Novel & Cerita It Was Fun While It Lasted

Ang bilis ng mga pangyayari, kailan lamang ay nagdiwang pa kami ng 3rd year wedding anniversary namin, but then I realized that we haven’t really celebrated it dahil hindi naman siya dumating. I still remembered how excited I was that night when I called him after my whole day of preparation. “Love what time ka uuwi? I prepared dinner for us, medyo matagal na din tayong hindi nagdidinner together.” I smiled widely kahit alam kong hindi naman niya nakikita. Narinig ko pa ang mahina niyang buntong-hininga bago siya nagsalita. [Oo nga Love, it’s been a while. I also want to go home early kaya lang tambak pa itong papers sa harap ko na kailangan kong ireview dahil meron kaming board meeting tomo

Chapter 14 Last pung. Last sequence) Nagkakasiyahan na ang lahat dahil naging masaya at maayos ang unang araw ng shoot. Siyempre, masaya din ako dahil marami akong natutunan ngayong aarw na ito. Hindi naman pala boring magtrabaho dito, isip ko. Akala ko ay hindi ako mag eenjoy noong umpisa pero kabaligtaran ang nangyari. Masaya din ako na naging maayos naman ang pakikisama ng lahat sa akin, except him.

I will make use of it. "One week is okay. Let's have fun then!" I gladly smile without worries. "Great. Let's have fun, Love…" . c.m. louden

Ayaw ding mag comments ni Cassandra dahil maganda naman ang pakitungo ni Toby sa kaniya. "Well, I don't know about them." Rengie said. "For me, hindi ko naman masyadong hinigpitan ang kalayaan ng isang tao because we only lived once. You should make the most of it. For all we know, ang buhay natin ay parang singaw lang, maya-maya nandito nakikita mo, ngunit Isang iglap lang ay nawawala na." nagkibit balikat siya. "Kaya, sabi ko kay Toby, enjoy while it lasts but be responsible in everything you do, because there's consequences on it." he said pushing the plate away from him. "This is quite good. Lutong bahay is really admirable and delicious." he smiled. He diverted the conversation.

Nakangiti lamang ako habang nakatingin sakanilang lahat. Lumabas na kami dahil natapos na Ang Isang oras, sinalubong Naman ako ng mag ama ko at niyakap ako ng mahigpit nasa tulay kaming lahat pinapailawan ang kandila na iianod namin. " MORE PEACE AND JOY!! CHEERS FOR THE NEW BLACK WORLD!! AND CHEERS FOR EVERYONE!" sambit naming lahat habang nakangiti. Our joyful story ended but not our love.

bulong niya. Parang biglang uminit ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung saan titingin. Hindi ko alam kung anong gagawin. Pero sa sandaling iyon… gusto ko lang manatili na ganon, kasama siya. Mabilis lang lumipas ang oras at pakiramdam ko ay kulang at bitin. At bago pa namin tuluyang ma-enjoy ang lahat… dumating na ang huling oras ng outing.

Pagkatapos naming kumain naghanda na kame para sa pagpunta sa amusement Park. Ika nga, Time runs so fast when you are having fun. nagdadalawang oras na kameng andito sa Amusement park at si Jessica at Scarlett ay tila fully charge at hindi napapagod. Nakatatlong rides na kame at puros extreme. Imbes na kame ang magkatabi ni Jessica silang dalawa ni Scarlett ang laging magkasama. Kame naman ni George ang laging magkatabi. Kaya ayokong isama sila eh. Kinukuha nila atensyon ni Jessica.

Hindi ko na kailangang punasan ito dahil ang hangin na ang tila pumapawi sa mga luha ko. That will be my last moment with him. It was fun. If only I wouldn’t end my life tonight, I would treat that moment as ordinary. Because we always go out and hang out. It would be a simple hang-out day for us but since I knew it would be my last day with him, that became a hundred times more memorable and important to me.

naglinya ulit ang kilay nito at naunang humakbang. Napasimangot siya sa inasta nito at sinundan nila ito ni Henrik. Dalawang oras din ang tinagal nila sa loob ng arcades, kung hindi pa siya dinalaw ng gutom at muntik ng dumugin ang mga kasama niya, hindi pa sila aalis sa lugar na 'yon. "Shit! That was fun!" "Oh yeah? I pretty agree on that! I'm having so much fun. The games, the thrill, the excitement—"

Ipinatong niya ang mga siko sa magkabilang tuhod saka sinapo ang ulo. She could not remember what happened last night. Basta ang alam niya ay naglasing sila habang naglalaro ng baraha. She remembered they were having fun. Muli niyang sinulyapan ang pintong nilabasan ng kaibigan, at doon ay para siyang kandilang unti-unting nauupos. Was that the end of their twenty-four-year of friendship? Ang nangyaring ito ba ang badya na hindi na sila babalik pa sa dati?