Inspiring Speech For Graduation Novels & Stories

"Aba, ang taray. Ibang-iba 'yong graduation natin ngayon ah, kaysa last year. Mukhang pinaghandaan masyado ng school. May pa-saxophone pa silang nalalaman." "Kaya nga e. Parang kagaya ng sa New York no? Masyadong bongga." "Baka dahil commencement speaker natin 'yong anak ng may-ari." "Siguro, pero nakakapagtaka no, ngayon lang 'yon nagpakita dito sa school after n'yang lumipat ng States." "Nagtaka nga rin ako e." "Pero aminin n'yo, hindi kayo maka-move on till now."

Pumalakpak na parang may dumaang kalapati at natahimik silang lahat at si ako biglang naiwang pumalakpak at halos ng mga mata nila sa akin tumama. Opsss, hindi ako Guest Speaker dito. Napa upo na lang ulit ako. “Thank you Ms.Sontoria for your wonderful applause.” yun lang naspecial mention kaagad ang pangalan ko. ((( Sean POV’s))) I don't want to be part of the Graduation program reason why I want to kill Leon right away.

“Sa mga katulad kong umulit at sa ilang beses na umulit sa pag-aaral, huwag tayong susuko. Walang susuko sa atin dahil may pangarap tayong kailangan tuparin. Hayaan mo ang mga taong manghuhusga sa'yo, wala naman silang ibang gagawin kundi panoorin lamang ang mga gagawin mo sa buhay. 'Yung mga naranasan mo sa buhay? Gawin mong inspirasyon at kalakasan 'yan dahil makakatulong sila sa'yong maging matatag at malakas na tao pagdating ng araw.” "Kahit gaano kasama sa atin ng mundo o mga tao, bumangon ka. Hindi 'yan ang batayan para sumuko sa buhay at pangarap mo. Ilang beses ka mang idapa ng problema mo, lagi mong iisipin na may handang tumulong at magligtas sa'yo. 'Wag kang matakot, lumaban ka. H

agad nyang tinikom ang bibig. “I know, right? Haay!” Tinuwid ni Miss Nicole ang kanyang suot. “He promised the School President he’ll appear on your graduation rites para magbigay inspirational speech, I am definitely looking forward to it! I’ll make a formal letter by Monday,” excited na sambit pa nito. “Wow! I don’t know what to say!” Totoo naman, speechless sya sa ibinalita ng registrar sa kanya. Hinanap nya sa sarili ang eksaktong nararamdaman sa ginawa ni Joaquín.

Ilang segundo siyang napatigil at napatitig kay Payne, sinabi niyang ang journey ni Payne sa school ay dapat maging inspirasyon sa lahat. Tinawag ng principal si Payne upang pumunta sa stage at magbigay ng mensahe. Inaasahan ni Mrs. Martinez na nakapaghanda ng speech si Payne na sinabi niya isang linggo bago ang araw ng graduation, ngunit, ang inihanda ni Payne ay ang kaniyang sarili. Isa - isa niyang binitawan ang mga salitang humuhulagpos sa kaniyang isip.

Ang laking bagay nga naman na dapat i-celebrate. Tinupad niya ang sinabi niya noon, aayusin niya ang buhay niya... "You and our daughter, Faja, are my inspiration, and this award is for both of you. I love you. Thank you very much again, everyone!" pagtatapos niya sa speech. Nilapitan siya ng mga tao sa harapan para kamayan.

"Kuddos to all great leaders and educators of St. Claire Academy. Congratulations to all awardees tonight. May you continue your dedication and optimum service for the good of our academy and student's welfare," pagtatapos ko pa sa aking talumpati. I am the man of the hour giving my inspirational message to almost a hundred of community members of my empire. Pakiramdam ko ay ako na ang pinakamakapangyarihang nilalang ngayong gabi lalo na ay nasa harapan ko ang babaeng magpapatuloy sa aking nasimulan at magpapalago pa nito.

Ang Graduation sa Palmridge High ay tuloy-tuloy, at ngayon ay ginagawa na ni Clark ang kanyang Valedictory Speech. “-----Sa huling taon ko sa high school, hindi ko inisip na makikilala ko ang isang tao na magiging inspirasyon ko, ang magbibigay saya sa akin, at magiging unang pag-ibig ko. At walang iba kundi si Miss Emilia Albreicht...” nagsimula si Clark sa kanyang plano. Namula si Emilia ng matindi nang marinig ang mga salitang iyon mula kay Clark. Hindi niya inasahan na gagawa siya ng love confession sa kanilang graduation ceremony.

Kaya hindi lang ang jamag anak niya ang siyng masaya sa pag graduate niya kundi lahat ng ka school mates niya. Nang bumaba sila sa stage sinalubong siya ng pamilya ng sobrang higpit na yakap. Tuwang tuwa para sa na achieve ni Lira. At Syempre mayroon pa siyang speech kung kaya hindi sila basta basta pwedeng umalis ng hindi pa natatapos ang seremonyas. Matapos ang mahabang speech ji Lira doon na nila hinaus ang kanilang mga sunbrelo bilang tanda nf kanilang pag gradute.

"Deserve mo 'yan, Marina. Ang dami mong tiniis at pinaghirapan. Proud na proud ako sa'yo." Hindi ko napigilan ang mapaluha. "Salamat, Seb. Kung hindi dahil sa'yo, hindi ko magagawa 'to. Ikaw ang inspirasyon ko." "Hindi mo kailangang magpasalamat. Nandito lang ako para sa'yo, sa lahat ng oras," sagot niya habang marahang hinahaplos ang pisngi ko. --- Sa Graduation Ceremony