Isa Isa Lang Novels & Stories

Hindi ninoman nanaisin na ialis ang paningin roon. Ang pangalan ng lugar ay Isla de Valmora. Hindi ni Amanda alam kung ano ang kahulugan niyon, subalit batid niya ay nagmula ang pangalan na iyon sa Spanish na lengguwahe. Wala ring mga katutubo ang sinabing sila ang nagmamay-ari ng Isla upang angkinin. It was open for all vacationers na gustong makaranas nang kakaibang klase ng aktibidad. May iilang namamahala naman sa Isla.

Isa-isa niyang pinag-combine ang image at programming hanggang sa ang pagtitipa niya ay parang kagaya na sa paglagay ni Lucien sa mga letter sa screen. Sa simula ay di pa masyadong mabilis ang pagtitipa niya hanggang sa masanay ang kanyang daliri at memorya sa mga letters kung saan ito nakalagay. Hanggang sa bumilis ng bumilis ang darili nito sa pagtitipa kasabay ng pag-iisip kung ano ang mga pagkakatulad o pagkakaparehas habang nagtitipa siya sa keyboard.

Saad ni Isaiah sa akin. “Ms. Melendez—” Magsasalita na sana si Isaiah ngunit biglang pinutol ito ni Caleb. “You mean Mrs. Fajardo?”

Why not? I returned to the garden instead. Found Mayumi talking to Isabel. Si Reign ay kalaro si Aleia. Sakto. Hindi ako matatanggihan nito. They were talking using the Tagalog language at hindi alam ni Isabel na marunong ako sa lenggwahe na iyon. Gusto kong mapangiti lalo na at ako ang topic nila pero nanatili akong kunwari walang maunawaan.

Malinaw nila iyong napag-usapan, kaya naman dapat hindi na siya kabahan kapag nariyan si Isaiah. "I was reading a book, Dad!" Masayang sabi ni Maxim sa ama nito. Nagtataka talaga 'tong si Margeaux, bakit hindi sakto sa edad ni Maxim kung paano 'to magsalita. Or maybe, Maxim is just too smart. Kaya naman ganito ito. Well, napansin naman na niya iyon nung unang kita pa lang niya sa bata. Matalino talaga si Maxim, nakakabasa na nga ito. Magaling pang magsulat at gumuhit. Kaya alam niyang proud na proud si Isaiah sa anak.

Sagot ni Czarina. “Yehey, that’s great po pero sana makauwi na rin si Kalix para magkakasama na po tayong lahat at maging happy na rin kayo ni daddy.” Masayang wika ni Isabella. Tipid lang na ngumiti si Czarina, matured mag-isip ang mga anak niya dahil sila ang unang iniisip kesa ang mga sarili nila.

“…wala kang pagsisisi?” Ang lalaking iyon, hindi siya minahal. Hindi lamang iyon. Sinaktan pa siya, iniwan, at winasak ang lahat ng inaasahan niyang magiging buhay niya. Ngunit sa kabila ng lahat, kusa siyang nagpaanak para rito. Alam ni Lucas kung ano ang inaasahan niyang sagot. Marahil, nagsisisi ito. Marahil, tinatago lang ang sakit dahil wala itong mapagsabihan. Ngunit umiling si Isla.

"Huwag ka ng mag-inarte payag na ako sa kalokohan mo. Ako si Isla Madison Buenaventura, pwede mo akong tawaging Isla o di kaya Madison," "Kasing ganda mo ang pangalan mo. Ako si Isaac Owen De La Vega pero kilala ako bilang Isaac. (tumingin siya ng seryoso sa akin) Wala kang reaksyon?" "Dapat ba magulat ako?" takang tanong ko.

Nakakatiis sya ng hindi nagsasalita samantalang ako sumasakit na ang panga dahil wala akong makausap. "Hindi ka ba nagugutom?" Napaangat ang paningin ko kay Isabel. "Marunong ka palang magsalita," Sarkastiko kong wika. "Akala ko makakatiis ka ng hindi man lang nagsasalita," "It's my stomach speaks," Tumayo si Isabel, naglakad papunta sa pintuan but stop and look over her shoulder . "What are you waiting for?"

Kaagad sinalubong ng inang si Isabela ang apong mahimbing na natutulog. "Look at her—mana sa lola ang ganda. Hello, our beautiful angel... welcome to our family. Evo, tignan mo siya—ang ganda ng apo natin."Maiyak-iyak na wika ni Isabela habang kalong ang apong mahimbing na natutulog.