Carmen Rosales Novels & Stories

Naramdaman ko ang pag-init ng pisngi ko—hindi sa hiya, kundi sa galit. Bago pa ako makapagsalita, may biglang tumunog sa mesa. Isang malakas na tapik ng kamay. Si Sylvant. “That’s enough.” Ang boses niya ay hindi mataas. Hindi sigaw. Pero sapat para manahimik ang lahat. “Rosemary Delgado is here because I chose her for the role,” diretso niyang sabi. “Her competence is not up for discussion.” May kumibot sa dibdib ko.

Mas lalo lamang akong napamangha nang masuri ko ang kabuuan nito, isang simpleng kulay rosas na dress na walang manggas ang suot nito at ang sapin naman nito sa paa ay isang puting sandals na may dalawang pulgada siguro ang taas takong. Nakalugay ang mahaba at bagsak nitong buhok na kalimitang nakikita ko ay laging nakatali, buwan na rin ang lumipas kaya marahil mas humaba pa iyon kisa dati. Napakasimple ng ayos na iyon kung susuriin ngunit subrang laki ng epekto na dinulot sa akin para mamangha ako sa taglay nitong ganda.

“Ae Celia naman, alam mong ayaw na ayaw ni boss na may nakikialam sa mga rosas.” Bakit kaya? Is picking three stems of roses a crime already? Well, at least, nalaman niya ang pangalan ng mga ito. Arwin. Ate Celia. ‘Yong iba, saka na niya aalamin. Sometimes, something good comes out of the worst situations.

“This is our Kingdom. Wala akong pakialam kung mga bampira ang siyang dahilan kung bakit natayo ang lugar na ito’t namayagpag. Sa ‘min ang kayamanan ng mga Griego. Sa ‘min lang at wala nang sa kanya.” Sumagitsit si Morfran at malalim ang pinakawalang buntong hininga. Ang buong akala niya’y kakalma siya sa oras na makumpirma niya sa sariling wala nang karapatan si Prinsesa Selene sa kaharian ng Izquierdo ngunit noong muli niyang makita ang mga rosas na ginawa nito—mali, nang lumipad patungo sa kanya ang isa sa mga talulot ng rosas mula sa mahika nito, hindi niya naiwasan ang makaramdam ng matinding galit.

Bago lumapit si Aling Rosa kila Aling Carmen, pasimple munang tinaponan ng may panglokong ngising sa dalawang chismosang naka tingin sa kanila. “Oy Carmen… Ang ganda mo ngayon ahh." pabirong sabi ni Aling Rosa Napatawa si Aling Carmen. “Ay naku hindi naman ikaw talaga." nahihiyang sabi naman ni Aling Carmen Ngumiti naman si Doña Celestine kay Aling Rosa. “Thank you for looking after them.” Natigilan si Aling Rosa. “Ah… wala po ‘yon,” bigla siyang nahiya.

Huminto si Direk Rosales sa may ilalim ng puno ng buko. “Yes po, Madam Madella. Basta po ay nasa ayos ang napag-usapang bayad ay hindi ko hahayaang maging madali ang buhay nilang dalawa sa mundong ito,” sabi ni Direk Rosales sa kabilang linya. Hindi ko alam kung sino ang Madam Madella na iyon, pero parang naisip ko bigla na kaming dalawa ni Ralia ang tinutukoy niyamg hindi niya hahayaang maging madali ang buhay sa mundo nitong showbiz.

"Good Morning, sir. Ito na po pala ang mga dokyumentong sasagot sa mga katanungan niyo." Kinuha ko ito sa kamay niya. Hindi ko inaasahan na ganoon ka bilis ang pagtrabaho niya. Agad binuksan ko ang envelope para kunin ang mga dokyumento. Ilang minuto ang lumipas bago ako natapos sa pagbabasa sa mga ito. Inulit ko pa nga ito hanggang sa naproseso sa isip ko ang mga katotohanan. Mia Marie Rosales. Hindi ako makapaniwala na siya ang nakababatang kapatid ni Ophelia. At siya rin pala ang adopted daughter ng mag-asawang Rosales. Si Mr. Rosales ay isang pulis at siya ang humahawak sa kaso ng pamilyang Villafuerte na hanggang ngayon ay hindi pa rin nabibigyan ng hustisya.

Nagmamadali siyang umuwi, ang kanyang isipan ay puno ng mga posibleng senaryo, ngunit wala sa mga ito ang nakahanda sa kanya sa katotohanan. Pagdating niya sa mansyon, nadatnan niya si Carmen na umiiyak sa sala, nakaupo sa isang malaking sofa, hawak ang isang cellphone na nanginginig ang kamay. Ang kanyang mukha ay namumula sa galit at lungkot, at ang kanyang buhok ay tila magulo. Sa screen nito ay isang malinaw na litrato ni Don Rogelio na may kasamang ibang babae sa isang tila hotel room—isang litratong nagsasalita ng libu-libong salita ng pagtataksil. Ang babae ay bata, at ang ngiti nito ay tila mapanukso.

tanong nito. “Ah… eh… Hindi po Madam. Bisita po siya ni Don Armando,” maikling paliwanag ni Rosa. “Bisita?” nagtatakang tanong nito. Alam kasi nito na walang pinapapasok na bisita si Don Armando sa Manor bukod sa malapit na relative nito. “I’m Mrs. Devy Belmonte one of Rossi Holdings’ shareholder. Anak ko si Yvette ang asawa ng apo ni Chairman. And you are?” pagpapakilala nito ngunit hindi nito inabot ang kamay.

Tumango si Renalyn at naglakad na ito patungo sa likod niya, isinuot niya ang kwentas sa leeg ni Rose. "Nagustuhan niyo po ba? Mura lang 'yan kaya binili ko na. Naaalala ko kasi kayo agad sa rosas. Kasing ganda niyo." "Madaya. Si Ma'am Rose may regalo tapos ako wala," parang nagtatampong singit ni Yanna. "Tamo 'to, binigyan ka na nga e. Hindi mo man lang naappreciate!" kontra ni Colet.