Inspiration Tagalog Novels & Stories

Bigla kong naalala si mama. "Sana paglaki ko, maging kasing ganda ko po kayo, mama. Sana rin katulad ni papa ang mapangasawa ko," nakangiti kong sabi kay mama. "Hindi mo kailangang maging katulad ko, anak. Just be yourself. You are beautiful inside and out." Hinawakan ako ni mama sa magkabilang balikat at iniharap sa salamin. "You are fearfully and wonderfully made," nakangiti niyang sabi. Pagkatapos, kumuha siya ng suklay at inayos ang buhok ko. "Darating din ang araw na makikilala mo ang lalaking inilaan ng Diyos para sa 'yo. 'Yong lalaking tanggap kung ano ka. Mamahalin ka ng tapat at higit sa lahat may takot sa Diyos."

Bakit kaya? “Dream, h'wag kang magbabad, baka magkasakit ka.” Nakagat ko ulit ang pang-ibaba kong labi. Ang caring talaga niya. Sigurado akong maiinlove ako sa kaniya ng todo at kapag nangyari 'yon, baka pakialaman ko na ang personal niyang buhay.

tinatrabaho destino gawain ginagawa hanapbuhay empleo mapapasukan tungkulin magtrabaho nang hindi panayshe screamed, not minding the surprise stare gave her. Mabilis niyang tinawagan ang kanyang kapatid upang ibalita sa kanya ang magandang balita, ito ang simula ng isang bagay na maganda para sa kanya at sa kanyang kapatid, ngunit may isang bagay na patuloy na humihila sa sulok ng kanyang puso na mabilis niyang inalis.

Tila talaga siyang isang anghel na bumaba galing sa langit dahil sa mga payong sinasabi nito. "Natatatakot po ako. Kapag nalaman po nila na nabuntis ako, kaagad nila kaming ipakakasal. At iyon po ang inaalala ko hindi pa sapat ang perang inipon namin. At isa pa nagtiwala sila sa akin na trabaho ang pinunta ko dito. Pero ngayon heto ako at nabuntis." Tuluyan akong nanghina nang maisip iyon, noon pa man ay ayaw na nila akong magtrabaho sa malayo. Lagi kasi nilang sinasabi na mapapa-tulad lang ako sa mga ka-edad ko na magtatrabaho sa malayo at makailang buwan ay uuwing buntis at may asawa na. Ngunit para sa akin iba ako sa kanila ilang taon din ang ginugol ko sa trabaho. Sa loob nang limang tao

Tugon ko sa kaniya Nakatingin lang siya sa akin, may mga luha sa kanyang mga mata, pero may ngiti sa kanyang labi. “Amanda, ikaw ang sandigan ko, ang inspirasyon ko. Kung paano ka lumalaban, kung paano ka magpatawad, kung paano mo minahal ang bawat bahagi ng pagkatao ko. Salamat dahil pinili mo ako, dahil pinili mo tayong dalawa, at ang pamilya natin. Salamat dahil hindi mo sinukuan ang laban na to.”

"Salamat, Papa. Kayo ang inspirasyon ko." Sa sandaling iyon, naramdaman ni Apple ang lakas at tibay ng pagmamahal ng kanyang ama—isang pagmamahal na nagbibigay sa kanya ng tapang na harapin ang anumang hamon ng buhay.

sagot ni Lai, humihinga ng malalim. "Ang mga anak natin ang gawin nating inspirasyon. Wag nating pigilan ang pagmamahalan natin." "Natatandaan mo, Ga? Nung sinagot kita, may mga alitaptap noon at sila ang nakasaksi. Ngayon naman, sila ang magiging sign natin. Kung magkaroon ng alitaptap, sige, ipagpatuloy natin. Pero kung wala, itigil na natin at magkani-kaniya na tayo. Ngayon natin hamunin ang tadhana natin."

Pero nagtataka pa rin siya kung bakit lalaki lang ang nasa painting. “Why you paint this man? What was your inspiration?” sunod-sunod niyang tanong dito. Inilagay muna ni Michel ang bitbit nitong tray na may dalawang baso ng juice at isang plato ng tinapay. “He was the man in my dream. Parati siyang nasa panaginip ko. Hindi ko nga alam kung bakit kasi wala naman akong maaalang may lalaki akong kasama noon. Kagaya ng sabi mo, patay na ang buo kung pamilya. I did not even recognise it as my father. Kaya nag-paint na lang ako ng lalaki bilang una kong piyesa as an artist,” paliwanag nito.

Dagdag niya. "But-" "Hushh!" Nagulat ako nang hindi niya ako pinatapos sa pag salita. "Sun simbolizes our Inspiration! Like yung mga friends, girl friends or the love of your life. Sila ang nag bibigay ng Ilaw sa tuwing tayo ay walang pag asa, nandiyan sila upang tayo ay pangitiin at pasayahin," He smiled.

Ngumiti ako. "Huwag niyo akong kaawaan, okay na ako. Nakaya ko lahat lampasan dahil sa nag-iisang inspirasyon ko," tiningnan ko si Athalia na nakaupo sa sofa. "Si Athalia, ang naging lakas ko para lumaban at syempre dahil ginabayan ako ng Diyos sa mga pagsubok sa aking buhay." ani ko. Unti-unting nabura ang kalungkutan sa kanilang mga mukha at napalitan iyon ng kasiyahan.