Novel & Cerita Isa Isa Lang

natutuwang wika ni Isla. “Ay, naku, napaka-cute at napakagalang mong bata, Isla. Koreano ba ang papa mo at ganiya ka rin ka-cute?” tanong ni Lusing kaya natawa ako. Sobrang dami na rin talagang nagsasabi na Koreano ang ama niya. Malapit na talaga akong maniwalang Koreano nga ang asawa ko. Koreano nga ang ama niya.

sagot ni Callix sa kanya. "Sinabi mo pa. Bahala sila sa mga buhay nila. Wala na rin naman si mama. May asawa na rin si Kuya George. Nag-asawa na rin si papa ng bruha na may dalawang anak rin na bruha kaya bahala na rin ako sa buhay ko. Hindi na rin ako bata. I'm twenty-eight years old na rin naman, eh," saad pa ni Isabel kay Callix.

Day 0187—DECEMBER 24, 2023 "Ang ganda mo naman—Cheska, tama ba?" "O-opo—a-ano po kasi—pasensya na kayo sa bahay namin. Ma-maupo po kayo Ma'am—Sir." Napangiti si Isabela sa pagiging mahiyain ni Cheska. Hindi rin nakaimik ang tiyahin ni Cheska na si Tita Agnes at ang tatlong mga bata.

Matagal siyang nag-atubiling magtanong, “Ikaw ba si... Isabella Russo mula sa University of Science and Technology? Si Isabella na dyosa?” “Hehe, Isabella Russo lang ako, hindi ako diyosa.” Nahihiyang hinawakan ni Isabella ang kanyang leeg. Hindi niya inakalang kilala pa rin siya hanggang ngayon. Biglang naging masigla si Luis. “Hello! Kaklase mo ako noon. Ako si Luis Madie, anak ako ni Teacher Madie.” Ano? Ang guwapong binatang ito ay anak pala ni Teacher Madie?

Hindi pa kumpleto ang katotohanan. At alam din niyang kung sasabihin niya ito ngayon, mas magiging malinaw sa kanila kung sino talaga siya-hindi lang bilang anak, kundi bilang isang babaeng marunong pumili. "Teka," biglang sabi ni Isabella, nakasandal ang baba sa palad. "So... kayo na. Confirmed. Maldives. Three weeks ago." Ngumiti ito, parang binibilang sa isip ang mga detalye.

Seryosong wika ng lalaki. Nakahinga sya ng maluwag, akala nya ay papalayasin na silang dalawa rito ni Axcel. "Alam nyo ba kung anong Isla ito?" Ang Asawa ng lalaki. Sabay silang umiling ni Axcel, "Ito ang Isla Hanisa..."

Isabelle Isa na namang linggo ang nagsimula at mabilis ding lumipas. Napakabilis na ng oras lalo na kung punong-puno ang araw. Hindi talaga tumupad si River sa sinabi niyang lalayo siya—araw-araw siyang nagpapadala ng mensahe, bulaklak, at kahit merienda tuwing hapon. Ang nagbago lang ay, gabi-gabi na rin siyang tumatawag para makipag-usap ng konti. Lalo pa yata akong binakuran kahit wala namang iba sa eksena.

Krus kung saan nakaukit ang pangalan niya. "H-hindi ko alam ang buong pangalan ni Isa, wala rin siyang pamilya... kaya dito ko siya inilibing." Mariin akong pumikit. "Tell me you're lying. H-hindi siya iyan... wala siya diyan!" "I'm sorry, sir. Mag-iisang buwan na pong nakalibing dito si Isa." Nanikip ang dibdib ko sa narinig. Para itong sasabog sa sobrang sakit. Habang nasa ibang bansa ako, nandito siya... nag-iisa.

Nabalitaan kasi ni Sav na narito kami ni Ismael sa France, kaya bumyahe siya mula Italy sakay ng train papunta rito para makita kaming dalawa. "Thea!!!" Halos magtinginan ang mga tao nang isigaw ni Savannah ang pangalan ko. Agad siyang tumakbo mula sa pintuan papunta sa table kung nasaan kami ni Ismael. Tumayo ako para salubungin ang kaniyang mahigpit na yakap. "I missed you so much, girl!"

Mayroong maraming iba pang mga pares ng wika, at halos maisasalin ng app ang anumang wika. Ang homebody ay nag-sign up para sa isang $800 na isang taong membership sa gym nang walang anumang pag-aatubili. Ang Japanese courier ay nakakuha ng isang daang dolyar sa komisyon, na mas mataas kaysa sa dalawang dolyar na gagawin niya para sa bawat parsela na kanyang ihahatid. “Salamat! Nais ko sa iyo ng mabuting kalusugan at isang masayang buhay!"