Sobrang dami ng kulay at tunog sa mga akda ni Merlinda Bobis kaya parang fiesta sa isip ko tuwing nababasa ko siya. Madalas niyang tinatalakay ang pagkakakilanlan—hindi lang simpleng pagiging Pilipino o pagiging imigranteng naglalakbay, kundi yung magulong halo ng wika, alaala, at kultura na dala ng pag-alis at pag-uwi. Makikita mo 'yan sa kanyang prosa at tula: may halong english at Filipino na hindi nagmamadaling pumili ng isa, para ipakita na ang identidad natin minsan ay collage at minsan ay sinulid na hindi madaling hatiin.
Bukod diyan, malakas din ang tema ng pamilya at pagiging babae: mga kwento ng mga ina, anak, at kababaihang nagtitiyaga o nag-aalsa sa sulit na paraan. May magical realism din siya—mga panaginip, alamat, at mga bagay na parang lumulutang sa pagitan ng realidad at mito—na ginagamit niya para gawing mas matamis o mas mapait ang mga karanasan ng mga ordinaryong tao. Sa huli, nag-iiwan siya ng pakiramdam na parehong malungkot at puno ng pag-asa ang buhay ng mga karakter niya, at nagugustuhan ko kung paano niya pinapakinggan ang mga tinig na madalas napapabayaan.