Ipagsawalang Bahala In English Novels & Stories

Buo, sigla, at may halong pag-aalala. “Bakit hindi mo agad sinagot? Masama ba pakiramdam mo? May nangyari ba sa’yo? Are you okay?” May lambing at pag-aalala sa tono niya. Dati, iyon ang tinatawag kong kaligtasan. Pero ngayon, lahat ng salitang iyon parang pekeng musika sa tenga ko. O baka nga totoo ang pag-aalala niya—pero ang problema, huli na. Huli na para paniwalaan ko. Huli na para madama ko.

ngisi nito. Kaagad na iwinaksi ng dalaga ang kammay na nkahawak sa kanya at ginawaran ng malakas na sampal anng binata. "You are the best definition of the word desperate.So stop acting desperate toward me." batid ang galit at poot saga katagang pinakawalan ng dalaga. " Pinapanindigan ko laang ang pinangako ko sayo noon." Malaki ang hakbang ang ginawa nito palabas sa dressing room niya.

Hindi pinahalata ni Isaac ang pagka-dismaya habang sinasabi iyon. “Hindi, but I’m sorry kasi kailangan ko ng umalis. Babawi na lang ako sayo next time, sorry.” Nagmamadali ang dalaga sa bawat kilos niya na parang nakapa-importante ng mensahe na natanggap. “Okay lang, ihahatid na kita.”

“B-Bakit pati ikaw i-iniwan ako? A-Ayaw mo rin ba sa a-akin? Mommy? Bakit?! Bakit l-lahat kayo iniiwan ako?! B-Bakit lahat k-kinuha sa'kin?! M-Mommy please!! Parang awa mo na! H'wag mo naman g-gawin sa'kin 'to!! H-Hindi ko kaya Mommy! Maawa ka sa'kin... 'Wag naman pati ikaw... 'Wag naman ganito.. N-Nandito na ako Mommy... Uwi ka na sa'kin... A-Alis na tayo rito Mom...” Bakit kailangan pati si Mommy?! Bakit?! Bakit hindi ako pwedeng maging masaya? Ang panandalian kong saya, ang laki ng kinuhang kapalit... Bakit ganito? Ang sakit na sobra... Nakakapagod na... Nakakasawang maiwan... Hanggang kailan ako maghihirap? Hanggang kailan ako sasaktan nang pauli-ul it?

“Basura! P*ta! Nakakadiri!” Iba’t ibang masasakit na salita ang nabasa niya. Alam niya kung gaano kalakas ang mga salita na kayang sumira sa reputasyon ng isang tao. Napansin ni Paige ang pagkadismaya ni Caroline at agad na nagtanong, “Anong problema? Hindi ba maganda nag pakiramdam mo?” Nagpanic si Caroline at ipinakita ang phone kay Paige, nakita niya ang nakasulat sa screen.

pucha "Cal?" sabi ni Essay sa kabilang linya "Bakit?" "Wala lang di mo kasi ako tinawagan akala ko may sakit ka" Nagkunwari akong inuubo ng malala "Sa tingin ko nga may sakit ako... malala" sabi ko sakanya habang patuloy sa pag acting na may sakit "Ubo?" "Hindi... mas malala pa jan" "Huwag mong sabihing...covid?"

sagot ni Angela sa kanya. Edward sighed and replied, "Baby, ako ang bahala, okay? Maaayos rin ang lahat ng 'to. Magtiwala ka lang sana. Everything will be okay. Mahal kita at hindi kita pababayaan kahit ano pa ang mangyari. Hindi mo na kailangan pa na isipin o problemahin ang lahat ng 'to dahil ako na ang bahala. Nalaman ko na ang mga inilihim mo sa akin these past few weeks. Hindi naman ako nagalit sa 'yo matapos mong sabihin 'yon sapagkat naiintindihan naman kita, eh. Naiintindihan ko kung kaya ka nagkakaganoon. Walang masama doon, eh."

tila inis nitong usal ulit kaya nabitin ang pag subo ko sana at napatingin ako dito ang kulit din ng isang ito istorbo talaga. "Puwede ba wag kang istorbo hindi mo ba nakikita kumakain ako panira ka sa sarap ng kain ko e! saka wag ka nga English ng english hello!!! nandito tayo sa pilipinas kaya mag tagalog ka!!" singhal ko dito. "Sorry i just wan----" naputol ang anomang sasabihin nito ng tinaas ko ang hintororo ko dito. "kasasabi ko lang wag mag english diba, kaya puwede ba kumain kana doon" yamot kong wika.

Bugbog sa ginawa namin kagabi "Ang hapdi" pagapang ako pumunta sa cr at nag ipon nag babad na sa bathtub, kahit na pinupuno ko palang iyon ng tubig. Ginhawa sa pagkababae ko na winasak at gamit na gamit kagabi "Ano nanaman ba itong pinasok ko" marahan kong mimamasahe ang noo ko at tumulala sa kisame ng cr. Ang plano ko, kailangan ko na tapusin muna ito bago ang lahat

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”