Ilog Pasig Novels & Stories

Lahat naman na ay tapos ng gawin at chini-check na lamang ang bar bago magbukas. Ito ang isa sa mga kilala at engrandeng bar dito sa Maynila kaya dapat ay lahat presentable, pati mga gamit at mga trabahante. Sobrang saya ko at natanggap ako dito dahil medyo malaki rin ang pasahod nila. Nakaka-ipon ako para sa pag-aaral ko para sa kolehiyo. Gusto kong makapagtapos, kahit iyon lang ang maging achievement ko at kahit paano ay maging proud ang mga magulang ko sa akin kahit na wala na sila.

Umupo kami sa sahig, sabay sandal sofa. He rolled up his sleeves, ready to work with me. Kahit partner sila ni Mr. Bonifacio, nakikita kong gusto niya akong tulungan sa deal na ito. “Where's the latest file?” tanong niya habang mabilis na nag-a-access ng email. “Wait,” sagot ko habang ginagalaw ang mousepad. Binuksan ko ang mga folders ko. “Here.” Sinilip niya ang screen ko. “That's the old version.”

Ayaw niyang makita siya sa ganitong kalagayan, ako na nakatira sa maliit na apartment, ako na naglalakad pauwi galing klase, ako na malayo sa mundong ginagalawan nito. "Ayaw kong makipagkita, Ma," mabilis na sabi niya. "Sabihin niyo pong may sakit ako. Sabihin niyo pong wala ako." Nagtatakang tumingin ang kanyang ina. "Bakit naman? E, andiyan na nga! Anak, kilala mo ba kung sino 'yang si Eros Sandoval? Isa siya sa pinakamayayaman sa bansa! Ang kompanya nilang Sandoval Holdings, halos lahat ng mall, hotel, at property sa Metro Manila, sa kanila! Bakit ayaw mo siyang harapin?"

Alam na namin ang gagawin nito. “IS IT WRONG TO EAT?!” sigaw niya. Nanahimik ang buong hall. Lahat ng ulo napalingon sa amin. “NASAAN ANG HUSTISYA! BASILIO CRISPIN! PALAYAIN ANG PILIPINAS” Napatampal na lang ako sa noo ko. Hindi man lang tinama ang mga pinagsasabi niya. For half a second, there was stunned silence. Then the hall erupted into laughter. Because of course it was Lance. Nag-peace sign siya na parang proud pa sa kagaguhan niya bago muling umupo, pulang-pula ang mukha.

Lumabas siya pagkatapos. At niyakag ang kaibigan na mag jogging. Sin join her happily. Malamig ang simoy ng hangin sa umagang iyon. Marami ng tao ngayon sa La Union. May mga dayuhan at mga taga roon ay nagkalat sa kalsada at sa bawat kanto. Pinaghahandaan ang Sillag Festival. Mababakasan ng labis na excitement at kasiyahan ang muka ng mga taga roon. Nagstretching muna sila bago nagsimulang magjog.

Pagod na pagod siya, kaya hiniling niyang ibalot na lamang ang ginisang baboy para maiuwi ni Naomi. Agad na nagkasundo si Naomi at si Ma’am Yannah, at magkasama silang nagtungo sa South District ng Laguna City. Ang Laguna ay isang first-line na lungsod sa tabing-dagat. Sa simula, umupa sila ng isang maliit na silid sa isang gusali ng opisina sa South District. Dalawa lamang sila noong araw na iyon. Tatlumpu’t tatlong palapag ang gusali, at nasa ika-33 palapag sila. Humigit-kumulang dalawang daang metro kuwadrado ang laki ng silid, may walo o siyam na baluktot na mesa, at naroon pa ang protective film na kakakabit pa lamang sa sahig. Silang dalawa lang.

Paparusahan siya ng kanyang lolo. Ngumiti si Peter. "Mr. Steele, kung nais mong gamitin ito sa lungsod, maaari kong ilakip ang logo ng Porsche 911 dito. Maaari mo itong gamitin bilang isang ordinaryong sports car at i-activate ang mga high-tech na function lamang sa panahon ng emerhensiya. iyong kakayahan, naniniwala akong hindi dapat mahirapan para sa iyo na burahin ang kinakailangang surveillance footage at patahimikin ang mga saksi, tama ba?”

Agad ko itong niluto. Halos hindi ko na naalintana ang init ng aking kinakain. Ng mabusog ako ay binuksan ko ang television para kahit papano ay makasagap ako ng kahit na anong balita tungkol sa paligid ko. Nagulat ako ng pagbukas ko ng TV at paglagay ko sa channel kung saan nag flash news. "ISANG BANGKAY NG HINDI PA NAKIKILALANG LALAKI ANG NATAGPUAN SA ILOG PASIG NA PALUTANG LUTANG! AYON SA MGA PULISYA HINDI MAKILALA ANG LALAKI DAHIL SA BALOT ANG BUONG KATAWAN NITO NG PASA . NAKALUWA ANG MATA, PUTOL ANG DILA AT TINAPYAS ANG ARI NITO. MAARING ITO AY ITINAPON LANG SA ILOG MAKARAANG PATAYIN ITO. HALOS MAAGNAS NA DIN ANG KATAWAN NITO TANDA NA MAY

Nang sumarado ang pintuan ng kotse ay kasamang napipi ang mga talak ni Mel. “Bye, Mel!” huling sabi ni Phil bago pinaandar ang kotse. Ilang saglit pa ay binaybay na nila ang daan nang hindi pa rin alam ni Phil kung saan sila pupunta. “So, saan tayo pupunta?” ungkat nito ilang sandali pagkatapos. “Saan ba ang alam mong opisina ng PSA dito sa Laguna?” "Ang alam ko sa San Pablo. I have a friend na nagtatrabaho doon. I can make a call kung gusto mo."

anang pamilyar na boses ni Iska. “L-Lola… si P-Paige po ito,” umpisa ng dalaga sa garalgal na tinig. “Paige? O bakit landline ang gamit mo? Anong nangyari sa cellphone mo?” Tumulo ang luha ni Paige, humikbi. “N-nandito po ako sa presinto. N-nakulong po ako.”