Novel & Cerita Inspiring Speech For Graduation

he said, directly looking at me. Hindi ko maiwasang mapangiti. “And if there’s one thing I’d want every graduate here to feel today. It is even if the world didn’t say it enough… you’ve made someone proud,” he said with a ghost of a smile. Matapos ang maraming speech, dumating din ang oras para sa mga awards at diploma. Everyone got so excited, lalo na ’yong mga deserving ng awards. Pinatayo lahat ng laudes. It was the highlight of the day. And then the emcee started to call each of us.

–sabi naman ng Vice principal na s'yang nag emcee ng ceremony. Tumayo si Kenn at nagpunta sa stage. Pagtuntong niya'y huminga s'ya ng malalim, nag-umpisang magsalita. " This is it, 12-D. Ang araw na pinakahihintay nating lahat– pinapangarap na makagraduate. Ito na 'yon. Ang sarap pala tumungtong ng intablado, magmartcha sa araw ng graduation. Masaya na malungkot. Simula bukas hindi na namin masisilayan ang aming magulo na classroom, mag-start na kami ng panibagong yugto ng aming mga buhay. Malungkot kasi hindi na namin maririnig ang sermon ng nag- iisang wirdong teacher namin, na siyang nagbigay inspirasyon sa amin upang maging matagumpay sa hinahanap. Ms. Zhaine or JHAI. Kahit sino ka man,

Alam kong malayo pa ang lalakbayin namin pero sigurado akong hindi siya mahihirapang abutin ang pangarap niya. ".... I want to remind all of us that we can always do more, so why settle for less? Let us always strive harder. Maybe our grade will not define our future, but it will show how ambitious we are. It is free to make a dream, but it will cost a lot of energy to reach it. Let us not waste our energy; time will not stop waiting for us. Let's make everyone proud. No, make yourself proud of yourself. I can do it, and you can do it. I hope the next time we meet, we are already bragging about what we have achieved. So, my fellow graduates, congratulations to all of us for passing another s

Hinayaan niya lang na ibuhos ko ang lahat ng emosyong nagpapasikip sa aking d****b. Makalipas ang isang linggo, nailibing na si Nanay sa tulong na rin ng mabubuting tao na tumulong sa amin. "Ngayon, pakinggan naman natin ang Valedictory Speech ni Ms. Reyes. Let's give her around of applause!" wika ng emcee sa aming graduation. Nagpalakpakan ang lahat sa aking pagpasok. "Magandang umaga po sa inyong lahat. Sa aking mga guro, kapwa estudyante, at mga magulang na nandirito…" panimula ko habang tinatanguan ko sila.

Sobrang saya ko! Nagbigay na rin ako ng speech. Kinakabahan ako pero mas nagkaroon ako ng lakas ng loob ng makita kong nakatayo sa unahan si Miguel na may hawak ng Boquet of flowers. Nakangiti sya at halatang proud na proud sa akin. “ Good morning everyone! I’m Serenity Dela Vega, and it’s with a heart filled with gratitude that I stand before you today. First and foremost, I want to express my deepest thanks to my alma mater, for providing me with the best possible environment to learn and grow. The faculty and staff have been incredible mentors and supporters, guiding me through the challenges and triumphs of my academic journey.

Everyone including Dad was here for this momentous occasion, pinayagan kasi siya lumabas ngayong araw para naman ay makapaglakad siya kasama ko. “A pleasant day to each and everyone, we are here to witness and receive the token of our hard work. All of us struggle in school and also in life, we have these silent battles that we face each day and we kept on fighting for a better future. I for one experienced a lot, and you may be wondering why at the age of 23 I finished my degree in Psychology when in fact I did have an unfinished degree before. The truth is I change my path because it wasn’t for me, it was the path that my father made for me to become the future heiress of his business.” I

Habang tumatawa sila ay napaisip naman ako. Wala silang ipinagkaiba kay inay. Ganitong ganito rin ang sinabi niya kahapon sa akin nang umuwi ako, na kesyo nagmamadali daw akong lumuwas ng Manila. Bakit nga ba ako nagmadali kahit alam kong after three days ay kailangan kong umattend ng graduation walk? Lalo na at ako ang valedictorian ng batch namin kaya hindi pwedeng hindi ako aattend dahil may speech ako.

Habang nagbibigay ng speech sa stage ay hindi ko maiwasang mapaluha. "Mga magulang, guro, at kapwa mag-aaral, magandang araw po sa inyong lahat. Una sa lahat, nais kong magpasalamat sa aking mga magulang na walang sawang sumuporta at nagmahal sa akin. Kung hindi dahil sa kanila, hindi ko mararating ang tagumpay na ito," simula ni Amara habang nakatingin sa amin.

Naging mahaba ang litanya ng mga taong humaharap sa podium—may mga panauhing pandangal, may guest speaker, halos mag-iisang oras din ang speech no'ng outstanding student sa amin. Hanggang sa unti-unti nang tinatawag ang mga pangalan namin. Hanggang sa naubos na ang isang batch, iyong naunang program, hanggang sa kami na at tinawag na rin ang mga kaklase ko. I took a heavy breath as my feet approached the staircase leading to the stage. I lifted my chin high and walked with purpose when I heard my name ring out. "Henniah Cherry B. Hermes, Bachelor of Science in Business Administration Major in Management. Graduate."

" usal ko. Nang magpatuloy si Daniel sa pagsasalita. Ang ilan ay nakita ko ng nagsisimulang lumuluha. As I continued my speech. Alam kong lahat tayo tinamaan. Pero, naisip niyo ba kung hindi nila tayo pinagbawalan sa tingin niyo ba nandito tayo ngayon at magkakasama sa araw ng ating pagtatapos. Kaya madalas akala natin sagabal sila sa mga gusto natin, panira, nagpa power trip. Pero, naisip niyo rin ba kung hindi nila ginawa ang lahat ng 'yon nasa tamang landas ba tayo ngayon. Kaya sa kapwa ko magsisipag tapos. Lahat ng aral na binigay nila sa atin gawin nating inspirasyon para sa ating bagong buhay na tatahakin. Marahil ang ilan sa atin ay taga pagmana ng business, kumpanya at ano pa man. Sa