Isang Tula Sa Bayan Novels & Stories

Sa harap ng lahat ng mga kasamahan, si Alexa ay nagbigay ng isang tula na nagsasaad ng kanilang mga pangarap para sa bayan. “Ang bawat hakbang na ating tinatahak ay puno ng mga alon ng pagsubok,” wika ni Alexa, “ngunit sa bawat alon ay may silakbo ng bagong pag-asa. Hindi tayo titigil hangga't hindi natin natutulungan ang bawat isa na makatawid sa dilim patungo sa liwanag.”

Tinanaw ko rin ang paligid sa labas kung saan na kami naroroon. Ito pala ang Santa Barbara. Ang bayan saan lumaki ang aking ina. Ang bayang kanyang laging ikinukwento sa akin noong ako’y bata pa. Isa pala itong malawak na lugar. May malapit na bukirin at napapalibutan ng maberdeng gubat. Magkatabi-tabi lamang ang mga bahay na nakita ko. Kahit malupa at maalikabok ang daanan, abala pa rin ang mga taong naninirhan naroon sa bayan. Abala sila sa kanilang mga gawain. May mga naglalako ng mga gulay, may mga nagtitinda ng mga anong produkto at may mga dumadaan lamang. Talagang napakaabala ng mga taong naroon sa araw na iyon.

saad ko at nginitian ito ng tipid. Gusto ko mang magpacheck up sa bayan ay nagdadalawang-isip ako. Bukod kasi sa malayo ito ay magastos din. Ayoko namang maging abala sa pamilya ko dahil lang doon. Wala pa naman kaming nabebentang palay at mga gulay ngayon dahil kakasimula pa lamang ng anihan. "Aba'y parang magdadalawang linggo kana yatang nagkakaganyan Shella, masama na 'yan. Maigi nang magpunta tayo sa bayan para makapagpatingin ka-"

"Nalimutan yata ninyo na halos kararating ko pa lamang dito ay kumilos na ako upang hanapin ang ikagagaling ng bayan." "Huwag ninyong isasama ng loob, Ginoo. Kayo'y hindi ko sinisisi. Hindi ko po kayo hinihingan ng di magagawa. Pagkat alam kung iniibig ninyo ang inyong Inang Bayan, sapagkat gayon ang itinuro sa inyo ng inyong ama at iniibig ninyo ang Pilipinas pagkat nasasakanya ang inyong pag-ibig, kayamanan at kabataan. Ang lahat ay ngumiti sa inyo. Iniibig siya gaya ng pag-ibig natin sa lahat ng nagbibigay sa atin ng ligaya. Ngunit sa araw na kayo'y maghirap, magutom, pag-usigin, ipagsuplong at ipanganyaya sa inyo na ring kababayan --- sa araw na iyan ay itatakwil ninyo ang inyong sarili

Tila buhay ko’y nawawalan ng pag-asa Mundo ko’y umiikot sa apat na sulok ng silid Tanging karamay, isang munting makinilya Kaulayaw sa kalungkutan, Itong aking munting Talento. Sa mundo ng mga tula, kalungkuta’y napapawi Tanging pangarap ay masilayan ang mundo Ngunit sadyang ipinagkait sa kaawa-awang nilalang “Saglit na huminto sa pagtipa ang aking mga daliri mula sa makinilya ng marinig ko ang pagbukas-sara ng pintuan.

"Taga saan ka ga Ineng?" "Galing po ako sa Batangas, gusto ko lamang po sanang magbakasyon at magpahinga at ayos po sa napagtanungan ko ay ito pong inyong tahanan ay nagpapaupa sa mga katulad kong bagong salta dito." "Halika, tuloy ka. binuksan ng matanda ang gate at giniyahan ako patungo sa bahay paupahan niya.."

"Mas gusto kong mamatay kasama ka kaysa tumira ng mag-isa sa bayan ko. Gabi gabi namimilipit ako sa sakit ng tyan ng dahil sa gutom. Natutulog katabi ang tambak na basura, nangunguha ng tira tirang pagkain sa basurahan, hinabol ng aso at na bully ng mga pulubi! Alam mo ba kung gaano ako kawawa ng oras na iyon at kung gaano ko gustong mayakap ng aking ina sa kanyang mga bisig?" Umiling iling ang ulo ni Sandara, nanginginig habang tumutulo ang kanyang luha. "Hindi mo maiintindihan! At kahit kaila ay hindi mo maiintindihan. Naghintay ako sa Cavite ng mahigit isang taon. Ngunit, hindi ka man lang bumalik para hanapin ako!"

Isang taon at kalahati na kaming nakatira sa tangung bayan ng El Santa Maria. Isang Isla ito, at malayong malayo sa maliit na bayan Sasakay ka pa ng de motor na bangka at dalawang oras ang biyahe nito patungo sa kalapit na bayan. Maliit lang din ang bayan na iyon, pero sapat na sa pangangailangan ng lahat.

Alas-diyes na ng tanghali, ayon sa napagtanungan niyang naglalako ng bigas sa daan kanina. Umaga pa lamang ay ramdam na ang alinsanagan sa Sitio Bayaac. Ang pinakasentro ng Bayan sa Bolanos. Dikit-dikit ang ilan sa mga ipinasadiyang bahay, nalalanghap ang amoy sa masangsang na estiro na hinahaluan ng iba’t ibang basura galing din sa mga residenting nakatira doon. Kaya kapag may malakas na pag-ulan ay binabaha ang kanilang lugar.

Taas kilay kong sabi. "Malay natin aber! Baka sa susunod na buwan, may laman na 'yang tiyan mo na bata." Duro n'ya sa'kin. " Baka bigla ka na lang lumapit sa'kin, at sabihin mong may sumisipa na pala jan sa loob ng t'yan mo. Advance lang to mag isip, tutal jan ka rin naman lalo na't kakajugjugan mo lang."