Isa Isa Lang Novels & Stories

masayang wika ni Isabella sa anak, habang inihahain ang mga pagkain sa hapag-kainan. “Kay Tito Calvin, sabi niya kasi mahilig kang mag-almusal kaya naman tinano ng ko sa kaniya kung ano ang mga gusto mong kinakain sa umaga. Nagpaturo na rin ako sa kaniya, sana magustuhan mo,” nakangiting wika nito sa ina. Niyakap naman ito ni Isabella at dinampian ng halik sa pisngi. “Sigurado ako na maarap iyan, dahil ikaw ang nagluto, and I’m sure na may kasama itong pagmamahal.” Masayang sabi niya sa anak.

Ngunit, bago pa man ito abutin ni Isabel ay napasinga muna siya sa panyo. "Ayy, sorry. May sipon ko na," natatawang wika niya dahilan nang pagngiti ni Lui. "It's okay." "Oum, nga pala ako si Isabel Cordova, 20 years old pa lang ako. Mas matanda ka sa akin, kaya tatawagin kitang kuya ko," natutuwang sinabi ni Isabel.

"Finally, may magpapatawa kay Kuya!" "Speaking of coffee," singit ng mama ni Xander. "Barista ka raw, Isabella?" "Yes po. And ESL teacher din po." "Online English teacher?" clarify ni Madame Regina. "Para sa mga Chinese students?" Lord, give me patience. "Korean po, Japanese, at Vietnamese din po." "Interesting career choice..." She sipped her wine. "And your family?" "My parents passed away po. But I have a younger sister." "Ah yes, the sick one."

Isa - isa niyang binitawan ang mga salitang humuhulagpos sa kaniyang isip. "Mahirap makihalubilo sa mundo ng mga normal. Normal mag-isip, kumilos at magsalita. Normal na pagkatao, normal na pakiramdam. pero ano ba ang pagiging normal? Ito ba ay kapag nakasunod ka sa standard ng isang society o ng isang batas? Ang pagiging normal ba ay ang nakakaramdam ng lungkot o saya, ng pagmamahal at pagkagalit? O ang pagiging normal ba ay ang kakayahan mong kontrolin ang pakiramdam mo sa mga bagay na dumadaan sa harapan mo?"

“For choosing me. Kahit ganito lang ako... kahit taga-isla lang ako.” Napangiti ako. “Kalix... it’s never about where you’re from. It’s about who you are. And you… you are everything I prayed for.” “A-ano ang ibig sabihin nun? English, e,” sabi niya kaya natawa ako pero alam kong joke lang niya ‘yun. Matalino si Kalix. Hindi lang siya pala-english sa isla noon pero nung nag-aaral siya ng elementary sa Isla Lalia, palagi siyang napupuri sa english subject.

Hindi pa niya nakukuha ang kailangan niya dito, kapag hindi ito napasakanyang muli, masasayang lamang lahat ng plano niya. ————— "Welcome to isla Fenitry, also known as island of Fenitry," anusiyo ni Joel nang makababa ng barko. Pagtapak pa lamang nila Trixie at Marga sa puting buhangin ng isla ay naramdaman na nila ang malakas na simoy ng hangin. Umikot ang kanilang mga mata sa paligid. Napaka lawak ng lugar at mukhang ito lamang ang nag-iisang isla sa lugar na iyon. Puro tubig na ang paligid nito.

Walang pagsisinungaling. Diretsahan nitong inamin. "Ako ang nagsimula ng Project Oracle." Nanlamig si Isabella. "Bakit?" Dahan-dahang lumapit si Darius. "Dahil may mga taong ipinapanganak na iba." "Hindi ako iba." "Totoo." Huminto ito. "Mas higit ka pa roon." Nanginginig ang mga kamay ni Isabella. Ayaw na niyang marinig.

Tumango lang si Ismael at tumugon ng maikling, "Um." Lahat ng nasa paligid ay tila napatigil din. Nagkatinginan sila na parang hindi makapaniwala sa kanilang nakikita. Dahil kung hindi sila nagkakamali, si Ismael nga iyon. Siya ang higanteng teknolohikal na madalas lumalabas sa balita. Sino ba naman sa Valencia ang hindi nakakakilala sa kanya?

Kumonekta ang tawag. “Hey, Henry,” matamis na sabi ni Lauren, may sapat na init ang boses upang ipahatid ang affection para sa kanya at mahinahong pag-aalala para sa anak. “Hindi maganda ang pakiramdam ni Selena, at gusto niyang umuwi.” Huminto, nakikinig. Sandaling napunta ang mga mata sa walang-laman na langit. “Okay, uuwi na kami agad.”

--- --- --- --- Hindi si Isabella. --- --- --- --- Kundi ang taong akala namin ay nasa panig namin mula pa noon. --- --- --- --- Si Lucian Monteverde. --- --- --- --- Ang sarili kong ama. --- --- --- --- To Be Continued...