Novel & Cerita Ingatan

Nakatitig ito sa akin. “Nang mabasa ko ang pangalan niyang Rona. Parang may narinig na akong Rona dati. Hindi ko lang alam kung saan. Pero parang pamilyar." sagot ko at napatulala sa kawalan. Muli ay parang may pumitik na naman sa aking noo. Kaya bahagya akong napapikit. “Don't force yourself to think about the things you can't remember, you will hurt even more"

‘Baka nakakalimutan mo Haera na may-ari ng kompanya iyang fiance mo. Napanguso ako. Ilham still my fiance pero talagang nasasanay na kaming pareho na ipakilala sa ibang tao na mag-asawa kami. Sabi ni Ilham, ikakasal na sana kami noon kaso nangyari ang aksidente na kinawala ng memorya ko. Naisip niyang huwag munang ituloy ang kasal namin hangga't hindi pa bumabalik ang memorya ko. I have a Retrograde amnesia. When you have retrograde amnesia, you lose existing, previously made memories. This type of amnesia tends to affect recently formed memories first. Older memories, such as memories from childhood, are usually affected more slowly. Hindi ko alam kung babalik pa ba ito dahil ang sabi ng do

Hindi dahil sumuko siya. Kundi dahil biglang sumakit ang ulo niya. Napahawak siya sa sentido. Muling may dumaan sa isip niya. Isang mesa. Isang laptop. Isang kamay. At isang boses. "Never keep it on the main drive." Nagmulat siya. Huminga nang malalim. "What did you remember?" "Someone told me not to keep something in the main drive." "What's the something?"

“Isa pa, kailangan mong malaman ang dahilan kung bakit hindi ako nakabalik kaagad sainyo.” Huminto si Ivor sa pagsasalita at nanatiling nakatingin si Lily sa kaniya. Kaya nagpatuloy siya. “Hindi sinabi sa’kin ni Janelle ang tungkol sainyo kaya hindi kaagad bumalik ang memories ko na kasama kita. Tinago niya rin kina Mom ang totoo na hindi ko kayo maalala ni Isaac. Sinabi niya rin sa mga magulang namin na ayoko na raw kayong makita. So, Mom thought I remember you first and she also thought that the memories I only needed to remember were my memories with her, and our family. “Kaya kahit kailan sa seven years, walang sinabi si Mom sa’kin tungkol sainyo. Hindi niya kayo nabanggit. Kaya tumagal

sabi niya na ikinangiti ko naman. "Goodn---" Hindi ko na natapos nang mawala na ang linya. Hindi niya man lang ako hinintay mag-goodnight. Nakaramdam pa rin ako ng lamig mula sakanya. Bumalik nalang ako sa paghiga na medyo mabigat ang pakiramdam. Hmm... But at least... she remembered me. A smile was formed on my lips before I closed my eyes.

Pakiramdam ko napakarami kong iniisip at ang lahat nang yun ay ayaw maalis. Nasa kabilang kwarto lang siya .Kinakabahan ako na ewan .Ayaw niyang mawala sa isipan ko .Ayaw niyang umalis sa buong sistema ko .Ano bang nangyayari sa akin ? Wala sa sarili kong inabot ang cellphone sa gilid ng kama and press the assistant button . "Why can't I forget about her ?" I mumble and wait for the reponse .Umikot ng umikot lang ang loading button hanggang sa may ipinakita na results.

Kusang bumukas ang screen. At sa gitna nito ay ang simbolo ng basag na bilog. Walang nagsalita. Unti-unting lumitaw ang isang linya. YOU'RE GETTING CLOSER. Tahimik. Isa pa. MEMORY IS A KIND PRISON. At pagkatapos ay isa pa. DO YOU REALLY WANT TO REMEMBER? Nakatitig lamang si Yuhei sa screen. Hindi niya alam kung bakit.

["Sige! Hihintayin kita." Nang maibaba niya ang tawag ay saka ko minadali ang pagpunta sa kanila. Dalawang linggo ko din siyang hindi makikita at maiisip ko pa lang ay para na akong mawawalan ulit ng malay. Speaking of... Nakalimutan kong itanong kung ano ang nangyari kahapon. Ang naaalala ko lang ay may biglang nagflashed na memorya sa isipan ko, then everything went black. Hanggang ngayon ay malabo pa rin sakin ang memoryang yun. Mukha lang ng babae at lalaki pero maging ang imahe nila ay hindi rin naging malinaw sakin.

Pinikit niya ang kan'yang mga mata hanggang sa dalawin siya ng antok. Nagising si Terrence na masakit ang ulo at ginala ang mga mata sa loob ng kwarto. "Hindi ako pwedeng magkamali nasa Mansyon ako ngayon. Pero, paano? Hindi ko naman natatandaang nag drive ako pauwi. Pinikit ko ang mga mata ko at nirecall ang nangyari kagabi. Hanggang sa makita ko si Celestina. Sabi na nga ba siya 'yong babaeng nakita ko bago ako antukin at kanina hindi panaginip ang lahat. Nandito siya sa loob ng kwarto ko. Napatingin ako sa ilalalim ng comforter ko at may bakas pa ng katas ko. May nangyari ba sa amin ulit? Pero, bakit hindi ko matandaan? Ang natatandaan ko lang ay pinaligaya niya ako. Medyo sumasakit na an

Lumakad muna ito sa may likuran niya, bago siya niyakap pagkuwa’y nagwika, “I searched on the internet. Ilang linggo rin akong nahirapan saka ako nakahanap. Then, pahirapan din sa shipment. Mabuti na lang saktong-sakto ang dating.” Napalingon siya rito. “Sakto? Saan?” Hinalikan siya nito sa pisngi na ikinagulat niya. “Happy anniversary! Nakalimutan mo naman yata,” anito sa himig nagtatampo. Natawa siya. “Of course not! Iyon pa ba ang malilimutan ko?” Umingos ito na parang bata. “If I could remember, Mrs. Lagdameo, you forgot it last year,” nakalabing sambit nito.