It's Your Loss Novelas e Histórias

Bakas ng pag-alala ang boses ni Karim na hinawi ang mga hibla ng buhok ni Adira na gumulo sa mukha nito nang mahimasmasan. “Yes, I was hurt. Hindi lang sa labas kundi pati ang puso ko durog na durog, KArim.” Gustong isatinig ni Adira ngunit hindi niya ginawa. Mabilis niyang pinahid ang luha at muling kinalma ang sarili. “Let's end this Karim. You already won the game–” “No!” Tumaas ang boses ni KArim. “Since the day I married you, I already lost the game.”

Naiinis ito sa dalawa pero mas naiinis ito sa kanyang sarili. Kaya pala hindi bumalik sa kwarto si Luis ay dahil si Tess ang pumalit sa akin. Malungkot na pagiisip ni Alice, siinisisi niya tuloy ang kanyang sarili kung bakit nawala ang kanyang nobyo, kung pinagbigyan niya lang sana si Luis sa gabing iyon ay maaaring buhay pa ito magpasa hangang ngayon. Nilapitan ni Mike si Alice upang pakalmahin dahil halos maglupasay na ito sa sobrang pag iiyak.

Masyado nang marami ang nawala sa akin at kahit isa ay wala pang nagbabayad. I cleared my throat and muttered some curses. “I lost already! I lost my stillborn children two times! I lost my left hand! I lost everything I thought I had as I keep on fighting them! Pero kahit isa ay wala pang nagbabayad! Dapat ba ay itigil ko na to at wag na lang gumanti?! Eh sa nangyayari ngayon, only a memory loss can fucking save me! Not you, not Lucien, not even myself, for fuck’s sake!” I blurted out and sobbed so hard I could hardly breathe.

Anito na kinukumbinsi ang sarili. Ngumisi ako at umiling. Akmang maglalakad ako palayo ng hawakan nito ang braso ko. " Try me Jackson, aalisin kita sa posisyon mo!" I slammed my hands with my resignation letter on his table and looked at my mother. I know it will going to happened I worked so hard for this company, if losing her means having this luxurious life then I don't care. As long as she's with me, she's my everything.

" Hello ma'am, kailangan po kayo sa office ngayon. Hindi pa ninyo napirmahan yung pagbilli ng mga equipment, kailangan na sa mga sites", turan ni Sarah sa kabilang linya. She's been silent for half a day without thinking anything. Natapos na ang kanyang pag iyak and she's gathering her senses back. Alam naman niyang sa ganito hahantong ang lahat. She has done her part at wala siyang magagawa kung talagang hindi sila ni Tyron ang para sa isa't isa. She has to move on and back on track. Ang sakit na nararanasan niya ngayon ay lilipas din just like how she felt when her parents were gone so suddenly. Those pains and heartache will remain in her heart but it doesn't mean she will suffer forever

nilingon ko siya at saktong nakatitig din siya sakin. " I always want the best for you and if the best means losing you, then I'll gladly lose you"

“I tried, Lia. God knows I tried.” “Then try harder,” sagot ni Lia, nanginginig. “Because this… this will destroy us both.” Lumapit siya, bahagya, hanggang halos magdikit ang mukha nila. “I can face losing everything,” sabi niya. “But not you.” Tumulo ang luha ni Lia. “Then you’ll lose both.” At bago pa siya makapagsalita, tumalikod ito, mabilis, at umalis pabalik sa hall.

Mariin niyang pinunasan ang mga luha sa muka niyang nawalan nanaman ng emosyon, saka walang buhay na ngumisi. “Be ready, Honey, dahil ngayon, wala na talaga akong pakialam sa mararamdaman mo, I still love you tho.” _____ Facebook Page: Ivy Loud Stories Instagram: @ivy.loud Twitter: @I_Loud_ Wattpad: @IvyLoud

Ngunit, hindi na sa ganitong paraan na tutulungan mo pa akong kalimutan ang sakit na nararamdaman sa pagkawala ng itay ko. Subalit... Hindi ko rin maiwasang isipin na baka ako lang talaga ang nag-iüsip ng masama sayo.. Pano kung.. Nagawa mo lang yun dahil sa pag-aakala kong iyon nga ang patutunguhan ng alok mo? Pano kung sobrang malisyosa ko lang? O. Baka tama naman talaga ako? Ano ba talaga Grand?? Hindi talaga kita ma kalkula.. Tama nga si Clyde,

paki-usap ko sa mga ito. Sinakay nila ako sa isang kotse bago ako tuluyang nawalan ng malay. They said, losing someone is just normal for us and there's a big reason behind of that. Pero hindi ako naniniwala na normal lang iyon. Hindi iyon normal. We shouldn't lose someone because it's normal... but because we are unfortunate.