It All Starts With Playing Game Seriously Novels & Stories

Nangangamba ako na baka hindi ko maitago ang aking reaksyon. "Pero may alam ka sa game?" "Not really." "Let's not apply the rules. Don't be strict. We'll just play for fun." Said Ezekiel to Eve. "I didn't said I would. Tinanong ko lang. Hindi ko naman seseryosohin ang laro na ito with Tarah." "Ako, seseryosohin ko si Tarah." Muntik na akong maubo doon. "I thought we'll just play for fun?"

“Hindi mo ako pwedeng sabihan niyan. Hindi ‘pag dahil sa power games mo, sirang-sira na ‘yung reputation ko.” Tumayo siya. At just like that, the whole room shifted. Bigla kong naramdaman ‘yung bigat ng presence niya — ‘yung tahimik na authority na parang gravity. “I don’t play games,” he said, mababa pero delikado ang tono. “Everything I do has purpose.” “Exactly,” I fired back. “Purpose. Strategy. Dinala mo ako rito hindi dahil naniniwala ka sa akin, kundi dahil gusto mong magmukhang fearless sa board mo. Ginamit mo akong statement piece, Adrian.”

I wanted you to take this seriously this time "seryoso niyang sabi. Tumikhim naman ito. " Then ok,, basta if I won I can do anything right? " Umarko rin ang kilay nito but she's not worried. " Fine, deal" And their games begin, she can clearly see now how Marco's brain functions, based on his movements he was a cautious person. And he really new what piece to move he is wary. Seeing him so serious in the game makes her feel thrilled. Kita niya ang pag galaw ng panga nito.

“Just donʼt forget the consequences when you lose the game, understood?” Ngumisi ako. “Of course, I will surely win this game, donʼt worry, Crystal. Never to worry about.” “Just like ninong mumbled, never say never. Hindi mo hawak ang oras at panahon, Zyckiel. Hindi ka sigurado kung mananalo ka ba sa laro o hindi. Hʼwag kang magsalita na hindi sigurado.” “Donʼt worry, Crystal. Iʼm sure about what I mumbled recently. Love Revenge Game will be the sanguinary and brutal game between me and her. Just watch, Crystal. Just watch,” pagmamayabang kong ani sa kanya.

Sa sandaling iyon… Hindi pa malinaw ang lahat. Hindi pa perpekto ang sitwasyon. Pero may isang bagay ang nagsisimulang mabuo. Isang pagkakataon. Isang pag-uusap. Isang simula. At sa gitna ng lahat… Si Vanessa ay tahimik na nakamasid sa malayo. Ngumiti siya. “Let the game begin…” bulong niya sa sarili. Dahil para kay Vanessa… Hindi lang ito tungkol sa pamilya.

Nagsimula na namang niyang kainisan si Felix. "Yuna, Ito ay isang laro ng damdamin at isipan. Ngayon na sinisimulan na ni Jessie ang kanyang unang hakbang sa larong sinisimulan niya. Dapat mo siyang harapin na gamit ang utak din at hindi ang damdamin. Labanan mo siya Yuna. Paalala sa kanya ni Felix. "Paano ako lalaban?" Tanong na Yuna.

Bigla niyang hinila ang lalaki palapit at bahagyang tinaas ang baba nito gamit ang hintuturo—then she let him go. Sandaling natahimik ang buong mesa. Lalo na si Jonathan. At mula sa likuran, si Serenity—nakamasid lamang. “Mas magiging maganda talaga ang laro natin ngayong gabi, hindi ba?” masayang sabi ni Jonathan habang iniikot ang paningin sa mga kalaro. “Dahil kasama natin maglaro si President Black.” Sang-ayon ang mga tao sa sinabi niya.

“Yeah right, of course you are JUST playing, si Zck ka eh, everything about you is JUST playing, news flash, in fact I would be more surprise if you ever try to take things seriously just even once. Tsaka pwede ba? Masyado pang maaga para mang asar ka, if you haven’t noticed, I do nit want to talk to you, not because you brought me here means that I am compelled to talk to you. You wanted some greetings? Fine! Good f*cking morning!” Mahaba niyang litanya habang masama ang tingin na ipinipukol rito. Faith wanted to tell him that whatever game he was playing, she just don’t find it fun or enticing, all she knew was that whatever he’s trying to do, Faith never want to be part of any of it. At l

sita niya dito habang tinuturo ang mga anak nitong lalake. "Dude, it's just a game, don't take it seriously" mahinahon nitong sagot habang ipinapaypay ang kamay sa kanya. "Shit, ayaw ko ng ganyan laro!" sermon niya dito. Doon na muling nagkunot ang noo si Vincent. "Seriously man, you're being overly protective," seryoso nitong saad. "Babies, what's wrong?" bungad ng isang malambing pero malalim na boses mula sa likuran nila.

Tumango ako sakanya at ginawa ang sinabi niya, pero kahit yata anong gawin ko ay nababawasan ang buhay ko. "FIRST BLOOD" Napa awang ang labi ko habang naka tingin sa phone ko. Shit I'm dead! "You better stop that now and do it when we're home," he sighed "No, I should play it." Competitive kong sabi at tinuloy ang laro.