It's Prank Novels & Stories

umiyak na nga ito ng tuluyan. Hindi alam ni Miguel kung anong magiging reaksyon niya dahil hindi pa nagsisink in lahat ng sinabi ng kaibigan. "H-indi totoo 'yan... Sabihin mo sa'kin na hindi totoo 'yang sinasabi mo, prank lang to diba? Kasi kung oo hindi ito magandang prank Carl...please joke lang 'to diba?" Hawak-hawak niya ang kamay ng kaibigan nagbabakasakali ito na hindi 'to nagsasabi ng totoo..

naguguluhan na tanong ko. “Hello, it's a prank. Sa tingin mo ba bibili kami n’yan? Meron na kaming in-order na pizza. Oh wait, nandito na pala s’ya,” pagkasabi n’ya n'yon ay tinabig n’ya ako para makadaan pati na ng mga kasama n’ya.

Grabe ang abs, sarap papakin. Ngumiti siya sa akin," I'm going to shower,love. You want to join me?" Iyon lang...it's a prank lang pala ang lahat. Akala ko, ito na iyon. Kinabahan pa naman ako ng malala dahil akala ko gusto na niya. Kapagod pa naman ang gabi na ito. " Gabmon, ipaghanda na kita ng damit mo." Ani ko. Mabilis naman siyang humarap sa akin.

Hindi ko na napigilang umiyak sa pagkapahiya kay sir at sa pamilya ko. Lahat naman sila naalarma nang umiyak ako. Lahat rin sila lumapit sa'akin at ang pinaka nakakainis sa part na 'to ang sabay sabay nilang sigaw na; "It's a prank, Ate na prank ka namin kasi umiyak ka." singit ni Karina at Cally. "A-anong prank?" naguguluhang tanong ko habang nagpapahid nang luha.

Mukhang hindi pa rin naka move on sa pangkwelyo ko sa kanya. "It's just a prank girl. Pasenya ka na kung pati ikaw nadamay pa sa kalokohan naming magkapatid." Shit Camilla, nakakahiya ka. Kwinelyuhan mo pa yung lalaking masungit yun pala prank lang. "Kanina pa kasi kami dito sa airport. Wala kaming ibang trip ni Kuya Cairo kaya yun. Pasensya na talaga."

"Ikaw naman kasi Pat hindi mo ako in-inform. "It's a prank." sigaw ng pinsan niya. Nanghihinang naupo agad ako sa bemuda grass habang sapo ang aking may kalakihan ng tiyan, parang nabunutan ako ng tinik, pero nanlambot pa rin ang tuhod ko. Parang natuwa na nanghina ako. "Peace," buti nalang prank lang pala, mga pasaway, na prank talaga nila ako. "Oh my buti nalang, ayaw ko pa namang may nagagalit sakin pwera nalang kung sinasadya ko?"

"Hindi ka na bata. Just don't get yourself being pregnant and would be given a recognition by the Dean because of some violation act. Babae ka, huwag mo ng dungisan ang pangalan mo sa Javier." "Kuya naman. Hindi ko na iyon gagawin." "You should. Because if you do, ako mismo ang makikiusap sa Dean na e-expell ka. You know me. One word then I'm off." "Kuya Luke! You shouldn't be kidding me!" "I'm not a fan of pranking people especially my family. Enjoy your breakfast." Luke excused himself ng matapos na ito sa pagkain.

“Grabe ang mukha mo kanina, Stella.” “Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ko, iritado. “It’s a prank,” natatawa niyang sabi. “Selos na selos ka.” “Anastasia,” singit ni Randall. “Tama na.” “Relax,” sagot niya. “Effective, ‘di ba?” Hindi ako makapagsalita sa inis. “Anas,” sabi ni Randall, hinila siya palayo. “Labas muna.”

Ang luha ay nag-unahang tumulo sa kaniyang mga pisngi. “T -this is not true, right? This is just a prank…”

Pero may isang bagay na hindi ko maipaliwanag. Paano niya nakuha ang number ko? Napaka-private ng number na ito. Kakaunti lang ang nakakaalam. Hindi ito ang ginagamit ko sa public events. Hindi ito ang binibigay ko sa media. Ilang beses kong tinitigan ang message. Parang may kung anong gumugulo sa isip ko. Kung prank lang ito, bakit parang seryoso at mukhang nagsasabi siya ng totoo?