Isabelo De Los Reyes の小説・ストーリー

"Aidan... malalim ang nakaraan. Ayokong madamay kayo ni Elaine." "Pero damay na kami, Papa," mariing sabi ni Aidan. "Ang buhay mo ang nasa panganib. At siya ang may kagagawan." Ang katahimikan ang sumunod. Sa wakas, bumulong si Don Rogelio. "Si Isabel... ang kanyang ina... minsan, kinompronta niya ako. Gusto niya ng pagkilala para kay Leo. Ngunit sa panahong iyon... bulag ako sa aking mga ambisyon. Pinalayas ko siya. Marahil... nararapat lang ito sa akin."

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata, hinahayaan ang malamig na hangin ng hapon na yakapin ang kaniyang nanginginig na katawan. Ang hindi alam ni Isabella, ang bawat eksena, bawat luhang pinigilan niya, at bawat salitang binitawan nila, ay malinaw na nasasalamin sa isang pares ng malamig at madidilim na mga mata. Mula sa isang marangya at heavily-tinted na sasakyan na nakaparada hindi kalayuan, tahimik na nanonood si Miguel Del Rosario.

Pero para kay Bella — Isabella Alcaraz na ngayon ay Isabella Alcaraz-Veyra — wala nang paulit-ulit; hindi na siya sumusunod sa siklo. Nakaupo siya sa dulo ng breakfast table; ang porselang tasa na naglalaman ng tsaa ay nanginginig nang bahagya sa hawak niya. At sa tapat niya ay si Leon — with perfect composure, binabasa ang financial paper na para bang wala lang sa kanya ang kumakalat na mga balita sa media at bali-balita. Bella’s family affairs rose from the ashes burned by the journalist and feast by the rivals.

Nakangisi niyang sabi. Narinig pa niya ang tawa ng kaniyang daddy sa kabilang linya. Ngayon oras na para makilala ng lahat kung sino ang totoong anak ni Luciano Villacostel. Siya si Isabella Cristein Villacostel, ang magiging daan para mapabagsak ang mga Nesselio at magdadala ng karangalan sa kanilang apelyido.

Mabilis akong naglakad papalapit dito at binuksan. "Magandang araw sa iyo," isang may katandaan na babae ang bumungad sa akin. "Ako si Lauren, isa sa mga katiwala sa isla at dito na rin nakatira," "Ah, hello po. Magandang araw din po," bati ko rin dito. "Elora na lang po," Tumango naman ito at ngumiti. "Nais mo ba na maglibot libot para masulit ang unang araw mo dito?"

What a poor excuse of a soul you are, tuya ng isang bahagi ng isip niya. Isabelle Ledesma, that’s her name now. That’s the reason his men cannot find her. She carries a different name now. The name of her husband. And according to the rumors he heard tonight, may anak na si Belle sa ibang lalaki bago ito nakisama kay Eliseo Ledesma. Agad na kumuyom ang kamay niya at tinungga ang laman na alak ng basong hawak niya. Just the thought of Belle making love with other men was making him livid to the point of crazy!

Reyes, at hindi siya nakahanap ng pagkakataong makabawi—ngunit ngayon, narito na ang tamang oras. Agad niyang hinawakan ang pulso ni Isabella at masiglang ngumiti: "Ah! Ikaw pala si Mrs. Kingsley! Patawad, hindi kita agad nakilala!" "Halika, ipakikilala kita." Hinila niya si Isabella papunta sa mga kilalang bisita: "Ito si Mrs. Kingsley ng Kingsley Group—si Isabella Russo!" "Paki-alagaan ninyo siya, ha."

I make sure to keep myself compose, and looked straight into his eyes. "It's not for sale." I said blankly said and stared at the painting again. "Everything has a price, Ms. Ramirez." Natatwang sabi niya. Making me so irritated. "Name your price. I can pay." Aba, talangang ang lakas ng loob niya. Hindi pa rin siya nagbabago. Tsk. "Sorry, but this is not for sale, Mr. Velasquez." Matray kong sabi sa kanya na ikinataas ng noo niya. He laughed na mas lalong ikinainis ko.

Iyon na ang huling pagkakataon na haharap siya sa kanyang mga kamag-anak sa mansyon, nangako na si Isabela sa sarili na hinding-hindi na siya muling tatapak doon. "Espesyal rin na ipinagbilin ng tiyuhin na isama kita; gustong-gusto ka niyang makita." Ang tinutukoy nito ay ang dating pinuno ng pamilyang Lim. Noong kabataan nito, siya ay matapang at mahusay, at mag-isa niyang itinayo ang Lim Group upang maging pinakamakapangyarihang pamilya sa Lungsod isa na sa mga pinakamayaman sa buong mundo. Si Lolo rin ang nag-utos kay Rafael na pakasalan siya noon. Sa totoo lang, tinulungan siya ng matanda noong panahong iyon, at hindi naman siya nito kailanman pinagmalupitan sa loob ng maraming taon. Anu

Puno ng paghihinagpis at pagdadalamhati ang gabing yun. Sa puso niya, si Isabela ay gentle, mabait, at masipag na estudyante. Talented, independent, at may intellectual na ganda. Pero nung gabing iyon… umiiyak si Isabela ng higit pa sa batang nawalan ng kendi. Umiling si Isabela at bahagyang umubo, “Hindi ako galit. Ayokong umiyak.” “Tama, meron ka nang Daddy ko, bakit mo pa kailangan ng isang Villamor?”, proud na sagot ni Rita.