Sobrang malinaw sa akin ngayon kung bakit importante ang pagbigay ng ikapu at handog: hindi ito tungkol sa halaga kundi sa puso. Kapag nag-aalay ako, pakiramdam ko’y nagbubukas ako ng puwang sa buhay para pasalamatan ang mga biyayang dumating—maliit man o malaki. Hindi kailangang magpakitang-gilas; ang tunay na diwa ay ang pagbibigay nang may paggalang, pasasalamat, at pag-asa para sa ikabubuti ng lahat.
Madalas sabihan ko rin ang sarili kong gawing simpleng ritwal ang pag-aalay—maglaan ng oras para magdasal bago maglagay, isipin kung paano makakatulong ang ambag sa komunidad, at huwag kalimutang magpasalamat sa sarili dahil ginagawa mo ang tama. Sa huli, hindi sukatan ang laki ng pera kundi ang pagiging bukas ng puso at ang hangaring tumulong; yon ang pinakamahalaga sa akin at yon ang dala-dala ko tuwing nag-aalay ako.