Ingatan Novels & Stories

Kaagad naman itong tumango “Lahat---kapag may amnesia ang isang tao, lahat nakakalimutan . Barbara, alam naming lahat na may namamagitan na sa inyong dalawa ni Sir Charles. Alam din iyun nila Madam at Sir kaya naman, hayaan mo na munang sila ang magdesisyon tungkol dito.” Seryoso nitong sambit. Hindi naman siya nakaimik

aniya dahilan para mapasimangot ako. Damot naman—nagtatanong lang, eh. "Your energy is back now, unlike last night when you woke up—you really couldn’t talk. You just cried and cried until you fell asleep," he said, which puzzled me. Why can’t I remember? Why don’t I remember that it happened last night? "Bakit wala akong maalala?" tanong ko, naguguluhan. "That’s probably just a side effect of the medicine you took last night. Don’t worry, you’ll remember it eventually," sagot ni Louie, bago ngumiti sa akin.

tanong ng mommy niya. "Minsan, akala niyo, normal lang ito, pero madalas, ang sintomas ng dementia ay memory loss ,difficulty concentrating, finding it hard to carry out familiar daily tasks, such as getting confused over the correct change when shopping, struggling to follow a conversation or find the right word, being confused about time and place, mood changes. yan ang mga common na sintomas. Parang normal lang sa tao, pero sa tulad nilang nasa edad na, indikasyon na yan ng isang sakit."

] Matapos ang ilang sandali, nakatanggap ng sagot si Caroline. Freya: [Ano, ang mga pasyente kasi na nagkaroon ng matinding trauma ay kadalasang kinakalimutan ang gusto nila kalimutan. Ang mga memoryang ito ay nakabaon ng husto sa isip nila at lumalabas lang kapag may nakikita silang partikular na tao o bagay, para maging malinaw ang isip nila.]

"Pupuntahan ko po si Sin, Mom." "Kung aawayin mo lang si Sin, hija dahil medyo late na niyang inihatid ang mga bata, please lang ipagpaliban mo muna iyan, huwag ngayong araw--" "Dad, I already remembered everything. My memory has returned. I remembered everything from my past." Natigilan sila ni Mom.

Nakita ko ang text message galing sa isang anonymous number. [Ma’am Merida, sinundan kayo ni sir Aidan. Please don’t tell him the truth yet. He passed out every time sinusubukan kong e trigger ang memorya niya.] – Monique Huminga ako ng malalim. Gaya sa nangyari sa akin noong nag-usap kami ni Lucio. Sumakit ang ulo ko noong unang pumasok ang memorya kung saan una kaming nagkita ni Aidan sa bar.

ani ko saka itinutok ulit ang attention sa notebook "Ok sabi mo eh" anya saka lumabas ng kwarto While I was focusing my attention on the review, Kim's face suddenly entered the hayst I miss her what are you doing now, hayst bat ko ba sya naiisip, its just a project okay. Hayst inis akong napahilamos saka mabilis na lumabas ng bahay,while driving I remembered that I didn't know where their house was. what the fuck

Kailangan ko ng sagot. Saglit siyang natahimik. Then lumapit siya. Dahan-dahan. Hindi pilit. Hindi agresibo. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya. “I don’t remember everything.” Diretso. Masakit. Pero hindi ako nagulat. Alam ko na ‘yon. Narinig ko na ‘yon. Paulit-ulit. “Tama ka, hindi pa kita maalala”

"Won't you tell her about that incident?" Natigilan siya. Kanina lang ay iniisip niya iyon pero hindi pumasok sa kanya ang ikuwento ito kay Lexie. Pero ngayon na tinanong siya ng kaibigan ay hindi niya malaman kung ano ang isasagot. "I—I really don't remember some pieces of that incident. Even her face and their names— you know human memory is strange. Your brain will shut down the bad memories as a defense mechanism to protect your fear. And it will let you forget something terrible that happened. Lahat sila, may nakakalimutan katulad na lang ‘yung may nangyari kahapon or kanina lang. Pero ako ang pangalan nila. Dahil estranghero sila na nakilala ko noon at nagpakilala lang at sinabi ang pa

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.