Inang Kalikasan Tula Novels & Stories

Vengeance Paghihiganti ang tula ng pusong sugatan na isinusulat sa apoy, binibigkas sa dilim. At sa bawat taludtod ng poot, ang kalaban ay unti-unting nilulunod sa sariling kasalanan. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS

"Tama ka, Ma’am. Kaya ako, sa tuwing nangangarap ako noon, nasasaktan, nawawalan ng pag-asa o kaya pakiramdam ko hirap na hirap na akong maabot ang mga pangarap ko, ito yung lugar na lagi kong pinupuntahan. Bubusugin ko lang ang mata ko sa magandang tanawin, hihinga ng malalim at hihiga sa silong ng akasya hanggang sa makatulog ako. Paggising ko, parang masamang panaginip na lang lahat ang mga kasalukuyang tinitiis kong problema. Madalas, kapag nilisan ko ang lugar na ito, may baon na muli akong bagong pag-asa. Kaya kita dinala dito, Ma’am para makita rin ninyo ang kagandahan ng lugar na ito. Malanghap niyo at maramdaman yung presko at malamig na hangin." "Grabe. Akalain mong sa isang liblib

Napapalibutan ng mga matatayog na puno, luntiang kagubatan, at ang mabatong pampang nito. "Ang ganda ng Kalikasan. Ang sarap mamuhay sa lugar na tulad nito. Wala ka talaga iisipin na problema, hindi mo malalanghap ang amoy ng siyudad. Ang presko pa ng hangin. Salamat sa napakagandang tanawin." Napapikit na wika ni Elvis n para bang nagdadasal.

Tapos back to base kami kung saan kami kanina nagsimula. Ewan ko lang kung hindi niya isumpa ang Summer sa lahat ng lyrics ng kanta. “Paano ka dito nakakatagal?” Ibinagsak niya uli ang mga dala nang matawid pa namin ang isang ilog na natuyo na. Salamat sa illegal loggers na walang pakundangan, nasira na ang kalikasan kapalit ng pang laman sa sikmura.

Nakakakilabot. Gayunpaman, kahit na ang kalikasan ay umaangkin ng buhay, ang kalikasan ay nagbibigay din ng buhay. Sa mga sinag ng ginintuang sikat ng araw na umaabot sa mga lupa ng kagubatan, nakikita ko ang mga kabute na tumutubo, mga bagong puno na tumutubo. Ang katahimikan sa himpapawid, ang mapayapang katahimikan na dumarating lamang pagkatapos ng bagyo, ay binasag ng huni ng mga ibon at mga insekto at ng mga huni ng mga palaka sa di kalayuan.

sabi ni Luna. "Napakaganda, ang kalikasan ay napakabait sa tao at gayundin ang kabaligtaran. Ang mga kaugalian at tradisyon na nananatili pa ring matatag ay nagpaparamdam sa atin na napakaswerte nating mabuhay sa gitna nila. Lahat ay nabubuhay nang payapa at magkatabi, nagtutulungan at nag-aalagaan. Mabuti man ang tao, kalikasan, at hayop ay nakakapamuhay nang maayos. Alam ng mga tao na ang kalikasan ang nagpapayaman at nagpapaunlad sa kanila, kaya't inaalagaan nila ito nang mabuti. Hindi makakakita si Kai ng kahit isang taong nangahas na sumira ng mga halaman nang walang pakundangan, kahit na isang hibla ng damo."

Sa ilalim ng bilog na buwan Nakaukit tadhanang 'di malilimutan Kabiyak na siyang kasangkapan Bilang trese ang katapusan Siyang itinakda na may palatandaan Sa kanyang balat nakaukit ang buwan Isa, dalawa, hanggang labing-tatlo Propesiya'y magkakatotoo Siyang binibini na may purong dugo Susi sa pinakamakapangyarihang pinuno Bakit ganito ang laman nito? Muli kong binasa ng tahimik ang taludtod ng tula. Ang weird lang na magsusulat ng ganito si Chantelle. Is this some kind of trip? Or some important message to someone. Muli kong pinasadahan ng tingin ang nilalaman ng papel. Maaari nga kayang may lihim at importanteng kahulugan ang nilalaman nito?

Sa papel ang mga salitang nakasulat ay: Tulad ng mga magagaan na ulap na nagsasara ng buwan, tulad ng hangin na bumabalik sa niyebe. Tiningnan ng dalaga ang mga salita at nagtanong, "Miss, ano ang ibig sabihin ng mga salitang ito?" Matiyagang paliwanag ni Lauren, "Ang malabo niyang anyo ay parang ulap na malumanay na tumatakip sa buwan. Ito ay mali-mali na parang mga snowflake na tinatangay ng hangin. Ito ay isang tula na naglalarawan sa Diyosa ng isang ilog."

At kung sakaling dumating ang sandali na ako’y mapagod, at ang mga salita ay tila nawawala sa aking isipan, aalalahanin ko ang inyong pagtanggap, at doon ako muling magsisimula. Dahil ang tula, tulad ng buhay, ay hindi laging tapos sa huling taludtod, ito ay nagpapatuloy sa pagitan ng mga alaala, at sa puso ng mga taong patuloy na bumabasa. Kaya ito ang aking tula hindi lamang para sa ngayon, kundi para sa lahat ng bukas na darating,

Maging ang mga bulaklak na may iba’t-ibang kulay ay kumikislap sa ilalim ng araw, dinadala ang kagandahan ng paraiso na parang nasa panaginip ko lang nakikita. Ang mga puno sa tabi ng daan ay nagsisilbing kanlungan ng mga ibong masayang humuhuni, na para bang kinukumusta kami sa aming pagdating. Tanaw rin ang mga bukirin at pastulan, kung saan malayang nakapagpapahinga ang mga baka at kabayo. Sariwa ang amoy ng lupa at hamog, nakapagpapakalma ng puso at isip. Heto na nga at nasa harapan ko na ang sinsabi nilang, mayaman sa kalikasan ang bansang Pilipinas.