Novel & Cerita Isa Isa Lang

"Nakatayo ka pa rin ba diyan? Gusto mo bang makita akong mamatay dito?" Bumangon si Isabella mula sa lupa, tumakbo siya sa gilid ni Nicklaus, yumakap sa kanyang baywang na parang natatakot na himatayin siya anumang oras. "Tito Carlos, nasisiyahan ka ba dito?"

Masama ang tingin ng bata kay Sebastian habang nakanguso. “Yes!” “But only Uncle Seb can take you to Isaiah’s house, baby. Mommy’s busy, right?” Napatango tango si Michael. “Okay, you say sorry to Uncle Seb.” Si Isaiah ay anak ng best friend niyang si Aira. Maswerteng napangasawa nito ng apo ng matandang Jones na si Jullian. Mas bata ng isang taon si Isaiah sa kambal. Biglang bumakas ang pinto at pumasok doon ang personal assistant ni Laura na isang Pinay…

Mukhang may malalim itong iniisip. "Pwede bang hintayin mo ako rito? Para sabay na rin tayong kumain." Isabella find his voice so appealing and alluring when he speaks in tagalog. Hindi nito magawang makapagsalita kaya tinanguan niya nalang ang lalaki bilang sagot. "Great," anito bago tuluyang tumayo at iniwan ang dalaga mula sa kinauupuan.

Atsaka wait, Isabolle? "It's Isabelle, not Isabolle. Or if it's still hard for you to pronounce my name correctly, just call me Goddess, mas madaling bigkasin 'yon." Maarteng wika ko. Napaawang naman ang bibig ni Reigan, well, ako lang 'to, 'no.

“Hinahanap mo talaga ang kamatayan mo! Kung may tapang ka, bakit hindi mo sabihin ang pangalan mo? Kung hindi kita tuturuan ng leksyon, hindi Tom Zielinski ang pangalan ko!” Sumagot nang walang pakialam si Isaac, “Ako si Isaac Cameron. Ako ang general manager ng Shangri-La sa Aurous Hill. Pumunta ka lang dito kung gusto mo akong turuan ng leksyon. Hihintayin kita.”

"kayo Po ito 'di ba? asa'n Po si lodz Isagani? bakit Hindi nyo Po sya kasama ngayon?" "ha, eh, H-hindi ko alam 'yung s-sinasabi nyo, pasensya na. Hindi ako 'yan. Ma-mauna na kami." what happened in Boracay, stays in Boracay. Tama lang na ideny ko na ako 'yon dahil unang-una, Isa lang 'yong pagkakamali at pangalawa ay walang alam si Izel tungkol Kay Isagani at pang huli, Jusko naman. ayoko nang magulong Buhay for my last 6 months. ayoko ng ganito na pinagkakaguluhan ako ng mga tao bagay na Hindi ko nakasanayan.

Hindi ninoman nanaisin na ialis ang paningin roon. Ang pangalan ng lugar ay Isla de Valmora. Hindi ni Amanda alam kung ano ang kahulugan niyon, subalit batid niya ay nagmula ang pangalan na iyon sa Spanish na lengguwahe. Wala ring mga katutubo ang sinabing sila ang nagmamay-ari ng Isla upang angkinin. It was open for all vacationers na gustong makaranas nang kakaibang klase ng aktibidad. May iilang namamahala naman sa Isla.

At paano ko iaabot ang resignation letter ko ng hindi nanginginig ang mga kamay? Pero teka, bakit nga ba parang nahihirapan ako eh mag reresign lang naman ako? Hindi naman kasalanan ang gagawin ko. Anyway, ako nga pala si Isabella Ramirez or Isa for short. Matagal na ako sa Dela Vega Innovations, isa sa pinakamalaking kumpanya sa Makati. At hulaan niyo paano ako nakapasok dito? Dahil pa rin yun kay ate. Noong nasa Pilipinas pa ang asawa nito ay isa itong Engineer sa kumpanya. At dahil nga kakatapos ko lang noon sa college sa kursong Accounting ay nahirapan akong makahanap ng mapapasukan. Pero pinakiusapan ako ni ate sa asawa niya at natulungan ako nitong makapasok sa Dela Vega Innovations bi

Isa-isa niyang pinag-combine ang image at programming hanggang sa ang pagtitipa niya ay parang kagaya na sa paglagay ni Lucien sa mga letter sa screen. Sa simula ay di pa masyadong mabilis ang pagtitipa niya hanggang sa masanay ang kanyang daliri at memorya sa mga letters kung saan ito nakalagay. Hanggang sa bumilis ng bumilis ang darili nito sa pagtitipa kasabay ng pag-iisip kung ano ang mga pagkakatulad o pagkakaparehas habang nagtitipa siya sa keyboard.

Saad ni Isaiah sa akin. “Ms. Melendez—” Magsasalita na sana si Isaiah ngunit biglang pinutol ito ni Caleb. “You mean Mrs. Fajardo?”