Inspirational Motto Novels & Stories

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

Hindi siya katangkaran, pero maliit at napaka ganda. Umupo na sa kama si Lovely, "Hindi ko talaga mapigil ang sarili ko sa pagkain. Ayoko rin pigilan ito. Ang motto ko ay, ang pagkain ay ang pinakamasarap na bagay sa buhay. Hindi ko dapat biguin ang sarili ko, lalo na ang aking bibig at mga binti. Kung kaya kong kumain ng dalawang beses lang hindi ako kakain ng higit pa sa dawala. Kung puwede akong humiga, hindi ako uupo. Basta’t nakakain ako ng masarap, umiinom at nagpapahinga nang maayos, ang sarap na ng buhay ko."

"Look, Leandra... Kung may hindi nababagay sa university na ito, ikaw 'yon. This university has always taken virtue and kindness as its motto. It's a shame for them to have a student like you. Walang manners, bastos." Leandra froze for a second. Napakurap ito at nanlaki ang mga mata. Her face turned angry. Dinuro nito si Audrey. "What did you say, you bxtch! Who are you to teach me a lesson? The motto of this university has nothing to do with you. You're not even qualified to step into this prestigious school!"

“Sus, we’re not halfway there yet. Marami pang pwedeng mangyari sa buhay natin. Madadapa pa ulit ako ng ilang beses, iiyak, at matatalo pero ang importante ay hinding-hindi tayo susuko. Life is a game and you gotta be a player. You may not always be a winner but be sure to be a fighter. Walang imposible sa taong may pangarap at nagsisikap.” “Motivational speech pala ang pakay mo kaya ka nandito ha...” She laughed along with me. “Pero thank you, siswa. Nakakalakas talaga ng loob iyong mga words of wisdom mo lalo na at alam at nasaksihan ko lahat ng mga pinagdaanan at nilagpasan mo sa buhay. You are someone truly worth emulating, Toyang. Kaya dapat ay bilib at proud ka rin sa self mo no!”

"Come on dude, what are friends are for?" "Yeah!" Segunda ni Jude. "Have you forgotten our motto in life? Sabay-sabay na napatingin kami sa gawi ni Jude. Ngumiti naman ito na parang sa paraang iyon ay maipaalala niya sa amin ang bagay na iyon. "One for all, all for one?" Banggit nito sa motto namin. Mayamaya ay nagkaisang naglahad ng mga palad sa gitna ng pabilog na ayos at sabay-sabay na isinigaw ang salitang iyon.

Hindi niya ba alam ang motto? "Ah… my motto in life is…” Mukhang hindi siya mapakali pero naroon pa rin ang poise niya. Ilang segundo siyang natahimik at mukhang mag-iisip ng sasabihin. “Life is too short, don’t make it even shorter,” he added. Nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig. What the hell? Bakit magkaparehas kami ng motto? Sinasadya niya bang gayahin ako?

He asked out of curiosity. “She's one of my inspiration sa pagiging successful sa negosyo,”panimula ng dalaga na hindi pa rin maalis-alis ang ngiti at sigla. Iyong tipong kahit hindi pa niya nakaharap ang iniidolo ay parang kilalang-kilala na niya ito. “Looking at her and reading all articles related to her, makes my business survive. Kumakapit ako doon sa salita niya na kapag may pangarap ka, hold it tight and protect it. No one can fulfill your own success if you let somebody make it for you. Do it on your own self and raise it with your own sweat and blood. For how many years doon ako kumapit sa mga salitang iyon at magpahanggang ngayon.”

Ang pagpapalakas ng kanilang moral ay naging mahalaga upang mapanatili ang kanilang determinasyon at pag-asa sa kabila ng mga pagsubok. “Ang pagpapalakas ng ating moral ay makakatulong sa atin na magtagumpay,” sabi ni Nathan habang nag-uusap sa grupo. “Tiyakin nating magpatuloy tayo sa pagpapalakas ng ating samahan at pagtutulungan.” Ang Pagbubukas ng Bagong Pagkakataon

“Iyan na naman Ishmael. Mahilig ka agad maghinala. Dapat sa ‘yo pag-aralan ang motto na, don't judge the book by it’s cover. Para ma-apply mo rin sa self mo. Kahit sino, may katapatan magbago. At ito ang tatandaan mo Dodong Ishmael. Isa ako roonsa taong iyon." Akala ko sinong nasamid. Iyong dalawa pala sa unahan agad nanahimik dahil tumikhim ang amo nila. Hindi ko na lang pinansin si Ishmael dahil sila na naman ni Seven ang nag-uusap ngayon. Nanatili na lang inabala ko ang sarili ko sa tanawin.

“Sapat na naman siguro ang ipon mo Rekdi. Sigurado naman kami na kaya mo nang magtaguyod ng pamilya. Kaya go, suportahan ka namin sa balak mong pagpapakasal.” “Pero dapat handa ka rin ha, dapat alam mo ang motto nating mga lalaki.” “Anong motto iyon?” Taka kong tanong. “Simple lang, huwag kang aamin.” Pagkatapos sabihin ni Mike iyon ay sabay sabay pa na nagtawanan ang mga lalaki na kausap ko. “Kahit anong mangyari, kahit huli ka na sa akto ay huwag na huwag kang aamin. Mag isip ka ng dahilan, basta hindi ka aamin.”