Isa Isa Lang Novels & Stories

At ayokong palamutian pa ang isang bagay na malinaw na malinaw sa akin. Ilang segundo pa, sabay-sabay silang tila nakahinga ng maluwag. Parang may biglang gumaan sa hangin. “Sit down,” sabi ni Isaiah na ginawa ko naman agad. “Chanton,” si Sen. Deguia na ang nagsalita. Mababa ang boses niya pero may bigat, yung klase ng tinig na sanay pakinggan at sundin. Automatic akong umayos ng upo at hinayaan siyang magpatuloy.

"Salamat po." Nang mapansin nitong hindi na siya muling nagsalita, kusa na itong nagpakilala. "Ako si Angelo Wong. Naaalala pa po ba ninyo ako, Mrs. Lim?" Matapos magbalik-tanaw sa kanyang alaala ay sumagot si Isabela, "Kayo ang batang tagapagmana ng pamilyang Wong."

Napatulala ako, hindi kaagad maiproseso ng utak ko ang narinig. "P-Pero... k-kanina..." "Isabela here is my friend," paliwanag ni Luis habang inaakbayan si Isa. "Pinakiusapan ko siya to mentor you. She's a fashion designer and an image consultant. At nakita mo naman kanina kung paano ang ugali niya... I think she is what you need."

Malamig na ngumiti si Sena Lorca, tinuring talaga ni Isabel ang kanyang sarili bilang isang karakter, hindi ba niya alam na siya ay isang basura, hindi siya makatingin sa mga mata ni Miss? "Isabel, bibigyan kita ng pagkakataon na muling ayusin ang iyong wika, kung hindi, matututo ka ng malalim na aral." Ngumisi si Sena Lorca.

Para kapag dadalaw siya, silang dalawa na agad ang dadalawin niya "Kumusta ka, papa? Bantayan mo na lang po ako mula sa itaas. Miss na kita, papa. Miss ko na po kayo ni mama. Hindi man naging maganda ang simula natin nang makilala kita pero naging maganda naman ang dulo. Palagi niyo po akong gagabayan ni mama. Mahal na mahal ko po kayo," naluluhang wika ni Isabella habang hinahaplos ang puntod ng kanyang mga magulang.

Sagot ko saka kinuha ang yelo at nilagay sa aking sugat. Ramdam ko ang tingin nilang dalawa sa akin. Hanggang sa hindi na nakatiis si Isaiah at nagsalita na. “You know what, Dude. Ayoko sana mangialam pero this time kakampihan ko si Louise. Tama siya ‘e.” Biglang turan ni Isaiah. Seryoso siyang nakatingin sa akin. Ngayon ko lang siyang nakitang ganito.

Iza. Iza. Iza ang narinig nyang lumabas sa mga bibig ng mga Fujitsu. Ang pag-asa sa kaniyang puso ay tila ba muling sumibol. “Y -you’re alive…my wife.”

pa-isa isang bat isa akin ng mga ito. “Hindi niyo na ako kailangang tawaging Miss Del Rio. Kahit Gabriella nalang or Gab. Pero kung sa tingin niyo na in-appropriate iyon, okay na ako na tawagin niyong Ma’am Gab.” Halos lahat ng mga ito ay napangiti kaya hindi ko naiwasang magtanong. “Pakiramdam ko naman ay ray of sunshine ako para sa inyo ngayong araw. Bakit kayo nakangiti?”

Sa Ingles lang, halos 30 puntos ang nadagdagan niya mula noon, kaya walang problema sa kanya na makapasok sa isang karaniwang undergraduate program. Ngunit hindi sapat ang pangkaraniwang unibersidad. Gusto ni Isabelle na makapasok sa isang mataas na antas na unibersidad, o sa madaling salita, ang layunin niya ay ang Unibersidad ng Pilipinas o Unibersidad ng Santo Tomas. "Lolo, hindi naman po ako napepressure. Sanay lang talaga akong gumising nang maaga." Ngumiti siya sa matanda.

" Hindi lang ang bata ang inaalala ko, kundi kayong mag-ina ko. " Isang bagong simula para sa mag-asawa ang muling pagdadalang tao ni Isabella. Sa kabila ng takot at pag-aalala, mas pinili nilang tumingin sa positibong pananaw at hangga't maaari ay iniiwasan ang bagay na magdadala lamang ng pangamba sa kanila. Araw-araw pa ring pumupunta si Isabella sa tindahan upang tulungan ang mga tao niya ngunit sa pag-uuwi ay minsan ay napapaaga siya dahil sa mga sintomas na nararamdaman niya.