Novel & Cerita Insanity In Tagalog

Tagos sa puso ng mga nakarinig ang sakit na kanyang nadarama. Naalala nga niya ang markang sinasabi ni Runa. Kulay itim at pula ang mahiwagang marka na kakaiba ang hugis. Hindi niya malaman noon kung saan ito galing at kung ano ang ibig sabihin ng marka. Kahit anong talino ng mga salamangkiro sa kanyang kaharian at karatig kaharian ay walang makapagsabi kung ano iyon. Nanatili ang marka sa kanyang dibdib hanggang sa mapansin na lamang niyang unti- unti itong naglalaho.

"Where are—" "No— no way... " *** BIANCA'S POINT OF VIEW ** SABI nila kapag manganganak ka ang isang paa mo raw ay nasa hukay na dahil walang kasiguraduhan kung pag gising mo ba ay nasa totoong mundo ka pa o isa na lamang na illusion ang lahat, sobrang weird lang na mag lalabak ka ng buhay ngunit maaring buhay mo rin ang maging kapalit nito ngunit sa puntong ito ay nakaramdam ako ng takot dahil papaano kung sa pag pikit ng dalawang mata ko ay hindi na ko na muli pa itong maimumulat? Paano kung sa pag pikit ko ay doon na matatapos ang huli kong oras?

Parang baliw na nga ako dito dahil kinakausap ko ang sarili. "Ang tagal na eh! Bakit pa ako nasasaktan ng ganito? Matagal naman na kaming wala pero bakit ang sakit parin lalo na may iba na siyang papakasalan? Bakit ang sakit?" Naiiyak na sambit ko saka ako napaluhod sa baba ng inuupuan ko at sinuntok ang lupa doon. Ang sakit! Ang sakit nyang mahalin!

sambit ni Jin. "Manahimik ka!" sambit ko kay Jin nakita ko nabaling ang tingin sa akin ni Keith. Umatras ito sa tabi ko huminga na lang ako at humalukipkip ng kamay sa harap nito. "May kausap ka ba na hindi ko nakikita?" banggit ni Keith sa akin. Kumunot naman ako sa binigkas niya. "Marunong ka magsalita ng tagalog?" sambit ko.

Siguro may Isang tinik na nabunot mula sa dibdib ko kaya hindi ko maiwasang mahawa sa kaniyang mga ngiti. "Mas maganda ka kapag naka ngiti, kung pwede lang ayoko na'ng makita kang umiiyak. But I'm stupid and don't have balls to do that," aniya, narinig ko ang pagtangis ng bagang nito matapos iyon sabihin.

nai- inis nyang sabi. "Teka nga! Ano bang ikina pa- panic mo dyan? E hindi nga ba at nasa malayo na naman tayong lugar at malamang hindi naman ganoon kadali na makikita nila tayo rito." may tila pag ka- bagabag na rin na saad ng kausap sa kabilang linya. "May nangyari bang hindi maganda?" may pag du- duda na tanong nito sa babae.

sigaw ko, nagsimulang maluha ang mga mata ko. Humarap sa akin si papa "Hindi ko alam kung anong nangyari sa 'yo sa isang gabing wala ka rito, Aneimisel." si papa "ang mama mo, nasa hospital, at ngayon, nagawa mo pang gumawa ng ganito? Hindi mo ba naiisip ang mama mo?"

CHAPTER 50 — Finale Helliry Chrysopeleia Flieyh Dizon POINT OF VIEW — MATAGAL na panahon na rin yata simula noong umiyak ako ng tudo kasama ang sakit, kabog sa dibdib, kaguluhan sa isip, pag-aalala at halo halo na. Hindi ko na maintindihan ang nararamdaman ko. Tipong para na akong namamanhid dahil sa nakikita ko.

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

Wala ang mga kapatid ko, may pasok. "Ayan, mind your mouth baka uuwi kang may putok sa bibig," sang-ayon ko kay inay. Lalo na at mga dayo sila. Kahit na ako, di ko na natatandaan kung kailan ako nakapunta dito. Si Inang Sinag kasi ay tested and proven na. Maybe maraming di naniniwala sa ganitong kakayahan, well depende na 'yon sa paniniwala ng isang tao. Kasi dito sa amin, halos dito kay Inang Sinag nagpapagamot, kapag may di ka naiintindihan sa mga bagay-bagay magkonsulta ka na lang sa kaniya, malulutas at di mo namalayan nalulutas na pala ang problema mo.