It Runs In Our Blood Mga Nobela at Kwento

Blood Blood. The one of the strongest fluid inside of our body. There's blood everywhere. I look at Bri and Hyacinth who's crying right now. I felt the fluids streaming down on my face, I can't even move my legs that is aching now. "C-call Ambulance p-please." "We need help."

My Dad, he taught me how to use guns, and he knows I kill, we, we are both killing people. “Iligpit n’yo ‘yan. Thankyou.” I said. Kung nagtataka kayo bakit walang nakarinig ng baril ‘kong pumutok sa bungo ng lalaking ito, ay dahil late na kami at nakasilencer naman ako. Besides, nasa likod kami ng school. We are walking patungong clinic para maipagamot si Keeve. “Oh! Ashi anong nangyari?” tanong sa akin ni Nurse Jai, she’s my personal nurse so I trust her.

Sa pagkakaalam niya, kapag naalis ang dugo sa katawan ng isang tao, malamang ay mas nakakamatay ito kaysa magpalakas ng pangangatawan ng tao. "Ah, ang nakapagpapalakas na dugo ay dugo na kusang-loob na inialok ng taong hinihingan mo! Sa madaling salita, kung ang tao ay handang tumulong sayo, ang kanilang dugo ay tiyak na mananatiling aktibo at espirituwal! Kung ayaw itong ibigay ng tao, ang kanilang dugo ay magiging patay na dugo na wala nang pakinabang sayo!"

​At doon, narinig ko. ​Isang ritmo. Isang munting tambol na tumitibok sa ilalim ng serum. 'Sht,' usal ko sa isip ko. 'The mutation is getting aggressive.' Sa pandinig ng ibang tao, iisiping buhay ito, pero para sa akin, ito ang hudyat na kinakain na ng Serendipity ang normal na takbo ng katawan niya. ​"It’s the antibodies, Liana,"

Ngumuso ang cute na bata. ​Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa aking ulo. Ang aking chronic high blood ay muli na namang nagbabadyang sumumpong dahil sa kahihiyang idinudulot ng batang ito. Pumasok kami sa aking opisina at agad na sumunod ang aking secretary.

aniya ko nang magsimula na siyang maglakad kaya mabilis akong sumunod. “That’s true. Pero mas maigi na rin ’yon kaysa naman sa mga tao kami umasa, ’di ba? Isa pa ay may blood tablet din naman kaming tinutunaw at iniinom na puwede naming dalhin saan man kami pumunta. Kahit papaano ay nakakatulong din ito para mapawi ang pagkauhaw namin sa dugo ng mga tao,” paliwanag niya.

Ayoko munang makipag-away ngayon dahil wala ako sa mood ipaliwanag ang mga bagay-bagay lalo na't wala na siyang tiwala sa akin ngayon. "Okay? Yun lang ang sasabihin mo?" Hindi ako tumingin sa kanya. Na-realize ko na hindi lang dito sa school na ito nangyayari ang pagkalat ng drogang 'yon. Kumakalat na sa buong mundo ang bagay na 'yun. Sa pamamagitan ng example kong dugo ay maghahanap sila ng species na may same blood type sa akin para gawing antidote.

nag-ngi-ngit-ngit na sabi ko, kahit kailan talaga ang babae na iyon ang isa sa mga nagpapataas ng dugo naming mga Alistair. Present Pinikit ko ang aking mga mata, tumataas ng bahagya ang aking kilay. Mahahalata sa mukha ko ang pagkayamot. Sa tuwing naalala ko ang babaeng mangkukulam na siyang kasalukuyang walang silbing Reyna ng Magicus, kahit hindi ko ito nakikita tumataas parin ang dugo ko, Kung sa mundo ng mga mortal, tumataas ang presyon at pag-nag pa-blood presure ako baka high blood na ako!

Kung ano ang hinihintay ko, 'di ko alam. Maybe that’s the thing about youth being right. They have that overflowing innocence that will somehow affect you. Next thing you know, you're not just basking from it but also craving it. Seryoso, Lev? "So...purple or green ang dugo mo?" Nakamot ko ang baba. Ano raw? Mukhang tama nga ang sinabi niya, may pagka bobo siya. "There's no such thing as purple or green blood. Red ang dugo."

Kaagad naman ako’ng inaluhan ni Bismuth saka ako inalalayang makaupo sa isang bleachers. “Allt val? (Is everything okay?)” ani Bismuth na may pag-aalala. “Bara bra, tack (I’m fine, thank you)” sagot ko naman sa kaniya. Tumayong muli ako saka humawak sa balikat ni Bismuth. Hindi puwedeng makita ako ng iba na nagkakaganito. Isipin pa nila na nagkakasakit ako. Bawal ang magkasakit sa mga araw na nagsasanay kami, dahil ang rules sa Blood Organization, Sick vs Blood. Kapag nagkasakit ka, mahina ka, mas mabuting mamatay ka na lang, imbes na manghina. That’s our rule, nakakatawa man pero seryoso ‘yan. “Tack (Thanks).”