tugon. “Nako, mukhang magandang balita iyan, ang ibig sabihin ba niyan ay--“ Hindi ko na siya pinatapos pa at hinalikan na ito sa kaniyang pisngi. Kita kong natulala at namula ito na parang isang iwan. Sa tagal na rin naming mag asawa ay ngayonko lamang ito nagawa sa kaniya kung kaya’t masyado ito nabigla.

Kailangan ang talas ng paningin at pang-amoy para makaiwas sa mga nakakalat na dumi ng aso. Isang grupo ng mga istambay na nakatago sa mga anino ng isang matandang puno ng Balete ang naaninag niya ngunit hindi pinansin dahil walang nakitang ka-hugis ng mga kapatid. Papalampas na ang dalaga nang may maulinigang mahihinang buskahan at malalakas na tawanan. "Pipoy, dumaan 'yung syota mo."

Anong akala niya saakin porke't may gusto ako sa kanya ay sasamantalahin na niya ang kahinaan ko? Never. Doon siya sa pader makipaghalikan. ******************* "Klein, my grandson. We are not in a hurry. Can you please drive slowly? Madidisgrasiya tayo sa ginagawa mo." Pagsuwa'y sa kanya ng lola niya. Kanina ko lang nalaman na Imelda pala ang pangalan ng matanda. Hindi bagay sa kanya. Pang mahinhin kasi ang pangalang Imelda tapos siya ay m*****a.

Ganoon sila katakot na tuwing may mawawala sa isla ay pagsususpetsahan agad nilang patay na? “Oh my God! Amara!” Trisha quickly attacked me for a hug. “Where were you, huh? Kung hindi pa ako bumisita kagabi, walang makakapansin na nawawala ka na!” Napangiti ako at hinagod ang likod niya. “Hindi ako nawawala. I just got stuck on someone else’s island after the jet ski I was riding run out of gas.” “Ah… kayo po pala ang gumamit ng nawawalang jet ski.” Narinig kong komento ng isang staff na nakatayo sa likod ni Trisha.

Tatanda kang tuyo kapag choosy ka. Kinabukasan, walang pasok si Mama, kaya pumunta kami ng Quiapo, nagsimba narin kami para bawas kasalanan, alam mo na, ang dami kong dapat ihingi ng tawad sa diyos, bukod sa kabaklaan ko, hindi pa ako nakakapagpasalamat sa blessing na ipinagkaloob niya sa akin kagabi. Opo, blessing po yung nangyari kagabi, opo. Wag kayong echusera, blessing yun. Diba? Sumagot kayo? Char!

"By the way, thank you for your compliment earlier but babe?...I just noticed that you are so talented, you can read even if it's facing the ot Salamat sa compliment pero ngayon ko lang napansin...ang talented mo pala, nakakapagbasa ka kahit baliktad." tumawa ako at umiiling iling na lumabas kaya hindi ko na nakita ang reaksiyon nito.

Napairap ako. “Feelingera.” Tumawa siya. “Konti lang?” “Grace.” “Mamatay?” Napangiti ako at napailing. “Maybe a little.” Natahimik siya sandali bago tumango. “Darating din ’yan.” Hindi ako sumagot. Hindi dahil hindi ako naniniwala. Kundi dahil hindi ko alam kung naniniwala pa ba ako. Minsan kasi, kapag nasaktan ka nang sobra, nagiging maingat ka na sa mga bagay na dati ay madali mong pinapangarap.