Novel & Cerita It Runs In Our Blood

Does it really run in the blood? Sa labis na pag-iyak ay hindi na nakayanan ni Emory. As she darkness slowly eats her, narinig niya ang pagtawag sa kanya ng isang tinig na sobrang pamilya. “Emory!”

Sa pagkakaalam niya, kapag naalis ang dugo sa katawan ng isang tao, malamang ay mas nakakamatay ito kaysa magpalakas ng pangangatawan ng tao. "Ah, ang nakapagpapalakas na dugo ay dugo na kusang-loob na inialok ng taong hinihingan mo! Sa madaling salita, kung ang tao ay handang tumulong sayo, ang kanilang dugo ay tiyak na mananatiling aktibo at espirituwal! Kung ayaw itong ibigay ng tao, ang kanilang dugo ay magiging patay na dugo na wala nang pakinabang sayo!"

​At doon, narinig ko. ​Isang ritmo. Isang munting tambol na tumitibok sa ilalim ng serum. 'Sht,' usal ko sa isip ko. 'The mutation is getting aggressive.' Sa pandinig ng ibang tao, iisiping buhay ito, pero para sa akin, ito ang hudyat na kinakain na ng Serendipity ang normal na takbo ng katawan niya. ​"It’s the antibodies, Liana,"

Ngumuso ang cute na bata. ​Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa aking ulo. Ang aking chronic high blood ay muli na namang nagbabadyang sumumpong dahil sa kahihiyang idinudulot ng batang ito. Pumasok kami sa aking opisina at agad na sumunod ang aking secretary.

Ayoko munang makipag-away ngayon dahil wala ako sa mood ipaliwanag ang mga bagay-bagay lalo na't wala na siyang tiwala sa akin ngayon. "Okay? Yun lang ang sasabihin mo?" Hindi ako tumingin sa kanya. Na-realize ko na hindi lang dito sa school na ito nangyayari ang pagkalat ng drogang 'yon. Kumakalat na sa buong mundo ang bagay na 'yun. Sa pamamagitan ng example kong dugo ay maghahanap sila ng species na may same blood type sa akin para gawing antidote.

Kung ano ang hinihintay ko, 'di ko alam. Maybe that’s the thing about youth being right. They have that overflowing innocence that will somehow affect you. Next thing you know, you're not just basking from it but also craving it. Seryoso, Lev? "So...purple or green ang dugo mo?" Nakamot ko ang baba. Ano raw? Mukhang tama nga ang sinabi niya, may pagka bobo siya. "There's no such thing as purple or green blood. Red ang dugo."

Kaagad naman ako’ng inaluhan ni Bismuth saka ako inalalayang makaupo sa isang bleachers. “Allt val? (Is everything okay?)” ani Bismuth na may pag-aalala. “Bara bra, tack (I’m fine, thank you)” sagot ko naman sa kaniya. Tumayong muli ako saka humawak sa balikat ni Bismuth. Hindi puwedeng makita ako ng iba na nagkakaganito. Isipin pa nila na nagkakasakit ako. Bawal ang magkasakit sa mga araw na nagsasanay kami, dahil ang rules sa Blood Organization, Sick vs Blood. Kapag nagkasakit ka, mahina ka, mas mabuting mamatay ka na lang, imbes na manghina. That’s our rule, nakakatawa man pero seryoso ‘yan. “Tack (Thanks).”

Kaagad kong tinabla ang sinasabe ng intrimitidang babae na ‘to at ipinagdiinan ang salitang pamamahay ko. Tingin ko ay mas lalo yatang na high blood ang aking biyenan dahil para na itong isang nag-aalburutong bulkan na anumang oras ay sasabog na. Natahimik si Felma at mukhang nalulôn yata nito ang kanyang dila.

Bumuntong-hininga ako. “I think Carlo has the same blood type as Mateo,” pagsingit ni Sasha. “Willing ako dahil pamangkin ko naman si Viera,” dagdag ni Carlo. “Salamat,” maayos kong sagot. “Hypotension ang tawag sa pagbaba ng dugo. Maghanda ho kayo,” bilin ng doctor kaya naman tumango na lang ako at naupo sa sofa saka napayuko. Binisita pa muli ng doctor si Viera at inayos ang pagpatak ng dugo at likido. Nang maayos na ito, napagdesisyunan niyang umalis na.

“I can’t provide you a physical proof since it’s running in your blood.” “What?” naguguluhan niyang tanong. What does he mean that the proof is running in her blood? She scoffed. Is he talking about that ‘blue blood’ bored by those who are born from royalty? Naningkit ang mga mata ni Selene at napasimangot siya. Gusto niyang singhalan ang binata pero hindi siya nakapagsalita nang pangunahan siya ni Lucas.