Novel & Cerita Inang Kalikasan Tula

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Kalokohan. Bumaba siya at nagtungo sa dalampasigan. Habang naglalakad ay tiningala niya ang mabituing langit at naalala ang isang tula na kanyang nabasa...pilit kong binabalikan ang mga alaala sa malayong bahagi ng aking kahapon...ito'y tila lampara na aandap-andap sa pusod ng dagat at mga bituing nahuhulog mula sa langit na nagiging abo sa sandaling dumantay sa aking mga palad...

Tila buhay ko’y nawawalan ng pag-asa Mundo ko’y umiikot sa apat na sulok ng silid Tanging karamay, isang munting makinilya Kaulayaw sa kalungkutan, Itong aking munting Talento. Sa mundo ng mga tula, kalungkuta’y napapawi Tanging pangarap ay masilayan ang mundo Ngunit sadyang ipinagkait sa kaawa-awang nilalang “Saglit na huminto sa pagtipa ang aking mga daliri mula sa makinilya ng marinig ko ang pagbukas-sara ng pintuan.

Tumango si Rose. Nilagay niya ang kaniyang mga kamay sa likod niya at ginalaw-galaw ang kaniyang ulo noong magbigkas siya ng isang tula, “Ama, binigyan mo ako ng buhay. Ina, sa kasiglaan, ikaw ang aking tulay. Aking mga magulang, binigyan niyo ako ng kasarapan sa buhay, pinakain ako, tinulungan ako, ginabayan ako, inalagaan ako, binantayan ako, dinala ako sa iba’t ibang lugar. Dapat kong bayaran ang pabor na ‘to ngunit may mga kalamidad na hindi talaga mahuhulaan!” Inobserbahan ni George ang paraan ng pagbigkas niya ng tula at naalala kung paano kumilos dati si Angeline kapag nagbibigkas siya ng mga tula noong siya ay bata pa.

"Ikaw ang isda." "Ako ang kaldero." "Kapag wala ka..." "Hindi ako makakalangoy." "..." Mas lalo pang napakurap si Caelan. 'Ano raw?' Hindi niya maintindihan ang direksyon ng tula. Ngunit mukhang hindi rin iyon naiintindihan ng mismong nagsasabi. "Ikaw ang manok." "Ako ang pakpak." "Kapag lumipad ka..."

Napapikit na lamang siya at sabay tumulo ang luha nito. Dahil sa wala siya mapagsabihan ng kaniyang saloobin ay minabuti na lamang nito na sumulat ng tula ukol sa kaniyang Damdaming sawi. Tulad ng dati niyang ginagawa kapag siya ay nalulungkot ay minamabuti niyang sumulat ng tula at ibigkas ito sa kalikasan tulad kagubatan, ilog, batis at talon. Matapos gawin ang tula ay pumunta na siya sa talon ng Pagsanghan. Kaniyang binigkas ang gawang tula.

Kapag umihip ang malamlam na hangin, unti-unting nalalaglag ang mga talulot, tila ba may sarili silang ritmo—paikot-ikot habang bumababa, parang mga alikabok ng alaala, o parang niyebeng gawa sa liwanag at damdamin. Sa Mt. Kulis sa Tanay, Rizal, tunay na kahanga-hanga ang tanawin. Mula sa kinaroroonan ni Alyssa, tanaw ang mga burol na animo’y mga alon ng berde—iba’t ibang anyo at taas, tila walang katapusan. Sa malayo, tanaw rin ang mga ulap na humahalik sa tuktok ng mga bundok. Ang mga damuhan ay sumasayaw sa bawat dampi ng hangin, at ang mga bulaklak na ligaw ay nagsasalo sa iisang sayaw ng kalikasan.

Talagang masisira ang kalikasan dahil sa mga polusyon tulad ng; polusyon sa hangin, tubig, at lupa. Maraming mga nagtataasang mga gusali at pabrika ang nadadaanan namin. Napatingala ako sa bughaw na kalangitan. Nililipad ang mga buhok ko dahil sa lakas ng hangin. Isang hangin na tinuturing kong mapanlinlang.

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

Itinuro namin kung paano nagtutulungan ang kalikasan upang mabuhay ang lahat—kung paano nagbibigay lilim ang mga puno, kung paano nagdidilig ang ulan, at kung paano nagbibigay ng sustansya ang lupa. “Tingnan mo ang bukirin na ito, Gabriel,” sabi ko habang itinuturo ang malawak na taniman ng palay na kumakaway sa ihip ng hangin. “Ang mga butil na iyong nakikita ay hindi kusang lumago. Ang mga ito ay itinanim, diniligan, inalagaan, at pinaghirapan ng mga kamay ng ating mga magsasaka. Ang bawat butil ay may halong pawis at pag-asa. Kaya naman, huwag mong sasayangin ang pagkain. Ang bawat subo ay regalo ng kalikasan at bunga ng pagsisikap ng kapwa.”