Inferno Dante Poem Mga Nobela at Kwento

“Umakyat ka man o hindi, mamamatay pa rin kami. Huwag kang umakyat para lang mamatay nang walang silbi!” Hindi niya alam kung totoo ang bomba, ngunit totoong binuhusan ng gasolina ang lugar. Isang spark lang, lalamunin sila ng apoy. Pagkatapos niyang magsalita, idiniin ni Dante ang kutsilyo sa leeg niya. “Gusto mo talagang mamatay,” malamig nitong sabi. “Hindi ka pinili ng lalaking iyon pero inililigtas mo pa rin siya. May mas tanga pa bang babae sa mundo?”

​Ang Sector 7: Ang Impiyerno ni Dante ​Pagdating sa Sector 7, itinulak sila sa loob ng isang abandonadong bodega. Lumabas si Dante mula sa dilim, may hawak na baril at puno ng kayabangan. ​"Ms. Sandoval, Lolo, at Martha... pasensya na sa abala," tawa ni Dante. "Gusto ko lang namang makita kung gaano kabilis tumakbo ang 'hero' ninyong si Cyrus kapag nalaman niyang mamamatay na kayo."

Hindi niya matanggap na, sa harap ng buong mundo, ang mga Curry ay nagmumulat ng mga kasinungalingan upang pagtakpan ang kanilang mga krimen. "Ang kakapal ng mukha, nagawa pa nila magsinungaling," ang suminghal na pahayag ni Dante, ang kanyang boses ay puno ng poot na tila umaabot sa bawat sulok ng kwarto. Ang mga mata ni Dante, na madalas ay matatag at kalmado, ngayon ay nagsisilibing apoy, puno ng galit na hindi niya kayang pigilan. Naghuhumindig ang galit sa kanyang katawan, na ang bawat pangungusap na lumalabas sa kanyang bibig ay tulad ng mga pangil na tumutusok sa puso ng mga Curry.

Patuloy lang na naglalakad ang mga lalaking ito sa gitna ng gubat, paakyat sa mismong tuktok ng bundok na ito. "Bakit nga ba natin tinanggap ang misyon na ito? Paano nga kung talagang may mga demonyo nga sa bundok na ito? Anong magiging laban natin sa kanila?" Dinig ko ang bawat pintig ng kanilang mga puso at ang bawat daloy ng kanilang dugo sa kanilang mga ugat. Minasahe ko ang batok ko dahil sa iritasyong nararamdaman ko ngayon. Agad kong binalingan ang mga taong nasa ibaba na mismo ng punong inuupuan ko.

Ang lagnat ay tila sumalakay na parang malakas na bagyo sa aking katawan; minsan ay giniginaw ako na parang nasa gitna ng niyebe, at sa susunod na sandali naman ay pinapawisan ako nang malamig at napakainit ang pakiramdam na parang tinutunaw ang aking kaluluwa. Ang mga salita ni Dante ay paulit-ulit na umuugong sa aking isipan, mas matindi pa kaysa sa sakit ng aking katawan. Nakalimutan ka na nila. Wala nang naghahanap sa’yo. Ikaw ay akin na. Sa bawat sandaling lumilipas, parang unti-unting nagiging totoo ang mga sinabi niya. Walang dumating na tumatawag sa pangalan ko. Walang kaluskos sa labas ng pinto na nagpapahiwatig ng paghahanap o pagliligtas. Ang katahimikan ay ang tanging saksi sa ak