Isabelo De Los Reyes นิยาย & เรื่องราว

Mahaba ang buhok ng babad may head band sa ulo at kumikinang ang porselas sa kanang palapulsuan. “That's Isabella De Palasyo, anak siya ng pinakamaraming shares at donations dito sa AU. Apelyido palang alam mo ng bigatin kaya dyan tayo mag-ingat kung ayaw nating mapatalsik dito ng maaga,”bulong niya. How interesting because we have the same name. Totoong pangalan niya nga lang ang Isabella at ikalawang pangalan ko naman iyon.

Wala na ang kaniyang bagsak na balikat at inosenteng mukha; ang aninong aninag sa kaniyang likuran ay ang anino ng isang haring handang pumatay para sa katarungan. ​"Lumabas ka na, Isabella," malamig na sabi ni Cyrus. ​Mula sa likod ng isang dambuhalang crane, lumitaw si Isabella. Suot niya ang isang itim na leather jacket, at sa kaniyang kamay ay isang lumang leather case—isang bagay na pamilyar kay Cyrus. Iyon ang briefcase ng kaniyang ama. ​"Akala ko ay hindi ka na darating, Cyrus," sabi ni Isabella. "O baka natatakot ka na ang pamilyang Sandoval na kinalinga mo ay ang mismong pamilyang pumatay sa iyong nakaraan?"

"We have seven more restaurants in our region. What more could we lose?" Tumawa ako at nagpaalam na para magpahinga saglit sa kwarto. I adore Dad so much. Isa siyang abogado at Mayor siya ngayon ng Ilagan, Isabela. He governs greatly in the whole city and manages our businesses well too. Claveria is a family of politicians but it is in our culture that only one Claveria should be active in politics. My lolo was a former governor and for the record, I don't like to enter politics. Ayaw ko pumasok sa isang magulong mundo.

Sa gabing iyon, sa harap ng lahat, siya ang naging reyna. “Hindi… hindi totoo ‘to...” bulong ni Ysabel, nanginginig, halos mabitawan ang baso. Nanlilisik ang mga mata, nanginginig ang labi. Para siyang batang biglang iniwan sa gitna ng entablado. “Amara?” isang bisita ang napabulalas. “Para kay Mrs. Amara De Luca pala ‘tong fireworks? Hindi para kay Miss Ysabel?”

Kahit na matagal nang nawala ang kanilang ina ay hindi pa rin niya ito matanggap, parang kailan lang noong mga panahong buo at masaya pa silang pamilya. Napabuntong hininga si Isabella at nagsimula na itong maglakad patungo sa puntod ng kaniyang ina. Huminto ito sa harap ng isang marmol na bato kung saan nakaukit ang pangalan ng pinakamamahal niya. Karen Javier Mercado.

Nginitian ko siya para hindi na rin siya mag-alala. “Mabuti naman kung ganun. Gusto ko na maging ganap na kitang apo,” masuyo niyang dagdag. “Ano ka ba, mahal kong Isabel. Si Ximena na talaga ang babaeng nararapat para sa ating apo at siguradong alam niya ‘yon,” singit ni Lolo Alejandro, puno ng kumpiyansa.

Siguro nabaliw na ako o nagmukmok nalang sa tabi. Sinalubong kami ng mother ni Isabel paghinto na paghinto palang ng sasakyan sa tapat ng isang malawak na lupain na kinatatayuan ng malaking bahay ng mga Cervantes. "Mom!" Niyakap muna ni Isabel ang ina. Para silang pinagbiyak na bunga. Magkamukhang magkamukha sila. "Isabel!" Magiliw na salita ng matanda habang yakap yakap ang kanyang anak. "Finally nagpakita ka na."

Donya Minerva Matamis; Legal na asawa ni Don Leonardo De Capre,kabiyak sa sampung taong pagsasama. Sa personal niyang buhay,siya ay nagpapagaling mula sa naghihinalong kasal kay Don Leonardo. Ang tubong Isabelenia ay isang sikat na Modelo ng magazine.She was travelling around the world because of her career. Until she heard humor that his loving husband are having affair with other womens.

Parehas nila na gusto na malaman ang katotohanan sa lahat ng kasinungalingan sa buhay nila. “Masayang-masaya kami sa pagdating mo, Colton at nakalimutan ko ang tunay na pagkatao ko. Nakalimutan ko ang pagiging prinsesa ko. Hindi ko na inasam pa ang muli na mamuhay bilang prinsesa o maging reyna sa hinaharap. Kuntento na ako bilang isang ina at asawa kay Celsius. Nabuhay ako bilang si Diana Mijares, asawa ng noon ay kauupo pa lamang na CEO ng Mijares Empire. Akala ko ay pang habang buhay na ang kasiyahan na iyon. Hindi ko na naisip na muli pa na bumalik sa Genova dahil kuntento na ako kasama ninyo, pero nagkamali ako.” Unti-unti na ang pagpatak ng luha sa mata ni Reyna Isabel. Hindi niya pa r

bati naman ni Ignacio rito. “I am fine hijo, your wife?” magaang tanong niya nang mag tama ang paningin naming dalawa. Bahagyang ngumiti si Ignacio at mas lalo akong hibigit palapit sa kanya. “My soon to be wife, Ysabelle Monteverde,” The old man looked shocked, especially when his eyes saw Celestine. “And this is our daughter, Celestine. Say hi Celestine,” nakangiting utos ni Ignacio sa anak ko.