Ingatan Novels & Stories

"Are you alright?" Mariin siyang pumikit at pinakalma ang sarili. Alam niya parte 'yon ng nawawala niyang memorya nang sampung taong gulang siya. A memory that she almost forgot. Bakit bumabalik? Anong koneks'yon ng asawa rito? 'I will always wait for you here, butterfly.'

May pa-science pa siya ngayon. Dumilat ako at lumingon sa kaniya. "Tungek! Pag-tinransmit ng hair cells mo sa tenga ‘yung narinig mo papunta sa temporal lobe mo, mai-store ‘yon sa short-term memory! At ‘yung short-term memory, tumatagal ng 30 seconds hanggang ilang araw!" "Kung tumatagal ‘yon ng ilang araw, bakit nakalimutan ko agad ‘yung sa ‘kin?!" she retorted.

O sa memorya ko? Shocks, ano bang nangyayari sa akin? Ipinilig ko ang ulo at umiling, pero hindi ko pa rin maialis ang tingin ko sa kanya. Sandalwood. Vanilla. Isang uri ng amoy na hindi mo basta-basta makakalimutan—hindi dahil matapang ito, kundi dahil may kakaibang tama ito sa sistema mo. Isang pabangong parang humahaplos sa’yo kahit hindi mo gusto.

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

Siguro makakatulong din ang bahay na ito para mabalik ang memories ko noon. Sana bumalik agad. ****** LMCD22

"Mabuti!" -Bilangin mo ang kasawiang iyong naranasan. At di magtatagal, pagpapala ng daratal.

‘Crab sticks? Like seriously?’ Ilang minuto na ring nag-iisip si Kimberly pero hanggang sa huli ay di niya pa rin kayang intindihin ang kanyang naging reaksyon. ‘When in history did I ever find interest with that freaking thing?’ She closed her eyes. Her head felt like breaking as she tries digging in her memory . She did her best to remember but just like all other attempts, she just ended up frustrating herself. ‘Come on, brain. Recall. Recall. Re--’

Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa labas at paulit-ulit na bumuga ng hangin. Ramdam niya ang malamig na hangin na dumampi sa pisngi niya. "Hindi ba sabi mo you wanted to forget? Kaya nga nagpunta ka rito sa Maine. But how can you forget if you keep reminding yourself sa mga nangyari?"

Ngunit pagkadampot ko pa lang ng planner ay may nalalag na isang maliit na kulay-berdeng notepad mula sa nakatagong bulsa nito. Yumuko ako para pulutin iyon mula sa sahig. Naisip kong ibalik agad iyon sa loob ng planner, ngunit habang hawak ko ang notepad, hindi ko naiwasang basahin ang nakasulat sa nakatuping pahina nito. ‘Day 342 - Memory retention: Low. Subject still shows no signs of recovering past identity. Supplement dose: 2 tablets daily.’ Agad nangunot ang noo ko. Teka, ano na naman ito?

sabi ng aking Ina ngunit hindi ko ito pinansin at patuloy ako sa aking pag akyat papunta sa aking kuwarto. Pagkapasok ko sa aking kuwarto ay kaagad kong sinara at ni-lock ang pintuan, kaagad akong dumaretso sa aking kama at umupo doon, maya maya lamang ay nakita ko ang aking itsura sa salamin, lumapit ako sa salamin at umupo sa upuan, pinagmasdan ko ang aking mukha, pero habang pinagmamasdan ko ang aking mukha ay naalala ko ang nangyari kanina, hindi ko napansin na may tumulong luha na pala sa aking mga mata, kaagad akong humiga sa aking kama at pinipilit ang aking sarili na makatulog pero kahit nakapikit ako ay naaalala ko parin ang nangyari kanina, nakakainis na hindi ko makalimutan yung n