It Runs In Our Blood นิยาย & เรื่องราว

Napauno ito, inalis ang sapatos at medyas. Lalo lang uminit ang pakiramdam. Kumukulo ang dugo, nanunuyo ang lalamunan. His heart beat as if it was running a mile now. Hindi niya alam kung epekto iyon ng sakit o ng kung anong naiisip niya—

I asked as we get in the car. "Oo." "Pero parang tunay kayong magkapatid kahit hindi kayo magdugo." "Oo. Sa dugo hindi kami match pero hindi yun hadlang para hindi namin ituring ang isa't-isa na magkapatid pero kayo din ni Anthea, hindi rin magkapatid sa dugo diba?" "Yup and like you said..hindi hadlang ang dugo para hindi ituring ang isa't-isa na magkapatid."

It was not a difficult situation since a lot of them knows the situation already and somehow, they got an inkling about it. Humarap naman naman ako sa patay na puno ng buhay. There is no trace of this tree for its revival, but I know that my blood can. But, would my blood be enough? This tree is big and it feels like my blood will be drained before it will revive the tree.

Magaling na guro si Sir Buical, matalino kaya kung saan-saan nakakarating ang kaniyang tinuturo. "Ang red blood cell ay p’wedeng pangdaya sa sports kung sakaling may sasalihan ka, halimbawa ang takbuhan. Ang mga athlectics ay nagpapakuha ng dugo, ilalagay sa refrigerator. Pagdating ng laban, iniinom ito o tinuturok para kapag tumakbo sila, hindi agad ‘to hihingalin dahil maraming red blood cells na nagbibigay ng napakaraming oxygen." "The circulation is a transport of materials in living things. The heart is a pump of the blood. The arteries is a carry blood away from the heart. The veins is carry blood back to the heart. And the apillaries is connect arteries and veins."

Halatang wala itong ideya sa kinakaharap na sitwasyon. "Like what I said, Bloody Illness is passed through blood lines. The two marks in your eyes are proof that you got this illness. From the word blood, it attacks your blood circulation where you can experience heavy breathing and your immune system that will lessen your capability to move." Paliwanag niya. Nakikinig lang naman ito sa kanyang pagsasalita. "Kung may mahalaga kang tungkulin sa kahariang ito, kailangan mong malunasan ang sakit na 'yan." "How?"

May mga kakayahan naman sila na minsa’y ako naman ang wala. Ang isa pang lubos na ipinagpapasalamat namin ay hindi tumatanda ang aming mga itsura, at ang imortalidad ay hindi mabilis maputol kung hindi sasadyaing tapusin. Ngunit sa bawat biyaya na mayroon kami ay may kaakibat naman na sumpa. Isa na sa itinuturing naming na sumpa ay ang hindi kami mabubuhay kung walang dugo na iinumin. Sa dugo napadepende ang lahat sa amin.

At least may naniniwala at nagtitiwala pa rin sa kan'ya. Napasinghot si Maddox, nakaramdam din siya ng hapdi sa kan'yang mga mata. Ni hindi man lang niya na-experience na ipagtanggol ng sarili niyang pamilya; Hindi nga totoo ang kasabihang 'blood is thicker than water. Blood isn't always thicker than water, her family is a proof!

“S-Sinong sila?” Napahawak siya sa balikat ko, ang kanyang haplos ay tila naghahanap ng suporta sa gitna ng kadilimang siya mismo ang gumawa. “They say blood is thicker than water... but in my case, blood can carry poison. And sometimes, it’s not the outsiders who break you—it’s your own blood that blinds you first,” makahulugan niyang saad. Dama ko ang bigat ng bawat salita, ang hapdi ng pagtataksil na nakatago sa likod ng kanyang mga asul na mata.

The heck! Aaminin kong hindi ko alam na it runs to my blood ang ganitong pagiging wild. I can sense it. Maybe na mana ko siguro. Hindi ko nga lang alam kung kanino. Lihim akong natawa sa naiisip. Ganito ba ang epekto ng may amnesia? Damn!

Saad ko pa kasunod ang pag-ubo. Nalasahan ko ang dugo sa aking bibig kaya naman ay mabilis akong tumakbo sa c.r. at inuluwa ito. May kasama ngang dugo ang pag-ubo ko and yes, I have Leukemia. Malakas akong magpuyat kahit hindi sa akin pwede and see what happened? My minor Anemia turn into Leukemia. Lalabas na sana ako ng maramdaman ko ang pag-ikot ng paligid ko.